δικό σας

ξέρεις ότι είσαι μετανάστης όταν ακούς μια υποψία διασκευής που θυμίζει Ελλάδα και γυρίζεις το κεφάλι σου 180 μοίρες σαν κουκουβάγια (στον εξορκιστή) μέχρι να εντοπίσεις την πηγή. Και κάπως έτσι βρίσκεσαι να τραγουδάς με όλη την δύναμη της φωνής σου “ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΝΑ ΓΕΛΑΣ ΜΟΥ ΦΤΑΝΕΙ ΑΠΟΨΕ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΡΧΙΣΩ” και όλους τους στίχους πριν και μετά, στίχους που δεν ήξερες ότι είχες στο κεφάλι σου, παρά μόνο απόψε που η τραγουδίστρια  σου θυμίζει το σπίτι σου και σε κάνει να τραγουδάς όσο πιο δυνατά μπορείς.

“Ξέρεις”, λέω στον Αμερικάνο Σύζυγο που έχει μείνει με το στόμα ανοιχτό, “κάποτε που ήμουν κοσμικιά και πήγαινα σε όλα τα βραβεία, είχα βρεθεί και στα Mad awards και όταν ανέβηκε η Πρωτοψάλτη στην σκηνή να παραλάβει ένα βραβείο, στάθηκε στην άκρη, άνοιξε τα χέρια της και άρχισε να τραγουδάει το ρεφρέν αυτού του κομματιού και ήταν τόσο υπέροχη που ανατρίχιασα”, καταλήγω και νομίζω πως θα κλάψω από νοσταλγία για εκείνη την εποχή των πάρτι και των βραβείων και των ωραίων φωνών κάτω από τον Αττικό ουρανό που δεν είχε πέσει ακόμα να μας πλακώσει.

Leave a comment

Filed under Homesickness and other maladies

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s