gym and tonic

ε, τώρα που είμαι πια θαμώνας του YMCA (πάμε όλοι μαζί: γάαααααϊ εμ σι έι, ντουμ, ντουμ, ντουμ) μπαίνω με άλλη άνεση μέσα, σαν να ανήκω στον Κόσμο του Γυμναστηρίου, έναν κόσμο που δεν θα καταλάβω ποτέ, όσα laps κι αν κάνω στην πισίνα μέσα στο μοβ μαγιό μου που πήρα ειδικά για την περίσταση. Τώρα λοιπόν που είμαι κι εγώ μια από αυτές που σκαρφαλώνουν στον αέρα πάνω σ’ ένα ελειπτικό, εισβάλλω στον χώρο με τσαμπουκά, κάντε άκρη κι αδειάστε μου τους ψύκτες, δεν θα περιμένω στην ουρά εγώ, μπαίνω ανεμίζοντας απειλητικά το ipod μου. Σήμερα λοιπόν που εμφανίστηκα με την ίδια αυτοπεποίθηση και ύφος Τζέιν Φόντα σε μεγάλα αεροβικά κέφια, πρόσεξα πως όλοι γύριζαν να με κοιτάξουν. Όχι απλώς να με κοιτάξουν όπως λέμε έπεσε το βλέμμα τους πάνω μου, αλλά με περιεργάζονταν επίτηδες, ξεδιάντροπα, σχεδόν με αγένεια. Δεν έδωσα σημασία, διέσχισα όλο τον όροφο μέχρι να πάω στο αγαπημένο μου μηχάνημα (ναι, έχω κι αγαπημένα, τι θες;) και πήρα θέσης μάχης. Μόνο όταν προσπάθησα να βάλω τα ακουστικά στα αυτιά μου κατάλαβα το ενδιαφέρον τους: όταν άλλαξα στ’ αποδυτήρια, ξέχασα να βγάλω τα σκουλαρίκια μου. Τα τεράστια, statement σκουλαρίκια μου, με τα πολλά κρεμαστά επίπεδα που φτάνουν μέχρι τον ώμο, που όσο να πεις, έκαναν λίγο αντίθεση με την ξεχειλωμένη φόρμα και το ξεθωριασμένο τισέρτ του UCLA.

Ο γουέλ, μάλλον δεν έχουν δει αυτά τα εντιτόριαλ μόδας με sporty chic που φωτογραφίζονται οι μοντέλες με τακούνια στα τερέν και κανείς δεν ταράζεται. Υπάρχουν και χειρότερα αγαπητοί συναθλητές μου. Κάντε υπομονή, θα σας δείξω μερικά στο μέλλον, είμαι σίγουρη.

Leave a comment

Filed under Ann Arbor story

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s