το διαβατήριο σου και σ΄ άλλη παραλία

Μπαίνεις στο μπαρ με ύφος, όλοι μπροστά σου περνούν εύκολα από τον host δείχνοντας αυτές τις μικρές ταυτότητες που έχεις δει στις ταινίες, ο Τεράστιος στην είσοδο ξέρει πού να κοιτάξει, η ουρά κινείται γρήγορα, φτάνει η σειρά σου και βγάζεις το Διαβατήριο. Που εκείνη την ώρα σου φαίνεται σαν τόμος ολόκληρος. Ο Τεράστιος μισοκλείνει τα μάτια και ψάχνει την ημερομηνία γέννησης. Βρε αγάπη μου κλεισμένα τα 32 τα έχω, τι το θες και το κοιτάς, σκέφτεσαι από μέσα σου, αλλά αυτός κάνει την δουλειά του, με την μετανάστευση και το αλκοόλ δεν παίζουν στις ΗΠΑ, το στρίβει από εδώ, το στρίβει από εκεί, το εντοπίζει αυτό το ρημαδο1979, τσεκάρει την φωτογραφία, μετά εσένα που είσαι μια άλλη από το μακιγιάζ και την ντροπή και σε αφήνει να περάσεις. Δεν τολμάς να κοιτάξεις πίσω σου στην ουρά που σε αγριοκοιτάει μισόγυμνη στο κρύο, άσχετο αλλά αυτά τα κορίτσια με τα μίνι των καρντάσιαν στο χιόνι ποτέ δεν τα κατάλαβα και στο λέω εγώ που έχω φράξει και μερικές λέμφους από το τακούνι και το κάπνισμα. Κλείσιμο στιλιστικής παρένθεσης.

Πίσω στο διαβατήριο. Δεν είναι μόνο στο μπαρ, στα μαγαζιά που χρησιμοποιείς την πιστωτική ή όπου παραγγείλεις αλκοόλ. Είναι ΠΑΝΤΟΥ. Όσο περνούν οι μέρες, το διαβατήριό σου γίνεται ασήκωτο, σου θυμίζει πως δεν είσαι από εδώ, είσαι από κάπου αλλού, είσαι ξένος και αλίμονό σου αν το χάσεις, κάθε τρεις και λίγο τσεκάρεις την τσέπη της τσάντας, το ψηλαφίζεις, ουφ, ακόμα εκεί είναι, σώθηκες, δεν θα χρειαστεί να αντιμετωπίσεις τον εφιάλτη της Ελληνοαμερικάνικης γραφειοκρατίας στο προξενείο. Και όλο το κουβαλάς μαζί σου, ακόμα και όταν δεν το χρειάζεσαι, φοβάσαι ότι θα γίνει κάτι και θα καταλήξεις στο τμήμα, εδώ στην ξένη χώρα που έχεις προφορά και πιο σκούρα χρώματα από τους Γερμανο-ιρλανδούς απογόνους των πρώτων μεταναστών, εδώ που θέλεις να φτιάξεις το καινούργιο σπιτικό σου, αλλά δεν σε αφήνει αυτό το διαβατήριο στην τσέπη, ξανατσεκάρεις αν είναι ακόμα εκεί, ουφ, δεν χάθηκε, οι γωνίες του είναι παρηγοριά τις μέρες που νιώθεις χαμένος στην νέα καθημερινότητα.

