ιστορίες από την εθνική βιβλιοθήκη

-Γεια σας, θα ήθελα το αρχείο των περιοδικών.

-Δεν έχουμε.

-Ορίστε;

-(βαριεστημένα) Τα μαζέψανε για να τα μεταφέρουνε και δεν ξέρω πού είναι.

– ΟΛΑ ΤΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΤΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ; Όλα τα Ελληνικά περιοδικά που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ;

-Μμμ (ενοχλημένα που επιμένω).

-Και πότε θα τα ξε-πακετάρουν;

-Δεν ξέρω.

-Πού θα τα πάνε;

-Δεν ξέρω.

-Υπάρχει κάποιος που ξέρει;

-Όχι.

Το 2009 ήταν η τελευταία χρονιά που έπεσα στην ανάγκη τους. Εκείνες τις μέρες έμαθα πως μπορεί να κάνεις αίτηση online για κάρτα (κάτι που με είχε καταπλήξει) αλλά μόλις φτάσεις στην βιβλιοθήκη θα διαπιστώσεις πως ποτέ δεν έγινε processed αυτή η αίτηση “έκδοσης δελτίου αναγνώστη”, γιατί μάλλον κανείς δεν ξέρει να χρησιμοποιεί το σύστημα, και εσύ θα φύγεις με μια χειρόγραφη προσωρινή κάρτα την οποία κάποτε θα σου αντικαταστήσουν με αυτή την hi tec που θυμάσαι από το πανεπιστήμιο: συραπτικό, φωτογραφία, στρογγυλές σφραγίδες και μεγαλεία για να ξεχνάμε την απαιδευσιά μας.

Καθώς εγώ αναρωτιόμουν πώς μπορεί ένα ολόκληρο αρχείο περιοδικών να εξαφανιστεί χωρίς κανείς να ξέρει τίποτα, ένας άλλος κύριος, μεσήλικος μάλωνε με τον υπάλληλο από τον οποίο ζήτησε βοήθεια και εκείνος απάντησε κάτι σαν “αν δεν ξέρεις να χρησιμοποιείς pc παππού, τι μας κουβαλήθηκες εδώ;”.

Και όλα αυτά ενώ πρέπει να τρέξεις να στριμώξεις όλη σου την έρευνα μεταξύ Δευτέρας και Πέμπτης γιατί την Παρασκευή κλείνει στις 2 -ενώ οι υπόλοιποι εργαζόμενοι σχολάμε τουλάχιστον 3 ώρες μετά- όπως και το Σάββατο, ενώ για την Κυριακή μην το συζητάμε, έχουν να φάνε το γιουβέτσι στην πεθερά τους, για βιβλιοθήκες θα μιλάμε τώρα.

Και στα γράφω όλα αυτά από τον άνετο καναπέ της δημόσιας βιβλιοθήκης εδώ στο χρεωκοπημένο Μίσιγκαν, λίγο πριν παρακολουθήσω μια δωρεάν ομιλία για τον Essential Beckett, αφού έχω χρησιμοποιήσει το δωρεάν wifi με τις ώρες και έχω πρήξει τους χαμογελαστούς υπαλλήλους ψάχνοντας κάτι άρθρα στην βάση δεδομένων τους.

Αλλά δεν σου τα λέω όλα αυτά για να τονίσω πόσο γελοίοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα, μπορώ να γίνω πιο πρωτότυπη από αυτό. Ούτε επειδή ξαφνικά μισώ το κέντρο, ίσα ίσα η βιβλιοθήκη είναι στο πιο αγαπημένο μου σημείο στην Αθήνα, δίπλα στην παλιά μου σχολή, παραδίπλα από εκεί όπου ορκίστηκα τελικά, το σημείο που συνήθως κάνω βόλτες και απέναντι από τα πιο βολικά starbucks του κέντρου. Αλλά, άσχετα με το συναισθηματικό μου δέσιμο, κοίτα να δεις τι παρατήρησα. Αντίθετα με το βαρετό και απόλυτα βασικό site της βιβλιοθήκης εδώ, το site της δικής μας εθνικής βιβλιοθήκης είναι μεγάλη παγίδα, είναι μοντέρνο, εύχρηστο, μπορεί να μην λέει πουθενά το ωράριο λειτουργίας, αλλά μπορείς να περιηγηθείς φωτογραφικά σε όλους τους ορόφους (τόσο μα τόσο χρήσιμο). Φαντάζομαι το κονδύλι που κάποιος υπέγραψε και ανάθεσε το design σε έναν φιλόδοξο νεαρό που θα τύχαινε να είναι και ανηψιός του κι εκείνος σκέφτηκε να δώσει λίγη αίγλη στο κακόμοιρο κτίριο (απ’ όπου χάνονται μαγικά ολόκληρα αρχεία, για να μην ξεχνιόμαστε). Και έτσι κι έγινε, σούπερ το σάιτ, εύκολη η διαδικτυακή αίτηση, αλλά μέχρι εκεί, εκεί σταματάει πάντα η ανανέωσή μας, στο επιφανειακό θεαθήναι, γιατί αν έχουμε ένα μεγαλύτερο καημό από το κυριακάτικο γιουβέτσι σαν λαός είναι το τι θα πει ο κόσμος και αφού καταφέρουμε να βγούμε με το κεφάλι ψηλά στην ευρωπαϊκή κοινωνία με ένα ωραίο site, δεν μας νοιάζουν τα άλλα, τα ανούσια, όπως για παράδειγμα η εκπαίδευση των υπαλλήλων, η εύκολη πρόσβαση όλων, ή το να ξέρουμε πού πάνε τα αρχεία όλων των περιοδικών του 20ου αιώνα.

