ο κόσμος έξω από το παράθυρό μου

όταν φυσάει πολύ δυνατά, τα κόκκινα και κίτρινα φύλλα ξεκολλάνε από τα κλαδιά τους και στροβιλίζονται στον αέρα για μερικά λεπτά πριν προσγειωθούν στο μπαλκόνι σου. “Βρέχει φύλλααααα” τσιρίζω και κολλάω την μύτη μου στο τζάμι. “Καημένη μου Αθηναία” λέει ο Μινεσοτιανός, λες και είναι ένα απλό, καθημερινό θέαμα και όχι ένα συγκλονιστικό θαύμα. “Καημένη μου Αθήνα να λες”, του απαντάω, που δεν της έμειναν δέντρα για να μας μάθει ότι μπορεί να βρέξει χρυσά φύλλα μια μέρα που θα είσαι στις μαύρες σου και θα σου θυμίσει πως ό,τι και να σε ρίχνει, υπάρχει πάντα ένας άλλος λόγος για να χαμογελάσεις.

4 Comments

Filed under Ann Arbor story

4 responses to “ο κόσμος έξω από το παράθυρό μου

  1. xenia

    έλα καλέ, στα προάστεια μεγαλώσαμε. τί να πουν και αυτοί του κέντρου.

  2. στο δικό μου προάστειο είχε μόνο πεύκαααααα! Η μόνη βροχή που μου χάρισαν ποτέ ήταν από κάμπιες. Μάλλον σε λάθος προάστειο πήγα ε;

  3. xenia

    Οh yes. Τα δικά μου τα προάστεια ήταν κοντα σε ρέμματα, και είχαμε όλων των ειδών τα δέντρα. Μόνο με πευκοβελόνες όμως μπορείς να φτιάξεις κολιέ και βραχιόλια :))

  4. πόσο σε ζηλεύω!! Αν και έχω φροντίσει στον “κήπο” μου στο Παγκράτι να εχω φυτούλια που αλλάζουν χρώμα τα φύλλα τους, τα οποία τα μαζεύω ευλαβικά, και τη Δευτέρα σκοπεύω να τα “στρώσω¨κάτω από τα κεριά στο μάθημα της γιόγκα..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s