με φόντο την πλατεία

στο χιονισμένο προάστιο του Ντιτρόιτ μπαινοβγαίνουμε σε μικρές μπουτίκ, κάνουμε μια μεγάλη στάση στο διάσημο σοκολατάδικο, δοκιμάζουμε βίνταζ καπέλα και χαϊδεύουμε με λατρεία μια Chanel αλυσίδα, τρώμε οργανικά μπέργκερ από μανιτάρια, αγοράζουμε καλοκαιρινά πέδιλα σε μεγάλες προσφορές, ξαναβγαίνουμε στο χιόνι και φωτογραφίζουμε τα πολύχρωμα σκουφιά που τρέχουν στον δρόμο γελώντας. Μπαίνουμε ξανά στο αυτοκίνητο με την φίλη που μαθαίνει Ελληνικά και από συνήθεια βάζει αμέσως ένα CD που πήρε πέρσι στην Αθήνα, για πρακτική με την βοήθεια της Λίνας Νικολακοπούλου. Κι ενώ σκέφτομαι πόσο ωραία είναι τα καινούργια μέρη που ανακαλύπτω και πόσες εξερευνήσεις έχω να κάνω ακόμη εδώ γύρω από το Motown, ακούγεται η φωνή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου (of ALL people) κι αρχίζει να λέει για κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία, κι εγώ έχω φύγει από το χιονισμένο προάστιο και έχω πετάξει ως εκείνες τις παραλίες της εφηβείας μου, τόοοοτε στα τέλη του 20ού αιώνα, όταν η Αθήνα ήταν πλούσια και το grunge η τελευταία μόδα, τότε που άνοιγαν ιταλικά εστιατόρια με το ρυθμό των μετάπειτα σουσάδικων, τότε που πετούσαμε τα τζιν μπουφάν μας στον αέρα στις συναυλίες και ο Λεονάρντο ντι Κάπριο έμοιαζε με 16χρονο αγόρι στις αφίσσες των δωματίων μας, τότε λοιπόν, τα καλοκαίρια εκείνης της μακρινής εποχής, μαζευόμασταν στις παραλίες με κιθάρες και φωτιές και τραγουδούσαμε με όλη μας την δύναμη σε ένα DIY εφηβικό καραόκε, πριν γίνει το καραόκε καθημερινή λέξη, και ένα από τα τραγούδια ήταν κι αυτό, αυτό που ήρθε μέσα σε ένα χιονισμένο τζιπ στο Μίσιγκαν να με κάνει να νοσταλγήσω τις πλατείες και τα παγκάκια της προηγούμενης ζωής μου.

Και η Αμερικανίδα φίλη που με ακούει ξαφνικά να τραγουδάω και πάλι δυνατά όλους τους στίχους (μα, πού το έχω κρυμμένο αυτό το data base ελληνικών στίχων, ποτέ δεν θα σταματήσω να με εκπλήσσω) και να τσακίζει η φωνή από την συγκίνηση στο “όοοοολο φεύγω” και τέλος πάντων, από το ξεκάθαρο embarrassment έκανα μερικά αστεία πως αυτά είναι τα αποτελέσματα του χειμώνα, τρελαίνεται ο άνθρωπος και δακρύζει με στίχους χωρίς λόγο, και γελάμε για λίγο, αλλά σε σένα φίλε μου θα πω την αλήθεια, είναι τότε που ξέρεις πως όσο καλά και να περνάς στην καινούργια σου πόλη, η παλιά είναι πάντα εκεί, μέσα στις μουσικές και τα τζιν μπουφάν με τις κονκάρδες που έχεις κρατήσει από αγάπη, η παλιά πόλη με τις πλατείες που θα κάνεις να δεις σχεδόν δύο χρόνια, και πάντα σε φωνάζει και σου λείπει, και από μακριά θα διαβάζεις για τις βόλτες της Θέτιδος και θα θυμάσαι εκείνες τις Κυριακές, και το γέλιο των φίλων σου, και τον ήλιο του κέντρου, και την Δευτεριάτικη γκρίνια στο γραφείο και τέλος πάντων με έχω πιάσει πολλές φορές να εύχομαι να είχα μεταναστεύσει νωρίτερα, στα 30 έχεις φτιάξει πολλλές αναμνήσεις κι έχεις κάνει πολλούς φίλους για να φύγεις έτσι απλά.

14 Comments

Filed under Homesickness and other maladies

14 responses to “με φόντο την πλατεία

  1. Θέτις

    Αχ φίλη μου❤ Τέτοια μας κάνεις και είμαι και ευσυγκίνητη τελευταία

  2. όχι, όχι, ΕΣΥ μου κάνεις τέτοια και δεν ξέρω πώς να κρατήσω την μάσκαρα στη θέση της μ’ αυτά και μ’ αυτά.

  3. vana

    αχ αχ, δε σε ξέρω, τυχαία μπήκα, αλλά κ γω με τον άντρα μου “μετανάστρια” από τον Αύγουστο σε άλλη χώρα, για 3 τουλάχιστον χρόνια ( κ είμαι 34…), πόσο σε νοιώθω… πόσο…..

    • τώρα λοιπόν που βρεθήκαμε, να έρχεσαι να τα λέμε συχνά, σαν 30something μετανάστριες και να συγκρίνουμε τιμές ελαιόλαδου εδώ στα εξωτερικά. Σοβαρά τώρα, στην αρχή είναι λίγο δύσκολα, μετά τον πρώτο χρόνο οι κρίσεις homesickness αραιώνουν και ξέρεις ότι κατά βάθος δεν θα γύριζες πίσω (έλα παραδέξου το!).

