να σου πω κάτι;

άκου τώρα να δεις τι θυμήθηκα εδώ στο τυχαίο καφέ του αν άρμπορ που κάθομαι δίπλα στο παράθυρο και χαζεύω την βροχή και τις πολύχρωμες ομπρέλες που τρέχουν αδέξια, θυμήθηκα που λες εκείνη την μουσμουλιά που είχε η γιαγιά μας στον κήπο της και που με πήγαινε τα απογεύματα για να μου κόψει “τα καλύτερα”, μια έκφραση που της έδινε μαγικές ιδιότητες γιατί μόνο εκείνη ήξερε το πανάρχαιο μυστικό, και μάζευε τα φρούτα, και δίπλωνε την ποδιά της και τα ακουμπούσε εκεί μέσα, και ο 5χρονος εαυτός μου ήταν διπλά εντυπωσιασμένος, όχι μόνο για την μαγική γνώση αλλά και για τα ταχυδακτυλουργικά και μια φορά πήγα να την μιμηθώ, έφτιαξα μια φωλιά με το t-shirt μου διπλώνοντας την άκρη του προς τα πάνω, αλλά ένα μούσμουλο έβαζα, τρία έπεφταν από τα πλάγια και όταν έσκυβα να πιάσω τα πεσμένα, τότε άδειαζε η φωλιά μου ολοκληρωτικά σύμφωνα με τον νόμο της βαρύτητας που δεν ήξερα ακόμα, και όλο πάλευα να τα μαζέψω αλλά δεν μπορούσα να συντονιστώ με τίποτα, και μόνο έβλεπα τα μούσμουλα ν’ απομακρύνονται χοροπηδώντας και όταν προσπαθούσα τα μαζέψω τα έκανα να φεύγουν ακόμα πιο μακριά, και τώρα εσύ μπορεί να απορείς τι μ’ έχει πιάσει και σου λεώ τόσες βλακείες για εκείνη την αυλή, απλώς, να, ήθελα να σε κάνω να καταλάβεις πώς νιώθω τώρα που προσπαθώ να μαζέψω το μυαλό και τις σκέψεις μου για να γράψω. Ένα μαζεύω, τρία γλιστρούν και φεύγουν από τα πλάγια και όταν σκύβω να πιάσω εκείνα που έπεσαν, αδειάζει όλη η αυτοσχέδια σακούλα μου.

Leave a comment

Filed under Dear diary, Writer's block

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s