not your usual morning type

εντάξει, ας το δούμε ρεαλιστικά. Πότε ήταν η τελευταία φορά που είχα εβδομαδιαίο πρόγραμμα που απαιτούσε να ξυπνήσω πριν τις 10; Ίσως το 1997. Όταν τελείωσα το λύκειο (ναι, είμαι τόσο μεγάλη, τι θες;). Που κι εκεί ακόμα μοιράζαμε τις μέρες τις εβδομάδας, πρωινή και απογευματινή βάρδια, οπότε στην χειρότερη να πηγαίναμε πρωινοί τρεις μέρες από τις πέντε, κι έτσι κι αλλιώς κανείς δεν χρειαζόταν να είναι 100% ξύπνιος τις πρώτες ώρες, ακόμα και τότε που οι ιδιοφυιείς εκπαιδευτικοί μας έβαλαν γυμναστική για αρχή της μέρας, που σε πληροφορώ ότι είναι χειρότερα από αρχαία στις 8.15 μετά από προσευχή, ή έτσι τέλος πάντων υποπτεύομαι γιατί δεν έκανα ποτέ γυμναστική (ή προσευχή), κάτι που εκτιμούσε πολύ ο χοντρός γυμναστής μας που φορούσε φόρμες σαν αποκριάτικη στολή, με τις ευχές τους ήμουν στο παρκάκι πίσω από το σχολείο και κάπνιζα κι αυτά πληρώνω τώρα. Τι έλεγα όμως; Α, ναι, το 1997 φίλη. Μετά πέρασα στο ελληνικό πανεπιστήμιο που το ραντεβού για πρωινό καφέ είναι μετά τη 1 (το απόγευμα) και ακόμα πιο μετά έπιασα δουλειά σε περιοδικό που δεν το λες και εφορία παρά τα απαίσια γκρι-μπλε γραφεία στα οποία μας καταδίκασαν τώρα τελευταία, αλλά κατά τα άλλα κάρτα δεν χτυπάμε, από φιλότιμο εμφανιζόμασταν πριν τις 12.

Και τώρα είμαι στην αίθουσα στις 8.55. Για να τα καταφέρω αυτά είμαι στην στάση του λεωφορείου στις 8.37 (ναι, έχει σημασία η ακρίβεια, έτσι περνάνε εδώ τα λεωφορεία, στο λεπτό, αν επαναναπαυθείς ότι έχει κίνηση, πάει το έχασες και το κόβεις με τα πόδια, κάτι εντελώς εφικτό –αν δεν είναι πρωί και έχεις πιει καφέ).

Για να είμαι εκεί ντυμένη, βαμένη, με τα βιβλία και τον ζεστό αρωματικό καφέ μου στο χέρι, ευγενική χορηγία του Mr. Right που θα πάει στον παράδεισο για το γεγονός ότι από τότε που τον γνώρισα έχω πάντα καφέ και πρωινό στο κομοδίνο με το που ανοίξω τα μάτια μου –κι αυτό κυρίες και κύριοι είναι το μυστικό ενός πετυχημένου γάμου, για να είμαι λοιπόν όλα αυτά, έχω βάλει το ξυπνητήρι μου σε μια ανήκουστη ώρα με το 7 μπροστά. Το εφτά (7) επαναλαμβάνω. Που δεν είναι τυχαίο ότι τόσα ήταν τα θανάσιμα αμαρτήματα, γιατί αυτό ακριβώς είναι, θανάσιμη αμαρτία να αναγκάζεις τον κόσμο να ξυπνάει τόσο νωρίς αγαπητό πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.

Ζώντας λοιπόν αυτή την πρωτόγνωρη εμπειρία της πρωινής ζώνης έχω να σου πω ότι όταν ξυπνάς τόσο νωρίς, η μέρα σου, η κάθε μέρα σου, κρατάει δύο μέρες. Δεν σου κάνω πλάκα. Νιώθεις ότι έχει περάσει μια ολόκληρη μέρα αλλά κοιτάς στο παράθυρο κι έχει ήλιο ακόμα έξω. Και όταν βραδιάσει τελικά είσαι σίγουρη πως έγινε κάποιο λάθος κι αυτή η μέρα κράτησε κάτι παραπάνω από 24 ώρες, δεν εξηγείται αλλιώς. Πώς είναι όταν πετάς από την ευρώπη στην Αμερική που περνάνε περνάνε οι ώρες κι εσύ είσαι ακόμα εκεί στο απόγευμα της ίδιας μέρας που άφησες την αγκαλιά της μανούλας; Ένα τέτοιο πράγμα.

Και τώρα που το ζω αυτό, παράξενα πράγματα συμβαίνουν γύρω μου.

Για παράδειγμα, σήμερα που επέστρεφα από το μάθημα σέρνοντας τα πόδια μου και σκύβοντας με την γνωστή κλίση που έχει κάθε ενήλικος φορτωμένος με σακίδιο, είδα από μακριά την πόρτα του σπιτιού μας ανοιχτή. Και έναν τεράστιο καμβά απλωμένο και εργαλεία και πιτσιλιές μπογιάς παντού. Α, ωραία σκέφτηκα, μας βάφουν την πόρτα και χάρηκα γιατί είμαι μια νοικοκυρά πια και μπορώ να ενθουσιαστώ με τέτοια πράγματα και καθώς πλησιάζω ακούω μουσική και κουνάω το κεφάλι μου με χαρά που ο μπογιατζής μας είναι τόσο γαμάτος που έχει το δικό του ηχητικό σύστημα με το ipod σε πρώτη θέση και τότε συνειδητοποιώ τι τραγούδι παίζει στην διαπασών: Total eclipse of the heart.

Το τέλος έρχεται.

 

 

6 Comments

Filed under Ann Arbor story, Back to school

6 responses to “not your usual morning type

  1. τι να πω κι εγω που ξυπνω εδω και ενα μηνα καθε μερα 6μιση για να παω για δουλεια ?

  2. antriana

    posa like mporw na kanwww?????🙂🙂

  3. Nassia

    Θέλεις να γίνεις το alter ego μου????ε???

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s