ο ορισμός

εδώ και πολύ καιρό προσπαθώ να εξηγήσω στην Ναταλία τι σημαίνει Ελληνάρας, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει ένας μόνο ορισμός. Είναι δύσκολο για μια ελληνοαμερικανίδα που δεν έχει χρειαστεί να μουτζώσει τον Ελληνάρα με το σουμπαρού που γκαζώνει στις διαβάσεις των πεζών με σαφές κόκκινο (για εκείνον) και σου ανάβει τα λαμπάκια σαν τα μπλε φωσφοριζέ του αυτοκινήτου του, να καταλάβει. Γιατί ο Ελληνάρας είναι πέρα από κάθε ορισμό, δεν είναι απλώς μερικά εξωτερικά χαρακτηριστικά, είναι μια ολόκληρη νοοτροπία. Κάθε φορά που συναντιόμαστε προσθέτω και μια ακόμα πρόταση στο file της μαζί με την κόκκινη μούρη του θύματος του Ελληνάρα (εγώ είμαι αυτή) που θυμάται τα αυτοκίνητα στις ράμπες και την αγένεια στο μετρό και την ημιμάθεια και την τεμπελιά και τις Χαμένες Μέρες στο δημόσιο. “Ελληνάρας μπορεί να είναι και γυναίκα;” σοκάρεται η Ναταλία, και σκέφτομαι εκείνη την χοντρή στην εφορία που με άφησε να περιμένω όρθια στο γραφείο της μέχρι να τελειώσει την κουβεντούλα και την καριόγκα που της πρόσφερε μια άλλη χοντρή που γιόρταζε εκείνη την μέρα και αυτό ήταν πιο σημαντικό από τα 80 άτομα στην ουρά που ήταν στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού και θυμήθηκα και άλλες ημιμαθείς και ξερόλες που δεν δουλεύουν ποτέ αλλά παίρνουν τα εύσημα για τις δουλειές των άλλων και μ’ αυτόν τον τρόπο πορεύονται 20 χρόνια σε μια καριέρα και κούνησα το κεφάλι μου καταφατικά: ναι, ο Ελληνάρας μπορεί να είναι και γυναίκα. Μάλιστα φοβάμαι ότι ξεκινάει από τις γυναίκες, από τις μάνες που ξυπνάνε τους γιους τους με γλυκόλογα και χάδια στην πλάτη για να πάνε στην δουλειά και τους φτιάχνουν κορν φλέικς “όπως τους αρέσουν” και ας είναι ο γιος έτοιμος για την πρώτη εξέταση του προστάτη, εκείνες του σιδερώνουν τα τζιν και σηκώνουν το κινητό του όταν ξυρίζεται “με προσοχή Παλικάρι μου μην κοπείς” τρέμει η φωνή τους, και λένε στην φουκαριάρα Γκόμενα με παγωμένη φωνή, “όχι δεν μπορεί να σου μιλήσει τώρα” και κλείνουν απότομα το τηλέφωνο γιατί το Παλικάρι είναι μόνο 35 χρονών, αθώος και λίγο χαζός, θα τον τυλίξει αυτή η Ξύπνια, σκέφτεται με μίσος για την Άλλη που θέλει να της τον πάρει, αλλά σιγά μην την αφήσει, ο Κυνόδοντας της έδωσε τόσες πολλές ιδέες για το πώς θα προστατέψει το Αγόρι της από τον έξω κόσμο που είναι τόσο σκληρός.

Ο Ελληνάρας δεν έχει φύλο, θράσος έχει μόνο και την πεποίθηση ότι ο κόσμος του ανήκει. Υπάρχει ένα ωραίο γράμμα προς τον Ελληνάρα που συνοψίζει μερικά βασικά στοιχεία, εδώ. Και αν το διαβάσεις και απορήσεις αν όντως υπάρχει αυτός ο άνθρωπος, δες τα σχόλια από κάτω, υπάρχει και βασιλεύει (κυριολεκτικά) γιατί του ανήκει ο Συνδικαλισμός και οι Φοιτητικές Παρατάξεις και ο Γιος που σπούδασε γιατρός στην Βουλγαρία και λάδωσε για το Δικατσά (ή όπως λέγεται σήμερα) και πρέπει να πάρει φακελάκι γιατί θα τον πουν μαλάκα αν δεν πάρει, επιμένει η Μητέρα, όλοι το κάνουν, γιατί όχι κι εσύ βρε χαζέ;

