δύσκολοι αποχαιρετισμοί: η ψήφος μου

Μιλάτε όλοι για εκλογές και εγώ το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως δεν μπορώ να ψηφίσω. Δεν γίνεται να είσαι ενεργός πολίτης εξ αποστάσεως, λέει, γιατί η Ελλάδα ζει τα μεγάλα κύμματα μετανάστευσης μόνο εκατό χρόνια τώρα, πού να προλάβει μωρέ να οργανώσει ένα σύστημα ψηφοφορίας για την διασπορά της; Σωστά, σωστά. Και όλοι αυτοί οι δεκάδες χιλιάδες φοιτητές που ακούμε κάθε τόσο ότι είναι στην Αγγλία και την Βουλγαρία και την Ιταλία; Ααααα, τώρα θυμήθηκα, αυτοί είχαν άλλο σύστημα, οργανωμένο, επικοινωνούσες με το κόμμα σου και σου έκλεινε θέση στο πουλμανάκι που θα σε έφερνε δωρεάν στην Ελλάδα, να δεις την μανούλα, να πακετάρεις ταπεράκια για τον χειμώνα και να ψηφίσεις με την ευκαιρία. Δεν έχει πούλμαν από την ανατολική ακτή των ΗΠΑ. Θα μείνω χωρίς ψήφο και ταπεράκια λοιπόν.

Ο Αμερικάνος Σύζυγος από την άλλη περιμένει να μας έρθει το ειδικό φακελάκι με το εσώκλειστο μολύβι στο mail box, όπως του ερχόταν εκείνου όσο ζούσαμε στην Αθήνα, που όχι μόνο δεν έχασε τις εκλογές, αλλά μπόρεσε να ψηφίσει και τα εσωκομματικά, σαν Democrat Abroad, τότε στην μεγάλη μάχη μεταξύ του Ομπάμα και της Χίλαρι. Και το αστείο είναι πως η Αμερική είναι παραδοσιακά η χώρα που δέχεται τους μετανάστες, δεν τους ξαποστέλνει, αλλά οι πολίτες της δεν θα νιώσουν ποτέ ότι είναι παιδιά ενός κατώτερου συστήματος.

Μην κρατάς την ανάσα σου, του λέω σε άπταιστα αμερικάνικα, δεν θα έρθει ποτέ το ρημαδοφακελάκι. Γι’ αυτό άλλωστε φύγαμε, γιατί εμείς συνήθως τα δίναμε, δεν τα παίρναμε, συνεχίζω και γελάω μόνη μου μ’ αυτά που λέω, αλλά εκείνος ποτέ δεν γέλασε με τέτοια αστεία, πιστεύει ακόμα πως έπρεπε να καταγγείλουμε τους γιατρούς που το δέχτηκαν, και τους άλλους που δεν μας έκοψαν απόδειξη, και τους τρίτους που δεν πλήρωναν το ΦΠΑ, και πάντα του έλεγα ότι σιγά μην τα δώσουμε να μας τα φάει το κράτος, κι εκείνος απαντούσε ότι αυτό είναι το καθήκον σου προς την κοινωνία. Δεν ξέρω. Όταν αρχίζει αυτά τα ηθικοπλαστικά, απαριθμώ από μέσα μου τουίντ σακάκια, τα παιδιά του Πειραιά, τις σεζόν της Ugly Betty, τις κούνιες του απέναντι πάρκου. Πώς να πάρω στα σοβαρά έναν άνθρωπο που είχε κομπιούτερ και οργανωμένο χημείο στο (δημόσιο) σχολείο του; Πώς να τον εμπιστευτώ όταν ξέρει ότι μόλις βγει στην στάση το λεωφορείο θα έρθει στην ώρα του; Πώς να τον ακούσω για ευθύνη και υπευθυνότητα όταν ψήφιζε από το κέντρο της Αθήνας για το απότελεσμα του Λευκού Οίκου; Πφφφφ, τι ξέρει μωρέ αυτός ο Αμερικάνος;

4 Comments

Filed under American woman?, On leaving.

4 responses to “δύσκολοι αποχαιρετισμοί: η ψήφος μου

  1. Ξένια

    Γιατί τους συμφέρει να μην ψηφίζετε εσείς εκεί. Γιατί ξέρουν ότι κάποιοι έχετε νεύρα. Προτιμάνε την ψήφο της γιαγιάς μου που τη ριχνει 30 χρόνια ίδια και απαράλλαχτη, και ξέρουμε πόσο αυτό μας βοήθησε. Αλλά μη ζητάς πολλά γαμώτο. Ας πούμε, ότι αν είχανε λεφτα να το κάνουνε αυτό, καλύτερα να τα δίνανε σε αυτούς που κρυώνουν και πεινάνε τώρα. Πφφφ δε λες τίποτα.

  2. menia

    Ωχ, όντως. Είναι τόσοι πολλοί οι Έλληνες του εξωτερικού και είναι κρίμα να μην μπορούν να ψηφίσουν. Ίσως αν συγκεντρώνονταν υπογραφές από τους Έλληνες ανά χώρα και στέλνονταν στις πρεσβείες ή στο αρμόδιο υπουργείο να γινόταν κάτι. Δεν ξέρω κιόλας, μια πρώτη σκέψη κάνω..μπορεί και να άξιζε μια προσπάθεια. .χχχχ..

    • Έχεις δίκιο, θα άξιζε η προσπάθεια. Στα 90ς που είχαμε χρήματα. Ή όταν είχαμε πρωθυπουργό από την ομογένεια, που ήξερε τα προβλήματα. Τώρα είναι σαν να ζητάμε κανονικές συντάξεις. Ή αξιοπρέπεια.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s