το πνεύμα των ημερών

το χριστουγεννιάτικο σιντί του Μπιγκ Κρόσμπι πρόωρα στο repeat (ναι, εγώ είμαι στα ντεκ), λαμπάκια παντού, τα πρώτα στολίδια, διακοσμητικές κολοκύθες και μπάλες, η μυρωδιά από φρεσκοψημένες μηλόπιτες, η ζέστη της κουζίνας από το εντατικό μαγείρεμα. Αύριο θα στρώσουμε το τραπέζι για την μέρα των ευχαριστιών και είναι πάντα μια καλή ευκαιρία να θυμόμαστε όλα αυτά που μας κάνουν να χαμογελάμε με ευγνωμοσύνη.”Τι θα ήθελες να φάμε;” ρωτάω τον Αμερικάνο Σύζυγο, έτοιμη να παλέψουμε με την γαλοπούλα και το κράνμπερις από καθήκον. “Παστίτσιο” μου απαντάει.

δεν ξέρω αν στο είπα, αλλά τα δέντρα του κέντρου είναι καλυμμένα με λαμπάκια και πάλι, γεμάτα λαμπερά κλαδιά όσο βλέπει το μάτι σου, είναι τόσο ωραίο θέαμα που ακόμα και οι πιο βιαστικοί κοντοστέκονται λίγο να τα θαυμάσουν.

ξέρεις τι θυμήθηκα εχθές; Το κυνήγι του θησαυρού που ξεκινούσαμε στα τέλη Νοεμβρίου, αυτό το εντατικό ψάξιμο του σπιτιού,  για να ανακαλύψουμε τα κρυμμένα δώρα μας και να βεβαιωθούμε ότι ο άγιος βασίλης πέτυχε και φέτος το σωστό κουτί λέγκο ή τη σωστή μπάρμπι. Ανεβασμένοι σε καρέκλες και πάγκους, ψαχουλεύαμε κάθε γωνία βιαστικά, πριν επιστρέψει η μητέρα και μας τσακώσει. Περίεργο πώς καταφέρναμε να πιστεύουμε ταυτόχρονα και στην μαγεία των χριστουγέννων και στο πρακτικό της υπόθεσης, τα παιχνιδομάγαζα και το ενδεχόμενο λάθους από τους γονείς –το οποίο θα σπεύδαμε να διορθώσουμε με υπονοούμενα όσο υπήρχε ακόμα καιρός. Θυμάμαι εκείνη την χρονιά που ζήτησα ένα αρμόνιο και το βρήκα καταχωνιασμένο σε ένα πατάρι, μπορώ να σου περιγράψω με λεπτομέρειες την στιγμή που άνοιξα λίγο το χαρτί περιτυλίγματος για να βεβαιωθώ, αχ, αυτή η χαρά, πιο μεγάλη και από την καλύτερη έκπληξη του κόσμου.

έκπληξη είπα και θυμήθηκα, σήμερα γύρισα στο σπίτι και με περίμενε ένας φάκελος στο ξύλινο κουτί, ένα γράμμα, ξέρεις από αυτά τα oldschool χειρόγραφα με γραμματόσημο και ήταν γεμάτο ευτυχισμένες λέξεις της Ξαδέ που με έκανε και μένα να γελάσω δυνατά. Αύριο λοιπόν, όταν θα μετράμε τις ευχαριστίες μας, θα αναφέρω κι αυτές τις ροζ κόλλες αλληλογραφίες, γιατί ακόμα και τώρα που δεν υπάρχουν κρυμμένα δώρα στα πατάρια μας, ακόμα και αν δεν μπορούμε να αγοράσουμε τίποτα για τις χαζές μας ανταλλαγές, έχουμε πάντα χαρτιά και μολύβια. Και ένα πατσίτσιο για Thanksgiving.

1 Comment

Filed under American woman?, Homesickness and other maladies, What's cooking?

One response to “το πνεύμα των ημερών

  1. “έχουμε πάντα χαρτιά και μολύβια”..τι ωραία που γράφεις!!!!!!!!! :))

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s