Σ’ αυτό το γράμμα και στην συνέχειά του, εδώ, αυτό που με εντυπωσιάζει είναι ότι κάποιοι υπερασπίζονται την κατάσταση, την θεωρούν ιδανική και εν μέσω του μεγαλείου του Τιτανικού φωνάζουν περήφανα “εδώ είναι Ελλάδα ρε, σε όποιον αρέσει,” λες και για κάποιο λόγο η Ελλάδα είναι συνώνυμη με την αγένεια, την τεμπελιά, την διαφθορά, την ημιμάθεια, την παρανομία, την δωροδοκία και τον νεποτισμό. Πες με ρομαντική και λίγο εθνικίστρια αν θέλεις, αλλά πάντα πίστευα ότι οι Έλληνες είναι καλύτεροι από τον Ελληνάρα και ότι σιγά σιγά θα τον έδιωχναν, όπως ένα αμυντικό σύστημα που αποβάλει τα σκουπίδια. Μάλλον όμως μας έπιασε στον ύπνο, με αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα και τόσο άφραγκους που δεν έχουμε για φακελάκι στον γιατρό, δεν έχουμε καν την δύναμη να συρθούμε από γραφείο σε γραφείο πριν μας σφραγίσουν το βιβλιάριο για να πάρουμε αντιβίωση και ο Ελληνάρας κυριαρχεί σιγά σιγά.

Μα πού είναι αυτοί οι ατενίστας όταν τους χρειάζεσαι, να κάνουν μια σιωπηλή διαμαρτυρία εναντίον του Ελληνάρα; Τόσες πορείες και απεργίες πια, κανείς δεν σκέφτηκε να αφήσει για λίγο τους Αμερικάνους/Γερμανούς/ή όποιον άλλον έχουμε στοχεύσει αυτές τις μέρες σαν υπεύθυνο, και να στρέψει λίγο τα πανό προς εκείνον που καπνίζει στην άκρη της πορείας, που θα το σκάσει όπου να’ναι να πάει στο mall και να πιει τα στάρμπακς του χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι με αγανάκτιση για τους Άλλους που μας έφτασαν ως εδώ. Ήχος από καλαμάκι στον πάτο του λάτε.

6 Comments

Filed under What's wrong with you?

6 responses to “ο ορισμός

  1. ξένια

    σε αγαπώ πολύ, αλλά αυτό με τα στάρμπαξ με πείραξε. ταυτίστηκα. αλλά έχεις δίκιο. μέχρι και τα στάρμπαξ έχουν φραπέ γαμώτι μου πια..

  2. σε καταλαβαίνω, άλλωστε ξέρεις ότι κι εγώ θα μπορούσα να ζω μέσα στα στάρμπακς, και ότι το θεωρούσα το τελευταίο οχυρό μας. Αλλά ο Ελληνάρας είναι ΠΑΝΤΟΥ πια.

  3. Σε ευχαριστώ γιατί καμιά φορά σκέφτομαι ότι μόνο εγώ έβλεπα Ελληνάρες σε αυτό που φάνταζε πατρίδα.. Οσο για το ποιός είναι ο καλύτερος ορισμός του Ελληνάρα, θα τον συνόψιζα με μια λέξη, μιας και έχω κάνει και στρατό.. Άπελπις ή αφέρελπις.

    • Θα το προσθέσω σίγουρα στην λίστα της Ναταλίας για τον ορισμό. Άραγε αυτό κάνει εμάς τους υπόλοιπους ευέλπιδες;

  4. ναι, ναι, φερέλπιδες είναι καλύτερο. Και αρκετά ρομαντικοί για να πιστεύουμε ότι υπάρχει σωτηρία από την κατάρα του Ελληνάρα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s