δεν θα πιστεύεις στα μάτια σου

Ξυπνάς στο πολύ ζεστό σπίτι, ρίχνεις μια ματιά έξω, λάμπει ο τόπος, όλα ηλιόλουστα και χαρούμενα, ξανακοιτάς τον δρόμο, περνάει κάποιος με τον σκύλο του, κάνουν τζόγκινγκ μαζί, εκείνος φοράει ένα λευκό t-shirt, ο σκύλος έχει κρεμάσει την γλώσσα έξω σαν να ζει Αθηναϊκό καύσωνα, αναθαρρείς κι εσύ, βάζεις μόνο ένα πουλόβερ και βγαίνεις έξω ενθουσιασμένη. Στο φροντ πορτς κοκαλώνεις. Κυριολεκτικά. Αν θες μια άλλη λέξη, σου έχω: ξυλιάζεις. Θες κάτι πιο απλό; Παγώνεις, βρε αδερφέ. Τόσο πολύ που πρέπει να κατέβει ο συμβίος σου από τον πάνω όροφο για να σε κουβαλήσει πάλι μέσα μονοκόματη, σαν να κάνει μετακόμιση σε μουσείο και αλλάζει πτέρυγα στις μούμιες.

Μετά από ένα χρόνο εδώ θα έπρεπε να είχα μάθει να μην εμπιστεύομαι τον ήλιο του Μίσιγκαν. Ούτε τους κατοίκους του. Θα έπρεπε να είχα μάθει ότι ηλιόλουστη μέρα σημαίνει περισσότερο κρύο μετά τον Αύγουστο. Αλλά, να μωρέ, ξέρεις πώς είναι, δυσκολεύομαι ακόμα να κάνω τους καινούργιους συνειρμούς.

Στο σκάιπ όλοι με ρωτάνε αν άρχισε να χιονίζει ήδη. Θα μπορούσε, απαντάω. Κάνει ήδη αρκετό κρύο για παλτό και γάντια. Εχθές είδα μια παιδική στολή για το χάλοουιν που ήταν μια τεράστια μάλλινη κολοκύθα. Σχεδόν το λιγουρεύτηκα για φόρεμα στις χειρότερες μέρες του χειμώνα. Αλλά, δεν θα σου γκρινιάξω για τη θερμοκρασία, όχι, όχι, από την ώρα που με ξεπάγωσε ο συμβίος-σωτήρας δίπλα στον φούρνο νιώθω υπέροχα, άλλο ήθελα να σου πω, πιο ευχάριστο: είναι η εποχή που περιμέναμε, η στιγμή που κάνει το Μίσιγκαν να φαίνεται παραδεισένιο, ο λόγος που έμαθα να δίνω έστω και λιγοστή σημασία στα δέντρα και την φύση, τα κόκκινα φύλλα! (με θαυμαστικό). Τα δέντρα γίνονται σιγά σιγά κόκκινα, πορτοκαλί, φούξια, κίτρινα και όλες τις αποχρώσεις ενδιάμεσα και εγώ μόνο που δεν τρέχω στους δρόμους να μαζεύω αγκαλιές πεσμένα φύλλα και να τα πετάω στον αέρα για να στροβιλιστούν όπως τους αξίζει, είμαι τόσο χαρούμενη που ξεπέρασα και τον εαυτό μου φέτος: πρότεινα πικ νικ στο arboretum. Και όχι μόνο αυτό, αλλά αύριο θα πάω για βόλτα, βόλτα επαναλαμβάνω, εκεί στην άγρια φύση με τα αιμοδιψή ελάφια και τα διαβολικά λαγουδάκια. Αν δεν με δείτε στο twitter τις επόμενες 24 ώρες, καλέστε το νάιν, ουάν, ουάν.

3 Comments

Filed under Ann Arbor story, City girl going rural.

3 responses to “δεν θα πιστεύεις στα μάτια σου

  1. Κρύο ε; Πειράζει που μου αρέσει ΤΟΣΟ μα ΤΟΣΟ πολυ; Μάλλον σε λάθος χώρα είμαι ε; Ρητορικά τα ερωτήματα, πολύ γλυκό το μπλογκ σου!

    • LOL, να έρθεις εδώ να σου περάσει η αγάπη για το κρύο. Να εκτιμήσεις και πάλι την έλλειψη εποχών και τον χειμώνα που κρατάει 2 εβδομάδες. Αλλά, είπαμε, δεν θα γκρινιάξω! :))
      Εγώ και το γλυκό μου μπλογκ σ’ ευχαριστούμε και κερνάμε ζεστό μηλίτη με κανέλλα αν τελικά έρθεις να ζήσεις την μαγεία των -20.

      • Με την πρώτη ευκαιρία!!! Ευχαριστω για τον ζεστο μηλιτη ειναι σαν να τον ήπια!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s