χειροκροτώντας την Tawakkul Karman

Ισχυρά μέτρα ασφαλείας, αστυνομικοί με σκύλους κάνουν περιπόλους στα αναγνωστήρια, ανιχνευτές μετάλλου στην είσοδο του αμφιθεάτρου, η προειδοποίηση: δεν επιτρέπονται σακίδια, τσάντες και σάκοι στην αίθουσα. Περνάω με το μπλογκ και το στυλό στο χέρι και κάθομαι στις θέσεις που έχουν κρατήσει για τους δημοσιογράφους. Στριφογυρνάω αμήχανα στην καρέκλα μου. Όλη αυτή η προετοιμασία με κάνει να νιώθω πως από στιγμή σε στιγμή θα εκραγεί κάποια βόμβα, εδώ στο κτίριο του Ράκαμ, το πιο αγαπημένο μου σε όλο το campus του Μίσιγκαν.

Η αίθουσα γεμίζει γρήγορα. Κορίτσια με μαντίλες και DKNY γαλότσες, κορίτσια με καλυμμένα πρόσωπα και macbooks, γυναίκες με τσαντόρ που κρατούν μικρά παιδιά από το χέρι, φοιτητές που κρατάνε σφικτά πάνω τους τα ντοσιέ με το μόνογραμμα του πανεπιστημίου, ένας μεσήλικος που διαμαρτύρεται κρατώντας πλακάτ “Μήπως ξεχάσαμε την 11η Σεπτεμβρίου;” και “Ευχαριστούμε το πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν που φιλοξενεί τρομοκράτες”, νεαροί άραβες που γελάνε με τον γραφικό, κορίτσια που του επιτίθενται φωνάζοντας, ένας ξανθός φοιτητής με το t-shirt “resolve conflicts peacefully” περιφέρεται σαν υπότιτλος ανάμεσά μας. Ο υπεύθυνος της εκδήλωσης στο βήμα αναγνωρίζει πως όλες οι φωνές έχουν θέση στον χώρο του πανεπιστημίου και ζητάει να σεβαστούν την ομιλήτρια. Την παρουσιάζει αναφέροντας την ακτιβιστική δράση της. Μιλάει για το νομπέλ ειρήνης, για το ότι είναι η πρώτη γυναίκα από τον αραβικό κόσμο που τιμήθηκε μ’ αυτό το βραβείο και ο πρώτος πολίτης από την Υεμένη. Είναι 32 χρονών, μητέρα 3 παιδιών και σύμφωνα με τα δυτικά μίντια “το αγκάθι στα πλευρά του προέδρου Αλί Αμπτουλάχ Σαλέχ” . Σιωπή για λίγο και ανεβαίνει στο βήμα η Tawakkul Karman.

Ένα ολόκληρο αμφιθέατρο πετάγεται όρθιο και την χειροκροτεί με μανία. Ο μεσήλικος συντοπίτης της δίπλα μου δακρύζει και χειροκροτεί σηκώνοντας τα χεριά του ψηλά, νομίζεις πως ποτέ δεν θα σταματήσει ο θόρυβος, ποτέ δεν θα την αφήσουν να τους ευχαριστήσει αρκετά. Κι εκείνη συγκινημένη φέρνει ξανά και ξανά το χέρι στο στήθος της μέχρι να τους ζητήσει να καθίσουν κάτω.

Είναι αστεία, αμήχανη, ξέρει αρκετά καλά αγγλικά για να βοηθήσει τον διερμηνέα της όταν κολλάει, μιλάει για δημοκρατία, ελευθερία και πολίτες του κόσμου με την αδρεναλίνη της επανάστασης εμφανή στις κινήσεις της. Περιγράφει την ειρηνική επανάσταση των νέων στην Υεμένη, πώς άφησαν όπλα και ζωές στην άκρη και μαζεύτηκαν στην πλατεία απέναντι από το προεδρικό κτίριο να διαμαρτυρηθούν, να απαιτήσουν ελευθερία και ισότητα. Να ρίξουν μια κυβέρνηση διαφθοράς και καταπίεσης που μετέτρεψε την χώρα τους σε απελπισμένο στρατόπεδο εκπαίδευσης της Αλκάιντα. Μετράει τα θύματα, περισσότερα απ’ όσα προλαβαίνει να αναφέρει, ο στρατός ανοίγει πυρ εναντίον τους κατά βούληση, γυναίκες “εξαφανίζονται”, συνοδοιπόροι της πέφτουν δίπλα της νεκροί από snipers.

