εσένα τι σου αρέσει τελικά;

Εσένα σου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα; Εμένα μου αρέσει, εμένα δεν μου αρέσει, εμένα μου αρέσει η Ελλάδα και όχι οι Έλληνες, εμένα μου αρέσουν οι Έλληνες και όχι η Ελλάδα, εμένα μου αρέσουν όλα, εμένα δεν μου αρέσει τίποτα, εμένα μου αρέσει το σουβλάκι, εμένα δεν μου αρέσει καθόλου, εμένα πάλι μου αρέσει μόνο με τηγανητές πατάτες και ακριβώς τρεις τσιμπιές αλάτι.

Εγώ πάλι δεν ξέρω τι μου αρέσει ακριβώς, γιατί δεν μπορώ να δω την Ελλάδα και τους Έλληνες χωρίς να επηρεαστώ συναισθηματικά κι έτσι ό,τι και να πω έχει και κάτι από τον νόστο του μετανάστη μέσα.

ΑΛΛΑ φίλη κι αυτό το αλλά είναι τόσο μεγάλο όσο και το αγαπημένο βρώμικο της Μιχαλακοπούλου όχι ένα απλό σουβλάκι έξω από το γήπεδο, αλλά δεν μου αρέσουν καθόλου τα παρελκόμενα, ο φανατισμός των σχολιών στο facebook, οι καβγάδες, οι επιθέσεις εναντίον της δημοσιογράφου που υπέγραψε το κείμενο ή του μπλόγκερ που “πονάει την Ελλάδα” ή όποιου πάρει θέση σε έναν δημόσιο διάλογο. Οι “καλοί Έλληνες” έσπευσαν να πετάξουν με πικρία πως σε όποιον δεν αρέσει αυτή η Ελλάδα να φύγει, οι “κακοί Έλληνες” απάντησαν πως ίσως, ίσως λέμε, να χρησιμοποιήσουμε αυτό το κείμενο και κάθε κείμενο για μια αυτοκριτική ματιά πριν το απορρίψουμε, βγήκαν στο τραπέζι τα βαριά όπλα περί δημοσιογραφικού ήθους, πατριωτισμού και τέλος πάντων όποιος δεν έχει μόνιμη κατοικία εντός των γεωγραφικών συνόρων δεν δικαιούται να μιλάει. Η Ελλάδα του ομορφάντρα δεν είναι απλώς το μήλο της έριδος είναι και αποκλειστική ιδιοκτησία κάποιων, λίγων, φτωχών πλην τίμιων που δεν δέχονται να ακούσουν την γνώμη κανενός αν δεν αποδείξει πρώτα τι έκανε εκείνος την τελευταία 5ετία για να σταματήσει την κατρακύλα, πού ήταν τις μέρες των διαδηλώσεων και κυρίως: ποια είναι τα εθνικά του φρονήματα. Σου θυμίζει τίποτα αυτή η νοοτροπία;

Εγώ λοιπόν που έχω λερωμένο το πιστοποιητικό εθνικών φρονημάτων με μια πράσινη κάρτα, ανέβασα το κείμενο στο facebook, όπως κάνω συχνά, συνήθεια είναι τελικά, όταν διαβάζω κάτι που το βρίσκω ενδιαφέρον, είτε συμφωνώ είτε όχι, το μοιράζομαι, έτσι, για να χρησιμοποιήσω τα σόσιαλ μίντια για κάτι πιο χρήσιμο από το να κατασκοπεύω παλιούς συμμαθητές. Συνήθως κανείς δεν μου κάνει την χάρη να διαβάσει αυτά που μου αρέσουν, όπως αυτό εδώ το άρθρο των New York Times που βρήκα συγκλονιστικό, ούτε ένα λάικ δεν εισπράττω η κακομοίρα, μέχρι που βρέθηκα στον κυκλώνα των λάικ που για ευκολία θα το πούμε λαϊκισμό. Κι ενώ με τις φίλες μου, τις πραγματικές, αυτές που ξέρω κι εκτός διαδικτύου μπορούμε να κάνουμε κανονική κουβέντα online, ακόμα και να αστειευτούμε για τις διαφορές μας, έρχονται και οι άλλοι, οι ιντερνετικοί “φίλοι” να σου πετάξουν την κακία τους, δεν έχει σημασία τι λέει το κείμενο, ή τι πιστεύεις εσύ, δεν σε ξέρουν κιόλας, αλλά θέλουν να πουν την σοφία τους και να κλείσουν το επιχείρημα με “πάει και τελείωσε”. Και δείχνεις κατανόηση γιατί είναι άνθρωποι που έχουν εγκλωβιστεί στο 40% της ανεργίας και την αγωνία αν θα πληρωθούν αύριο, κάνει και χάλια καιρό, ανέβηκε η τιμή του πετρελαίου, καταλαβαίνεις την πικρία τους, και τις επιθέσεις τους και στωικά απαντάς μήπως και σκεφτούν έξω από τα τετριμένα, μήπως και κοιτάξουν λιγάκι πέρα από αυτά που τους λέει η τηλεόραση, αλλά όχι, όχι, θα υπερασπιστούν την κατάσταση μέχρι τελευταίας πνοής. Κι αυτό το καταλαβαίνεις, γιατί τελικά δεν έχουν άλλη επιλογή, αυτή η Ελλάδα τους έλαχε, είτε τους αρέσει είτε όχι, αυτή είναι και καλά θα κάνουν να την καταπιούν αμάσητη και να αποσιωπούν οποιαδήποτε άλλη φωνή που τους θυμίζει τα κακώς κείμενα, με ανακρίσεις “εσύ τι έκανες δηλαδή να αλλάξει η κατάσταση. Αν δεν μας πεις τι έκανες, δεν μπορείς να μιλήσεις”. Καινούργιος νόμος. Από εδώ και πέρα κάθε γνώμη που γράφεται πρέπει να ξεκινάει ως: “πήρα μέρος σ’ αυτή την πορεία, ιδού η κάρτα μέλους των Ατενίστας, δεν έχω λαδώσει ποτέ, να και το πιστοποιητικό μου, καθαρό, ποτέ δεν απαρνήθηκα την Πατρίδα μας, την πιο ωραία πατρίδα του κόσμου”. Και μετά ο εκάστοτε δημοσιογράφος, μπλόγκερ ή πολίτης θα μπορεί να πει την γνώμη του. Αλλιώς την έβαψε.

