χαρτοπόλεμος και χιονοπόλεμος

ένα άγχος είχε η μαμά μου τέτοια εποχή, μην της γεμίσουμε τα χαλιά χαρτοπόλεμο. Μετά άρχισε να με ρωτάει αν είναι λογικό να εμφανιστώ στο σχολείο ως Μαντόνα, ακόμα πιο μετά αν μπορώ να συνθέσω την στολή της χίπισσας με ένα κομματάκι μακρύτερο φόρεμα, θυμάσαι εκείνη την στολή κλόουν ρωτούσε με ενθουσιασμό και μετά “τι πάει να πει ότι την φορούσα όταν ήμουν 4;” καλύτερη είναι από αυτά τα κουρέλια, συμπλήρωνε, πολύ πιο μετά ξαναρωτούσε με τρεμάμενη φωνή αν θα γυρίσω στο σπίτι για το τριήμερο και αν θα φέρω παρέα για να υπολογίσει τις λαγάνες και τώρα πια αν γιορτάζουμε εδώ στα ξένα και αν βρίσκουμε φρέσκα μύδια. Καλά μύδια συμπληρώνει με το ύφος της μαγείρισσας που περνάει τους ψαράδες από κάστινγκ μέχρι να διαπιστώσει ότι τα μύδια και οι αχιβάδες έρχονται με πιστοποιητικό καθαρότητας.

Μου λείπουν οι μυρωδιές, οι χαρταετοί, οι “γυαλιστερές” που τις ξεγελούσες με λεμόνι να ανοίξουν και τις έτρωγες έτσι (hipster ωμοφαγία– before it was cool), οι βόλτες στην θάλασσα και οι πρώτοι καφέδες σε τραπεζάκια έξω. Μου λείπουν τα ταξίδια που έκανα αργότερα, κάθε τριήμερο και μια ευκαιρία να επιβιβαστείς στην easyjet, την τελευταία φορά πήγαμε με τον Will να δούμε τον αδερφό μου στην Ιταλία, περάσαμε από την Βενετία, την Βερόνα, ήπια άπειρους εσπρέσσο όρθια και βούτηξα μέσα σε ένα συντριβάνι σοκολάτας ντροπιάζοντας τους άλλους που έκαναν πως δεν με ήξεραν.

Εδώ χιόνισε ξαφνικά εχθές, ακούω ότι στην Αθήνα έχει ήλιο, ο Γιώργος της Ελένης είπε ότι ο καιρός είναι σαν Κυριακή, κι αυτό ακριβώς μου έχει λείψει ο Κυριακάτικος καιρός, η διάθεση του τριήμερου και ο πρώτος καφές σε τραπεζάκι έξω. Χαζεύω τις φωτογραφίες με τις φούξια βουκαμβίλιες της Ερμούπολης και την χρυσή άμμο στο Δελφίνι και είμαι έτοιμη για το καλοκαίρι, αλλά μετά κοιτάω έξω από το παράθυρο και είναι τόσο μα τόσο όμορφο το χιόνι έτσι όπως πέφτει, έτσι όπως καλύπτει τα δέντρα που εύχομαι να κρατήσει ο χειμώνας λίγο ακόμα και τελικά αποφασίζω πως θα πάψω να ζητάω ό,τι δεν έχω, παρά θα ευχαριστιέμαι αυτό που ζω την στιγμή που το ζω. Τώρα εσύ, you’re rolling your eyes, σε βλέπω, έχεις βαρεθεί αυτές τις ενθαρρυντικές ατάκες αυτογνωσίας, είσαι και κολλημένη στην κίνηση, πού να ευχαριστηθείς αυτό που έχεις, την ώρα που το έχεις, αλλά σου λέω φίλη, ακόμα και το κρύο του Μίσιγκαν ή η κίνηση της Αθήνας έχουν την ομορφιά τους και εγώ θα την ευχαριστηθώ όσο κι αν με κοροϊδεύεις.

3 Comments

Filed under Homesickness and other maladies

3 responses to “χαρτοπόλεμος και χιονοπόλεμος

  1. mpempa

    Καλά κάνεις και τα φχαριστιέσαι αμφότερα, αλλά εδώ οι εορτασμοί πλέον συγκεντρώνουν όλο και λιγότερους συμμετέχοντες…

  2. marianna

    Καλά κάνεις και τα φχαριστιέσαι αμφότερα, αλλά εδώ οι εορτασμοί πλέον συγκεντρώνουν όλο και λιγότερους συμμετέχοντες…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s