my two cents

αυτό που δεν θα σταματήσει να με εκπλήσσει είναι ότι μέσα στο μένος και την ειρωνία για το πασόκ και τους αρχηγούς του, εκεί που τους προσάπτουν όλα τα κακά της μοίρας μας, δείχνουν όλοι να ξεχνάνε την νέα δημοκρατία ως συγκάτοικο στην τρέλα, κι ενώ εξαντλούν όλα τα λογοπαίγνια στο τουίτερ για τον ΓΑΠ, δεν θυμάται κανείς ένα άλλο παλικάρι, εκείνον τον Κωστάκη καλέ, τον άλλο πρωθυπουργό για 8 σχεδόν χρόνια, που δεν μπορεί, όλο και κάτι στραβό έκανε, κάθε λογικός άνθρωπος θα σκεφτεί: δεν μπορεί να παρέλαβε ο ΓΑΠ την Ελβετία και να την μετέτρεψε στο σημερινό πάρτι, έτσι γιατί βαριόταν, όλο και κάτι θα πήγαινε λάθος από πριν. Αν υπάρχει ακόμα έστω και ένας λογικός άνθρωπος στα σόσιαλ μίντια δηλαδή. Και δεν θα ήταν ανησυχητικό αυτό το φαινόμενο αν δεν υποπτευόμουν πως το τωρινό μένος όλων των ονλάιν αναλυτών, δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον πυρετό της δόξας που μας πιάνει πριν από  κάθε εκλογές και θέλουν να φύγουν οι άλλοι για να έρθουμε εμείς, κι ας τα κάναμε σκατά εμείς την τελευταία φορά που ήταν η σειρά μας. Και ο χειρότερος φόβος μου είναι πως φτάσαμε ως εδώ για να γίνει πάλι μια δικομματική μάχη στις εκλογές, ή έστω να συνεργαστούν πάλι “τα κεφάλια” των δύο μεγάλων κομμάτων σε μία κυβέρνηση συγκινητικής συνεργασίας — λες να βρεθούν άνθρωποι που θα ψηφίσουν αυτούς τους χοντρούς γραβατωμένους τύπους με τις καταθέσεις, τους ίδιους που ψηφίζουν τόσα χρόνια, αυτούς που έφεραν σε τόσο καλό επίπεδο την παιδεία και την ανάπτυξη της χώρας; Και αυτό που με σκάει είναι ότι θα έχουν και δικαιολογία φέτος, το μίσος της κοινής γνώμης είναι στραμμένο στον ΓΑΠ, να φύγει αυτός, να έρθουν τα δικά μας παιδιά, κι ας είναι τα δικά μας παιδιά συνένοχοι, τουλάχιστον άλλος πήρε την ρετσινιά του δουνουτού, λες και όλα αυτά έγιναν μέσα σε ένα χρόνο, δεν ήταν μια μακρόχρονη πορεία διαφθοράς. Ελπίζω να έχεις όρεξη να αλλάξουν τα πάντα φίλε μου που θα ψηφίσεις, και όχι απλώς να φύγουν οι πασόκοι και να έρθουν οι άλλοι για να πέσουν και μερικές δυσμενείς μεταθέσεις, έτσι για να νιώσουμε ότι είμαστε πίσω στο 1992 και να γουστάρουμε. Να φύγουν όλοι, και οι μεν και οι δε, το μόνο που τους δίνει πρόσβαση στην ζωή σου (για να την διαλύσουν) και στις υπέρογκες βουλευτικές συντάξεις είναι η ψήφος σου, κι αυτή φέτος δεν πρέπει να την πάρουν, όπως δεν θα πάρεις εσύ τον μισθό που δικαιούσαι.

Ελπίζω, φίλε μου καλέ, να μην πέσεις στο κλισέ του νεόελληνα, να είσαι όλο μαγκιά (και όσα κάνουν ρίμα) και να πετάς γιαουρτάκια σε καλλιτέχνες  και μη με το εξασκημένο χέρι και την άριστη βολή που κάποτε πετούσες λουλούδια, αλλά όταν έρθει η ώρα να εξασκήσεις το καθήκον σου, να θυμηθείς εκείνη την θεσούλα στο ΚΕΠ της γειτονιάς που σου έχουν υποσχεθεί, θα είσαι και κοντά στην μαμά σου, να πετάγεσαι να τρως κάθε μεσημέρι, να σου πλένει και τα ρούχα, γιατί 33 χρονών μαντράχαλος δεν ξέρεις να χειρίζεσαι το περίπλοκο καντράν του στεγνωτηρίου.