Δεν χρειάζεται να συμφωνείς με όσα γράφονται. Ίσα ίσα, είναι πιο υγιής ο διάλογος, οι διαφωνίες, ακόμα και να θυμώσεις όταν διαβάζεις κάτι που σε κάνει έξαλλη, μου συμβαίνει συνέχεια, είναι το πιο παραγωγικό κομμάτι του ίντερνετ. Αλλά να ξέρεις γιατί θυμώνεις και τι πας να υπερασπιστείς. Γιατί σε σένα υπολογίζουν οι πολιτικοί που αυτές τις μέρες παίζουν πέτρα-μολύβι-χαρτί για το αν θα σου κόψουν τον 13ο μισθό. Σε σένα που δεν θέλεις να ακούγονται άλλες φωνές, σε σένα που ετοιμάζεσαι να εξοστρακίσεις στο εξωτερικό όποιον εκφράζει (άγαρμπα ίσως) την δυσαρέσκειά του, εσένα που σπαταλάς την ενέργειά σου σε προσωπικές επιθέσεις που δίνουν μια μικρή διέξοδο στα νεύρα που μαζεύεις από την κακή καθημερινότητα, αλλά ποτέ δεν τα στρέφεις προς τους πραγματικά υπεύθυνους. Σε σένα υπολογίζουν όσοι έβγαλαν τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό, σε σένα που υπερασπίζεσαι με δάκρυα περηφάνειας την Ελλάδα και τον Έλληνα σαν γενικές αφηρημένες έννοιες, χωρίς να σκεφτείς ποτέ ότι μπορεί και να ζεις τις κακές εκδοχές και των δύο. Κι εσύ θα είσαι που στο τέλος θα πληρώσεις τα σπασμένα, αλλά δεν θα δεχτείς κουβέντα επί αυτού, είσαι περήφανη για το καθαρό πιστοποιητικό εθνικών φρονημάτων σου, αυτό έχει σημασία άλλωστε, η ποιότητα ζωής είναι μόνο για τους κουτόφραγκους.

2 Comments

Filed under What's wrong with you?

2 responses to “εσένα τι σου αρέσει τελικά;

  1. nassia

    Εγώ αγαπημένη Γιώτα συμφωνώ με όσα γράφεις. Ο διάλογος είναι το καλύτερο πράγμα και είναι ωραίο να ακούγονται διαφορετικές απόψεις. Πρέπει όμως να παραδεχτώ πως κι εγώ δεν τον αντέχω πάντα.Με βαραίνει αρκετά το ότι γνωρίζω σε πόσο άσχημη κατάσταση βρίσκεται η χώρα κι όταν ακούω/διαβάζω κάτι σχετικό θέλω απλά να κλείσω τα αυτιά μου. όμως δεν έχω αυταπάτες. Ξέρω ότι χρειάζεται ομαδική δουλειά για να έρθει η αλλαγή.Πίστεψε με όμως δεν υπάρχει τόση καλή θέληση από τους συμπολίτες. Προσωπικά αυτή η κατάσταση μου έχει κάνει και καλό. Σιχάθηκα το χρήμα, βαρέθηκα να το μετράω, ξέρω σίγουρα τώρα πια ότι δεν κρύβει μέσα του κανένα ποσοστό ευτυχίας κι έτσι δεν μου φαντάζει πλέον απίθανο ένα ωραίο πρωί να κάνω μπαμ και να ακολουθήσω το δρόμο που επιθυμώ. Υλικά δεν έχει μείνει τίποτα να χάσω!

    Τα φιλιά μου,

    • Ίσως αυτό είναι το μόνο θετικό της κρίσης, νιώθεις πως δεν έχεις να χάσεις τίποτα άλλο και επιτέλους ακολουθείς τον δρόμο που ονειρευόσουν πάντα. Να το κάνεις το μπαμ. Κι εγώ θα είμαι η πρώτη που θα σε χειροκροτήσω.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s