  4. writersblokc

    Εμένα πάλι είναι αυτή η παραδοχή που με τσακίζει. Που βαθιά μέσα σου το ξέρεις, κι ας λες κάθε φορά που σε ρωτάνε αν θα μείνεις ¨μη λεω και μεγάλες κουβέντες¨. Που κι αυτοί που έχουν μείνει πίσω το ψυχανεμίζονται αλλά ακόμα ελπίζουν. Μου κάνει λίγο i’ve given up και αυτό είναι πολύ άσχημο συναίσθημα. Όπως και το να’χεις δύο χώρες, δύο σπίτια, δύο ζευγάρια κλειδιά που ανοίγουν πόρτες χιλιόμετρα μακριά η μία απ’την άλλη.. Κουβέντα ατελείωτη. Να χαίρεσαι που κλαις ακόμα με τραγούδια, σημαίνει οτι το’χεις αλλιώς εσύ το ‘σπίτι σου’ μέσα σου.

    • Όπως τα λες, “κουβέντα ατελείωτη”.
      Γι’ αυτό βάλε μουσική και τραγούδα με όλη σου την δύναμη. Το καλό με την μετανάστευση είναι πως εδώ δεν υπάρχουν “uncool” τραγούδια, μπορείς να γίνεις όσο cheesy θέλεις. Ακόμα και με μπαλάντες ναι.

  5. Εγώ γι’ αυτή νοσταλγία που σε πιάνει θα σου έστελνα ένα κουτί σοκοφρέτες ΙΟΝ, όπως έστελνα στην κολλητή όταν ήταν Erasmus, και θα σου έκανα και μια αγκαλιά.

    Πάντως, να ξέρεις, είσαι ΠΟΛΥ τυχερή που ζεις με τον Αμερικάνο Σύζυγο σ’ ένα τόσο όμορφο μέρος.🙂

    • Αχ, σοκοφρέεεεεεετες ΙΟΝ! Να σου πω την αλήθεια, θα λειτουργούσε σαν παρηγοριά. Μαζί με την αγκαλιά φυσικά.
      Ναι, το ξέρω πόσο τυχεροί είμαστε, να έχουμε την πολυτέλεια να νοσταλγούμε παραλίες και παγκάκια, από μακριά πάντα. Δεν είμαι αχάριστη, homesick είμαι.
      ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΟΚΟΦΡΕΤΕΣ ΜΟΥ?

      • Μαγδαληνή

        Σοκοφρέτες ΙΟΝ έχω βρει εδώ (στη Καλιφόρνια) στο CostPlus World Market. Αν δεν έχετε εκεί αυτό το μαγαζί πες μου να σου στείλω από εδώ (θα φτάσουν και σε καλύτερη κατάσταση)🙂 Μικρό δωράκι για το ωραίο blog για ξενιτεμένες (και μη)

  6. Δεν ξέρω αν θα αντέξουν το ταξίδι μέχρι Αμερική:/. Δεν έχω και τη διεύθυνσή σου.
    Πάντως, αν σου έρθουν επισκέψεις από Ελλάδα, να τους ζητήσεις. Ενώ όλοι ζητάμε σοκολάτες, οι σοκοφρέτες είναι πιο σίγουρο “εισιτήριο” για επιστροφή στην παιδική ηλικία (και στην ανεμελιά και το “δεν έχω τίποτα να αγχώνομαι”).

    • μπήκαν ήδη στην λίστα με τα πράγματα που θα ζητήσω στον επόμενο που θα έρθει (μαζί με το κρασί του μπαμπά μου). Ε, ρε γλέντια!
      Αναρωτιέμαι αν υπάρχουν ακόμα οι κουκουρούκου με το αυτοκόλλητο.

      • Δεν ξέρω για τις κουκουρούκου. Βέβαια, δεν είχαν σοκολάτα απ’ έξω, αλλά είχαν αυτοκόλλητο! Δε θυμάμαι αν είχαν και “Τόλμη και Γοητεία”, πάντως θυμάμαι που ανταλλάσσαμε τα σπάνια :Ρ.

  7. Μαγδαληνή

    Όσο για το τραγούδι… Το άκουγα κι εγώ πρόσφατα (το βάζει ο Διεση τα βράδια που εδώ είναι πρωι) και είχα κι εγώ τα ίδια συναισθήματα… Αν και έτσι όπως είναι τα πράγματα στην Ελλάδα, και όσο και να λέγαμε μέχρι πρότινως ότι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε να επιστρέψουμε, δυστυχώς η επιλογή γίνεται όλο και πιο εύκολη (αλλά προς την λαθος (?) μεριά…)

    • Δεν ξέρω αν είναι λάθος η μεριά, αλλά σε γλιτώνει και από το δίλημμα βρε παιδί μου, εδώ ή εκεί. Έστω και με τον πιο απότομο κι άσχημο τρόπο, τουλάχιστον δεν έχουμε να διχαστούμε για το πού θα είναι η βάση μας. Κι αυτό είναι μια ανακούφιση, έστω και αν φέρνει την βάση στην εδώ πλευρά του ατλαντικού. Το χειρότερό μου είναι να αμφιταλαντεύομαι.
      Όσο για τις σοκοφρέτες ΙΟΝ, τις ανταλλάσσω με ντόπιο μισιγκανέζικο maple syrup, για να γλυκάνουμε την ξενιτιά! Αν τις στείλεις να ξέρεις πως θα κάνεις ένα κορίτσι πολύ χαρούμενοοοοοοοοο!!!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s