Νόμιζα ότι ήταν μόνο δική μου η εμμονή, αλλά στο τσατ ο Ζ. μίλησε για το ίδιο άγχος, έτσι είναι οι Έλληνες της ξενιτειάς, δεν μουτζώνονται αλλά μοιράζονται άγχη στο ίντερνετ, και ανέπνευσα ανακουφισμένη, δεν είμαι μόνο εγώ, είναι κι άλλοι λοιπόν που νιώθουν το διαβατήριο βάρος (χέρι ασυναίσθητα στην τσάντα, στην τσέπη που το βάζεις πάντα, ουφ, ακόμα εκεί είναι), βάρος ασήκωτο αλλά και ασφάλεια μαζί, σχεδόν θάρρος, είσαι εδώ νόμιμα, νόμιμα ρε, έρχεσαι από την ΕΕ, έχεις χαρτιά, bring it on, σκέφτεσαι τώρα όταν βλέπεις αστυνομικό, δεν σε φοβάμαι, έχω το διαβατήριό μου (ελέγχεις και πάλι την ειδική τσέπη), με σφραγίδες και όλο το σετ, σχεδόν εύχεσαι να σου ζητήσουν τα στοιχεία σου, μόνο και μόνο να τους τρίψεις στα μούτρα τον ρατσισμό τους, επαναστατείς καθυστερημένα για λόγους που δεν ξέρεις ούτε εσύ, βγάζεις το διαβατήριο από την τσάντα και το κρατάς σ’ ετοιμότητα, να ΚΟΙΤΑ έχω κι άλλο σπίτι που με περιμένει.

Ή τουλάχιστον είχα.

Είχα ένα άλλο σπίτι, εκεί στην πόλη που έβγαλα αυτό το διαβατήριο και ήξερα πως ό,τι και να γίνει, όπως και να μου φερθεί αυτή η ξένη χώρα μπορώ πάντα να γυρίσω εκεί, στην αγκαλιά της γειτονιάς που μεγάλωσα και της οικογένειας που κρεμάει κάδρα μου στο τζάκι σαν να είμαι μακαρίτης από τότε που έφυγα, όσο και να μου λείψει εκείνο το άλλο σπίτι μου, μπορώ πάντα να βγάλω ένα εισιτήριο και να γυρίσω πίσω. Δεν ξέρεις πόσο σημαντική είναι αυτή η σκέψη, εκεί στο πίσω μέρος του μυαλού που ανησυχεί μήπως χάσεις το διαβατήριο, τον ομφάλιο λώρο με όσα ξέρεις και αγαπάς, το plan B σου αν όλα πάνε στραβά. Δεν την εκτιμάς αυτήν την καθησυχαστική σκέψη μέχρι που έρχεται μια καινούργια να σε στείλει να ψαχουλεύεις το διαβατήριο με μεγαλύτερη αγωνία: δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω γιατί δεν υπάρχει τίποτα εκεί. Δεν υπάρχει τίποτα; Τι λες; Υπάρχει η οικογένειά μου και οι φίλοι μου και τα νησιά και… και…και…ο ωραίος καιρός; Το plan B σου ξαφνικά ακούγεται σαν ταξιδιωτικό φυλλάδιο, το διαβατήριό σου γίνεται αξεσουάρ διακοπών. Το ξεφυλλίζεις και κρυφογελώντας με την κιτς διακόσμηση, παραδέχεσαι την αλήθεια. Δεν πρόκεται να φτιάξει η κατάσταση άμεσα. Θα βελτιωθεί με τον καιρό, αλλά ποτέ δεν θα γίνει όπως θα την ήθελες. Δεν θα φτιαχτούν πάρκα και βιβλιοθήκες αύριο, δεν θα κατέβουν όλα τα αυτοκίνητα από τις ράμπες, δεν θα μεταμορφωθούν όλοι οι αργόσχολοι δάσκαλοι μια νύχτα, δεν θα αναγεννηθεί το σύστημα υγείας από τις στάχτες του, δεν θα μάθει να χρησιμοποιεί το pc του ο χοντρός αγενής στο τμήμα αλλοδαπών του Νέου Ηρακλείου που ακόμα τον έχω άχτι, δεν θα φτάσει η ποιότητα της ζωής μας ποτέ τα επίπεδα που σε καλομαθαίνουν εδώ. Είχαμε μια ευκαιρία λέει να φτιάξουμε ωραίες πόλεις και σύγχρονα πανεπιστήμια, αλλά να μωρέ, θέλαμε τζιπ και πελατειακές σχέσεις, δεν θα ξαναπάρουμε ποτέ τόσα χρήματα μαζεμένα, ξέχνα τα όνειρά σου για σχολεία με καθηγητές που έχουν όρεξη και τα κατάλληλα βιβλία και εργαστήρια (καλά, ας ξεκινήσουμε από τα βιβλία).