Τώρα θα μου πεις, τι κάθομαι και σκάω για τον ποιον θα ψηφίσεις, αφού τις τελευταίες μεγάλες αποφάσεις τις πήρε ένας πρωθυπουργός που δεν ψήφισε κανείς μας, μόνο οι Σοφοί της Βουλής τον αποφάσισαν, και σεβαστήκαμε την απόφασή τους, γιατί τα είχαν πάει τόσο καλά μέχρι τώρα, είχαν αποδείξει τις αλάνθαστες κριτικές τους ικανότητες σε τόσα επίπεδα και τους ακούσαμε, άλλωστε εμείς δεν θέλουμε να μας μπλέκουν με τις επίσημες διαδικασίες, εμείς θέλουμε να πετάμε καφέδες και γιαούρτια και να καίμε και κανά σκουπιδοτενεκέ στο τσακίρ κέφι, έτσι συμμετέχουμε στα κοινά, άξιοι απόγονοι εκείνων των πρώτων Αθηναίων της Δημοκρατίας, την ψήφο μας τελικά θα την ρίξουμε σε όσους μας προσφέρουν περισσότερα.

Αλλά τι ξέρω κι εγώ, μια “άεργη” όπως τρυφερά με αποκάλεσε μια φίλη στο facebook, γιατί τα μυαλά των ανθρώπων είναι μερικές φορές πιο αργοκίνητα και από τα δημόσια ταμεία, κι αν ακόμα δεν έχει βρεθεί ένας αποτελεσματικός τρόπος να καλύπτεις ασφαλιστικά τους ελεύθερους επαγγελματίες που ζουν κι εργάζονται στο εξωτερικό, πού να μπορέσει μωρέ να χωρέσει σ’ αυτά τα μικρά μυαλά, αλλά να σου πω την αλήθεια, δεν θα με πείραζε να είμαι άεργη κι ας την πειράζει την φίλη στο facebook, αυτό θα σήμαινε ότι θα μπορούσα να ασχοληθώ με την πολιτική και να φύγω με μια υπέροχη σύνταξη μετά από 2 τετραετίες υποσχέσεων, γιατί τώρα με το ΤΑΙΣΥΤ δεν θα δω σύνταξη ούτε μετά από δυο αιώνες. Συγγνώμη, δεν υπάρχει ΤΑΙΣΥΤ πια, είναι ΕΤΑΠ-ΜΜΕ, μην κοιτάς που τους άλλαξαν όνομα, οι ίδιοι άνθρωποι είναι μέσα που όλοι λείπουν σε άδεια και δεν μπορείς να βρεις κανέναν όταν τον χρειάζεσαι. Αλλά ξέφυγα από το θέμα μου, τι σου έλεγα, α, ναι, τον τελευταίο παραλογισμό του περίφημου ταμείου των δημοσιογράφων: για να γραφτείς λοιπόν ως ελεύθερος επαγγελματίας, και το τονίζω αυτό, όχι μισθωτός, να δίνεις δηλαδή ένα κείμενο από εδώ, ένα από εκεί, να παίρνεις μια συνέντευξη από εδώ, να κάνεις ένα ρεπορτάζ από εκεί, όπως φαντάζεσαι τους δημοσιογράφους γενικά, πρέπει να προσκομίσεις την ΒΕΒΑΙΩΣΗ ενός μόνο εργοδότη ότι θα σου δίνει τουλάχιστον 800 ευρώ τον μήνα. *ενός λεπτού σιγή* Γιατί ως γνωστόν, οι εργοδότες συνεργάζονται με τους ελεύθερους επαγγελματίες σαν να είναι μισθωτοί, και μάλιστα με τόσο υψηλές αποδοχές, και μερικές φορές καλπάζουν ανάμεσά τους και μονόκεροι και εξαφανίζονται κάτω από διπλά ουράνια τόξα. Έτσι φροντίζει το ταμείο να μειώσει την ανεργία, αναγκάζοντας κι αυτούς που θα έγραφαν στη χάση και στη φέξη να μην μπορούν να πληρωθούν νόμιμα. Εν τω μεταξύ, περιμένεις να θίξει τον παραλογισμό η συνδικαλιστική μας ένωση, αλλά αυτοί όταν στέλνουν μέιλς είναι για να κάνουν μηνύσεις ο ένας στον άλλο για συκοφάντιση και άλλα τέτοια ώριμα. “Καθρεπτάκι” λέει ο πρόεδρος της ΕΣΠΗΤ πάνω στα νεύρα του και τρέχουν όλοι μαζί στα δικαστήρια και ούτε λόγος για το δικό μας δράμα. Άεργοι και πάλι άεργοι σου λέω, σαν πρωταγωνιστές του Παπακαλιάτη, να πετάμε χρώματα σε καμβάδες και να ζούμε σε σπίτια με θέα τον Σαρωνικό.

7 Comments

Filed under What's wrong with you?