Τελικά αυτό που ζητάνε δεν διαφέρει από ότι θέλουμε όλοι: αξιοπρέπεια, ηθική, δικαιοσύνη, ειρήνη, σταθερότητα, ισότιμους πολίτες και πίστη στο μέλλον.

“We want our country back” λέει και ο κύριος δίπλα μου ξανασκουπίζει τα μάτια του ενώ τα κορίτσια με τις μαντίλες έχουν σηκωθεί ξανά όρθια και χειροκροτούν.

Η λέξη “δημοκρατία” στα αραβικά ακούγεται όπως στα ελληνικά. Ο ενθουσιασμός της για το μέλλον με κάνει και χαμογελάω με αισιοδοξία. Καταλαβαίνω γιατί μπορεί αυτή η μικρόσωμη γυναίκα να εμπνεύσει τόσους υποστηρικτές στην Πλατεία της Ελευθερίας που έχει κατασκηνώσει.

Αυτό που πραγματικά με ενθουσιάζει είναι πως θίγει ακόμα και τα πιο επικίνδυνα θέματα: τρομοκρατία, η μάχη των διαφορετικών γενιών για όραμα του μέλλοντος, το Ισλάμ και οι γυναίκες, αν το Νομπέλ θα την προστατεύσει τώρα από τους μυστικούς πράκτορες της κυβέρνησης (όχι), πώς είναι για μια κοινωνία που πιστεύει στην εκδίκηση, να αφήσει πίσω της την πιο βίαιη παράδοση και να έχει γονείς που θάβουν τα παιδιά τους και τραγουδούν για την ειρήνη και όχι για το πώς θα εκδικηθούν τον θάνατό της. Και το πιο δύσκολο: μετά την επανάσταση, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος οι γυναίκες που πρωτοστάτησαν σ’ αυτή να εξοστρακιστούν σιγά σιγά από την πολιτική σκηνή και να γίνουν πάλι κομπάρσοι. “Νο way!” λέει στα αγγλικά χτυπώντας το χέρι στο βήμα. Οι γυναίκες της Υεμένης απέκτησαν και πάλι εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, όπως και η κοινωνία απέκτησε και πάλι εμπιστοσύνη σ’ αυτές, δεν υπάρχει γυρισμός.

Εκεί στην βελούδινη καρέκλα του ακροατηρίου, βολεμένη στο δυτικό κουκούλι μου, αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε. Η Καρμάν ζητάει ξεκάθαρα την συνδρομή της διεθνούς κοινότητας: παγώστε τους τραπεζικούς λογαριασμούς του προέδρου και των συγγενών του στο εξωτερικό. Θα το επαναλάβει αρκετές φορές. Όπως και το επαναστατικό τραγούδι που θα τραγουδήσουν όλοι μαζί στο τέλος, όρθιοι και χειροκροτώντας.

Ο κύριος δίπλα μου κλαίει με λυγμούς καθώς εκείνη κατεβαίνει από το βήμα.

2 Comments

Filed under Ann Arbor story, Inspire me!

2 responses to “χειροκροτώντας την Tawakkul Karman

  1. Εδώ έκλαψα εγώ σαν να ήμουν εκεί! Σ’ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας. Τελικά όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι και ζητάμε τα ίδια πράγματα, σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου!

  2. ALIA

    Φίλη μ παλιά κ γνώριμη…πόσος καιρός έχει περάσει…μου ρχεσαι στο μυαλό συχνά και λέω σαν γυναίκα γεννημένη το ’30 “..αχ τι να κάνει το κοριτσάκι μας εκεί στα ξένα…”
    Λοιπόν…διάβασα το ανωτέρω κειμενάκι… έχω διαβάσει κάποτε γι αυτή τη γυναίκα και φυσικά σε θεωρώ πολύ τυχερή που ήσουν αυτήκοος μάρτυρας ομιλίας της…η φωνή τέτοιων ανθρώπων θα ήθελα να ακούγεται παντού ακόμη και στην ψωροκώσταινα, η οποία πολύ εγωιστικά ασχολείται μόνο με το χρήμα τον τελευταίο καιρό λες και το πρόβλημα είναι εκεί……τεσπα, εύχομαι να τύχεις και άλλων τέτοιων ευκαιριών και να μας τις μεταφέρεις με το μοναδικό σ τρόπο…Προς το παρόν πολλά κρητικά φιλιά από ένα αρκετό κρύο (όλως περιέργως) ρέθυμνο που …αν δε πιεις ρακί…πως? γίνεται αλλιώς..?Ρακί!=το δικό μας φτηνό πετρέλαιο!
    ΦΙΛΑΚΙΑ και στους 2 σας!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s