Η επιστροφή στο σπίτι αναβάλεται μέχρι νεοτέρας. Επ’ αόριστον. Γι’ αυτό βάλε το διαβατήριό σου σε ακόμα πιο ασφαλή τσέπη, ή ακόμα καλύτερα κάνε αίτηση για αμερικάνικη ταυτότητα, δεν μπορείς άλλο να μένεις σαν ξένος εδώ, πρέπει να ενσωματωθείς με γρήγορους ρυθμούς, δεν έχεις πια plan B, μόνο μέρος για διακοπές έχεις, αν θέλεις να μείνεις στην χώρα που έχει οργανωμένα πανεπιστήμια, νοσοκομεία και σχολεία για το παιδί σου, στην χώρα που σαν συνταξιούχος θα περάσεις καλύτερα, μείνε εδώ, το μέλλον σου είναι εδώ πια, εδώ θα γίνει και το σπίτι σου λοιπόν.

5 Comments

Filed under American woman?, Homesickness and other maladies, On leaving.

5 responses to “το διαβατήριο σου και σ΄ άλλη παραλία

  1. Πόσο σε νιώθω! Κι ας έρχομαι από μιαν άλλη εποχή, δεκαετίες νωρίτερα…

  2. Πόση αλήθεια κρύβει μέσα του αυτό το post! Δυστυχώς, σιγά-σιγά, όλο και περισσότεροι θα πρέπει ν’αρχίσουμε να ξανασκεφτόμαστε το ενδεχόμενο του να πάρουμε “τα κουβαδάκια μας και σ’άλλη παραλία”.
    Η αδερφή μου, ήδη 3 χρόνια στο Βερολίνο (αυτή πρόλαβε και έφυγε νωρίς), έχει πει μια μεγάλη κουβέντα. “Η Ελλάδα είναι ΜΟΝΟ για διακοπές. Για να περάσεις καλά σε μια χύμα κατάσταση. Χαίρομαι πάρα πολύ που έρχομαι σπίτι μου, βλέπω τους δικούς και τους φίλους μου. Πιο πολύ όμως χαίρομαι που φεύγω!” Πονάει, αλλά είναι η αλήθεια…

  3. Nai pali sto grafeio eimai, opote pardon my greeklish. Molis xtes, i mana mou, i Ellinida Mana pou metrouse meres na teleiosei to BA kai na ‘pao ston topo mou’, mou eipe “katse ‘kei 2-3 xronia kai meta vlepoume”. De mporo na kano register poso asxima einai ta pragmata, exo na pao piso sxedon ena xrono. Alla vrisko tromera lypiro to gegonos oti i epiviosi pia stin patrida mou (lene pos) einai adinati, oti i leksi spiti pia de sinadei kai toso me tin Ellada kai oti telika prepei na moirazomai se dio xores: auti pou exo ti zoi kai ti douleia mou ki ekeini stin opoia zei i oikogeneia mou. Katalavaino poso vary mporei na ginei ena diavatirio otan kleinei mesa tou ola osa eisai, thes, oneireuesai. Avastaxto fortio na to kouvalas kathe mera. Ateleioti kouventa, ti na po..kai mi xeirotera kai kali dynami.

  4. Sevi

    Afto to post einai sa na to egrapsa (kai) egw..Mono pou edw sto UK arkei i elliniki taftotita, de xreiazetai diavatirio!
    Kalimera kai kali dunami se olous!

  5. nassia

    Πειράζει που εγώ το ονειρεύομαι σαν τρελή αυτό το διαβατήριο?όσοι έχουμε απομείνει στην Ελλάδα και βλέπουμε κάθε μέρα -πλέον- τα όνειρα μας να χάνονται και έχουμε όρεξη να δουλέψουμε και να δημιουργήσουμε, ν` αγαπήσουμε, να ζήσουμε, το θέλουμε πολύ αυτό το διαβατήριο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s