Και τα θυμήθηκα όλα αυτά διαβάζοντας για τους Ατενίστας που είπαν να κάνουν κι ένα εξωτερικό λίφτινγκ στο κτίριο, σούπερ ιδέα, φανταστική, ειδικά αν επεκταθεί το ωράριο της βιβλιοθήκης και μπορούμε να διασχίσουμε το καθαρό πάρκο και να την χρησιμοποιήσουμε για αυτό που προορίζεται, να διαβάσουμε βιβλία όλον τον χρόνο, ακόμα και τον Αύγουστο που κλείνει εντελώς, γιατί ως γνωστόν οι έρευνες και οι επαναστάσεις σταματούν για τις διακοπές και ξεκινούν από Σεπτέμβριο μαζί με τα σχολεία –θα έγραφα μαζί με τα πανεπιστήμια, αλλά αυτά ξεκινούν τον Νοέμβριο τώρα.

Και αν αναρωτιέσαι τι με έχει πιάσει και γκρινιάζω, προσπαθώ να κόψω τον καφέ, εντάξει;

 

4 Comments

Filed under Athens story, What's wrong with you?

4 responses to “ιστορίες από την εθνική βιβλιοθήκη

  1. nassia

    Πόσο δίκιο έχεις!Σου στέλνω τα φιλιά μου από μια πολύ “μπερδεμένη” Ελλάδα!

  2. Pingback: ιστορίες από την εθνική βιβλιοθήκη | Greek Libraries | Scoop.it

  3. Τα προβλήματα (ή… χάλια κατά την σε πολλά σημεία σωστή διαπίστωσή σας) έχουν όμως και αιτίες. Και βέβαια δεν είναι το Κυριακάτικο γιουβέτσι η αιτία, κάθε άλλο, αυτό μπορεί και να αποτελέσει ευκαιρία συνάντησης και επικοινωνίας. Όμως, αγαπητή φίλη από την ωραία Νέα Υόρκη που βρίσκεστε, μην μαστιγώνετε από μακριά (στο κάτω κάτω πρόκειται για αυτομαστίγωμα, δείτε το κι έτσι). Εμείς εδώ δεν είμαστε απλά “μπερδεμένοι”, είμαστε χαμένοι, κάποιοι μας έφτασαν σε αυτό το χάλι, το έχετε αντιληφθεί; Κατά τ’ άλλα, ναι η κακοδαιμονία της Εθνικής Βιβλιοθήκης καλά κρατεί, και πάλι αναζητήστε τις αιτίες και τους αίτιους… Μην πυροβολείτε άσκοπα! Όταν βρούμε και ορίσουμε και ονοματίσουμε με παρρησία τους πραγματικούς αίτιους, ε τότε θα επιρρίψουμε τις ευθύνες που αναλογούν και σε αυτούς που επιλέγουν το γιουβέτσι για το κυριακάτικο τραπέζι (πάντως δεν επιλέγουν χαβιάρι, τυχαίο;) Να είστε καλά. Η Νέα Υόρκη είναι όμορφη πόλη και όχι τυχαία.

    • Είναι μάλλον προφανές ότι δεν θεωρώ το γιουβέτσι σαν αιτία της οικονομικής κατάρευσης της χώρας. Αλλά ούτε συμφωνώ μ’ αυτό το παθητικό “μας έφτασαν ως εδώ”, κάποιοι άλλοι, όχι εμείς, οι ανεύθυνοι, οι ταπεινοί που τρώμε μόνο γιουβέτσι και όχι χαβιάρι –το αστείο είναι πως εδώ στις φοιτητικές κοινότητες της αμερικής, το κόκκινο κρέας θεωρείται επίσης πολυτέλεια. Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι γερές δόσεις αυτοκριτικής. Οι αιτίες δεν κρύβονται σε σκοτεινές δυνάμεις και πονηρούς υπαίτιους, φέρουμε κι εμείς ένα μέρος της ευθύνης, όπως και ο αγαπημένος μου στόχος: οι overpaid δημόσιοι υπάλληλοι που δεν παράγουν το έργο που τους έχει ανατεθεί και προάγουν και την παραοικονομία (φακελάκι κανείς;). Και μην ξεχνάμε πως τα σωματεία τους είναι και οι ισχυρότερες πολιτικές βάσεις για κάθε κόμμα που τους καλόπιανε– εις βάρος μας πάντα. Ψάχνοντας τους αίτιους λοιπόν, δεν μπορούμε να τους παραβλέψουμε. Ούτε τις δικές μας προσωπικές ευθύνες, γιατί αν μη τι άλλο, το αφήσαμε να γίνει. Κι εγώ μαζί που μέχρι πριν 1.5 χρόνο έμενα μόνιμα στην Αθήνα, φυσικά και δεν αφήνω τον εαυτό μου απ’ έξω. Αλλά, ό,τι και να πως εγώ, όσες αναλύσεις επιπέδου καφενείου και αν κάνουμε, υπάρχουν ειδικοί που μπορούν να βρουν τις αιτίες και τους αίτιους με πιο αποτελεσματικές μεθόδους και μπορούν να τους τιμωρήσουν. Αλλά δεν βλέπω καμιά κίνηση προς αυτήν την κατεύθυνση. Εκτός αν έχω χάσει κανένα επεισόδιο και θα σας παρακαλούσα να με διορθώσετε και να με ενημερώσετε. Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο, δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από τον ανοιχτό διάλογο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s