7 responses to “my two cents

  1. Μαγδαληνή

    Η “κατάρα” εμάς των ξενιτεμένων είναι ότι τα βλέπουμε όλα πολύ πιο αντικειμενικά, και χωρίς τον συναισθηματισμό που προκαλείται από την τηλεόραση/παράθυρα και τις συζητήσεις για την κατάσταση. Ευτυχώς που υπάρχουν και λίγοι σαν και εσένα (μια δυστυχώς μικρή μειοψηφία) εκεί έξω και τα λένε: καλά τον βρίζουμε τον Γιωργάκη, αλλά τον Κωστάκη τον έχουν ξεχάσει όλοι και είναι σαν το κόμα να είχε πάντα αρχηγό τον Αντωνάκη (που και αυτός μαντάρα τα είχε κάνει, αλλά εδώ δεν θυμόμαστε τι έγινε πριν 4 χρόνια, θα θυμηθούμε τι έγινε πριν από δεκαετία και βάλε?) Δυστυχώς όπως τα λες είναι: όλοι στο τέλος θα ψηφίσουν αυτόν που θεωρούν ότι θα τους διορίσει/βολέψει αυτούς/το παιδί τους/κτλ. Εδώ υπάρχει κόσμος που βρίζει τον Παπαδήμο ως άχρηστο που δεν έσωσε την Ελλάδα σε 2 μήνες. Γιατί αυτό πιστεύανε ότι θα γίνει!!! Τι να πεις… Ίσως είναι τελικά χειρότερο να βλέπεις τα πράγματα από μακριά…

    • έχεις δίκιο, είναι χειρότερο να τα βλέπεις από μακριά, γιατί μαζί με το “καθαρό” μάτι, έρχεται κι αυτή η αίσθηση ανημποριάς, γιατί δεν μπορείς να κάνεις τίποτα ν’ αλλάξεις τα πράγματα. Ούτε καν να ψηφίσεις, γιατί δεν μας έφτασαν 4 γενιές μεταναστών για να φτιάξουμε ένα αποτελεσματικό σύστημα συμμετοχής τους στις εκλογές. Κι έτσι θα μείνουμε εδώ, μακριά, να τα βλέπουμε και να σκάμε.

  2. Μακάρι ν’αλλάζαμε μυαλά… απλά! Είμαστε άξιοι της μοίρας μας τελικά ή όπως διάβασα κάπου:
    “Κάθε λαός έχει τους πολιτικούς που του αξίζουν”.
    Τραγική αλήθεια…

    • το θυμάμαι που μας το έλεγαν στα μαθήματα πολιτικής επιστήμης τόοοοοοοοτε που ήμουν φοιτήτρια. Κάθε λαός έχει τους πολιτικούς που του αξίζουν, και η δική μου υποψία είναι ότι αξίζουμε καλύτερους ρε γαμώτο!

  3. nassia

    Πραγματικά, είναι η καλύτερη ανάρτηση που έχω διαβάσει στο μπλογκ σου! Μη σε νοιάζει που κάποια σε λέει άεργη, εμείς εδώ στην πατρίδα είμαστε πλέον “πειραγμένοι”.Πολλά νεύρα, πάρα πολλά!Κι όπου δεν δεις νευριασμένο άνθρωπο ξέρεις πια πως έχει φτάσει στη φάση της μελαγχολίας ή ακόμα χειρότερα της παραίτησης.
    Και τί να ψηφίσεις όμως βρε Γιώτα. Για τα δύο “μεγάλα νούμερα” κόμματα δεν το συζητώ, αποκλείεται. Προσωπικά όμως δεν υπάρχει και κάποιος που να με έχει πείσει ότι μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό.Από την άλλη δεν μου πάει να ρίξω λευκό ή να μην ψηφίσω καθόλου. όλοι μου λένε ΚΚΕ αλλά για μένα αυτή η παράταξη κάηκε όταν τις ημέρες του χιονιά δεν άνοιξε το “σπίτι του λαού” για τους αστέγους. Μέχρι και για τον κομμουνισμό στην Ελλάδα υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων.

    Τα φιλιά μου

    • Νάσια, νομίζω πως το δίλημμα τι να ψηφίσεις είναι το σοβαρότερο των ημερών. Δεν έχω “σωστή” απάντηση γιατί αυτή είναι η επιλογή του καθενός, θέλει πολλή σκέψη. Αλλά σίγουρα πρέπει να ψηφίσεις!
      Κι εγώ η “άεργη” θα ερχόμουν να το κάνω, αλλά δεν μπορώ ν’ αφήσω τις δουλειές μου –ούτε να πληρώσω υπερατλαντικό ταξίδι για λίγες μέρες.
      Χαίρομαι που σου άρεσε η ανάρτηση και, πραγματικά, αν βρεις καμιά άκρη στα διλήμματά μας, ξαναπέρνα να τα πούμε!🙂

  4. Γιάννα

    Ν’ αγιάσει το στόμα σου, κορίτσι μου (επέτρεψέ μου, σε παρακαλώ, την οικειότητα). Δεν μπορώ άλλο να διαβάζω υπεραπλουστεύμενες, απόλυτες αναλύσεις, καμιά περιπλοκή στη σκέψη μας πια, όλα είναι άσπρα, μαύρα, το πολύ κόκκινα. Αν πας να εκφράσεις μια άποψη που προσπαθεί να συμπεριλάβει περισσότερες από μία παραμέτρους, είσαι προδότης (δεν έχει σημασία ποιανού, γενικώς) ή αφελής ή πουλημένη (στους άλλους, εννοείται). Κι έτσι περιδιαβαίνεις στα blogs, μπας και βρεις και κάποιον άλλον που να νιώθει μωβ ελέφαντας, τουλάχιστον να έχεις παρέα. Φιλιά απο Αθήνα, όπου σήμερα έβγαλε και λίγο ήλιο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s