το καινούργιο εξάμηνο

τώρα, εγώ γιατί ακολουθώ το πρόγραμμα του ακαδημαϊκού έτους, δεν το ‘χω καταλάβει. Ο Σύζυγος, θα μου θυμίσεις, σαν λογικός άνθρωπος. Ναι, αλλά σκέψου ότι όταν ήμουν εγώ  η ίδια φοιτήτρια, δεν έλαβα ποτέ υπόψη μου το πρόγραμμα, όταν κανόνιζα ένα ταξίδι ή έπαιρνα το πρωινό τρένο και έμενα στις Ξαδέρφες για πάντα. Μερικές φορές εκείνες είχαν εξεταστική εκεί στο Αριστοτέλειο, αλλά δεν συνέδεσα ποτέ το γεγονός με τις δικές μου υποχρεώσεις πίσω στο Καποδιστριακό. Κι εσύ τώρα σαν λογικός άνθρωπος πάντα, θα μου επισημάνεις ότι μου πήρε σχεδόν μια δεκαετία για να ορκιστώ. Ο γουέλ, λεπτομέρειες. Αλλά τώρα που είπες δεκαετία, μου θύμισες την φίλη που πήρα τηλέφωνο εχθές για τα γενέθλιά της. “Έχουν περάσει 10 χρόνια από εκείνο το πάρτι των 23 που δεν ήρθες γιατί ήσουν στο Βερολίνο. Μια ΔΕΚΑΕΤΙΑ” επαναλαμβάνει με την φωνή της ελεγχόμενης υστερίας. Μια ωραία δεκαετία όμως, της απαντάω, γιατί αν με χαρακτηρίζει κάτι εκτός από την ασυνέπειά μου στις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις, είναι η αισιοδοξία. Ναι, μια πολύ ωραία δεκαετία.

Χρόνια πολλά ρε φίλη, σου εύχομαι πολλές συναρπαστικές δεκαετίες, της είπα και κλείσαμε το τηλέφωνο γιατί πήγαινε στο Μαλιμπου να γιορτάσει. Σ’ αυτό το σημείο θέλω να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για εκείνα τα apple martini του Paradise Cove, που δεν έχω βρει πουθενά αλλού στον πλανήτη.

Και συνεχίζω. Σήμερα λοιπόν, δεύτερη μέρα του καινούργιου εξαμήνου για τον διδακτορικό Σύζυγο, είμαι έτοιμη να ετοιμάσω το καλαθάκι του πικνίκ και να του πάω εφόδια στο κενό ανάμεσα σε Σερβικά, σεμινάρια, και διάβασμα ενός assignment 894356493673047 σελίδων. Πίσω στην ρουτίνα μας λοιπόν. Η οποία μου αρέσει όσο και αν γκρινιάζω για το εφέ. Σίγουρα την προτιμώ από την Αθηναϊκή ρουτίνα του να τρώω ντελίβερι σαλάτες μπροστά στην οθόνη του pc. Χα! Άκου τώρα να δεις, είπα ντελίβερι σαλάτες και θυμήθηκα, το σπίτι μας στην Κωνσταντινούπολη, το καλοκαίρι. Ήμασταν στον 4ο όροφο και από το παράθυρο της κουζίνας βλέπαμε τα παράθυρα μιας εταιρίας. Στις 12 λοιπόν που έφτιαχνα τον πρωινό καφέ μου ή έτρωγα το πρώτο σιμίτ της μέρας, οι κοπέλες απέναντι τσιμπούσαν τα πλαστικά μπολ ντελίβερι στο γραφείο, ενώ πληκτρολογούσαν με το άλλο χέρι. Κι ένιωθα πάντα αυτόν τον κρύο ιδρώτα, τον τρόμο ότι μπορεί να ξαναγυρίσω σ’ αυτήν την ρουτίνα, τρόμο που μόνο κλέβοντας την νουτέλα του Ρετσέπ μπορούσα να ξεπεράσω.

Επιστροφή στην ωραία ρουτίνα μας λοιπόν. Κάνε κλικ εδώ, για να διαβάσεις για τα αμερικανικά μου χριστούγεννα στο Marie Claire. Και για τον λόγο που δεν θα μου δώσουν ποτέ υποκοότητα στις ΗΠΑ.

 

8 Comments

Filed under American woman?, Friends connection

8 responses to “το καινούργιο εξάμηνο

  1. πολυ ωραιο το άρθρο!!!!

  2. ευχαριστούμε!🙂

  3. natalia

    To είχα διαβάσει αυτό το αρθρο στο site του περιοδικού.
    Ομολογώ οτι εκνευρίζομαι λιγάκι με αυτή την εμμονή, να πετάς τα δεντράκια στις 26 του Δεκέμβρη! Εγώ θέλω να τα χαρώ και άλλο βρε αδελφέ ! Καλή χρονιά να’ χεις.

    • Αν σκεφτείς ότι σου απαντάω καθισμένη δίπλα στο στολισμένο δέντρο και είναι ήδη 8 Ιανουαρίου, καταλαβαίνεις ότι συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ μαζί σου! Καλή χρονιάαααααααα

  4. 26/12 επιστρέφουν το δέντρο;πωπω!!μου έκανε τρομερή εντύπωση …εσύ φέτος το επέστρεψες στις 26? δηλαδή πρωτοχρονιά δεν είναι στολισμένα τα σπίτια τους;;;!!!!!!!!!!!!!

  5. ωωωωωωω μόλις διάβασα πως δεν το επέστρεψες χιχιιχ!!!!

    • σήμερα που είχα αποφασίσει να ξεστολίσω, χιόνισε πάλι και είναι τόσο ωραία που θέλεις να κρατήσει η χριστουγεννιάτικη σεζόν για κανά μήνα ακόμα.🙂

      • υπέροχα!!μακάρι να μας χιονίσει κι εμάς εδώ στην Αθήνα..να χιονίσει πολύ..μέχρι το γόνατο τουλάχιστον..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s