πού να στα λέω

μα, με έσυρε ο Αμερικάνος να ζήσουμε εδώ στο midwest και ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν τα χιόνια και το κρύο, αχ, πόσο αφελής, μα πού να ήξερα η κακομοίρα η Αθηναία ότι έχει καύσωνες κι εδώ, σε λίγο περιμένω και μουσώνες λέμε. Καμία εκπαίδευση στην μακρά εμπειρία μας από τα ελληνικά καλοκαίρια δεν μπορεί βοηθήσει φίλη, είμαι στον παράδεισο της υγρασίας, εδώ που ανακαλύφθηκε η υγρασία, εδώ που βγαίνεις από την βιβλιοθήκη με το ευλογημένο κλιματισμό και σου κόβεται η ανάσα, φρικτά, και δεν έχει και κτελ για ωρωπό, να πας να βουτήξεις στα υπερ-λαδωμένα νερά της αττικής και να ισιώσεις βρε παιδί μου.

“Heat wave” λένε οι ειδικοί και εσύ κουνάς το κεφάλι, “extreme heat wave” επισημαίνουν, θα σας πάρει και θα σας σηκώσει κομπογιανίτες, γιατί ΟΛΟΙ με προειδοποίησαν για τους χειμώνες και κανείς για το καλοκαίρι;

Όταν δεν στήνομαι μπροστά από ανεμιστήρες σαν όρθιος αστερίας, περνάω ωραία φίλη εδώ. Έχει βραδινές προβολές στο campus, είδα και το Breakfast at Tiffany’s πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη, να, κάτω από τα αστέρια και πολύ συγκινήθηκα σου λέω, εντάξει βοήθησε και το pinapple cake που είχε φτιάξει εδώ η Κάθι για να κεράσει την παρέα, μην το πάμε ξεροσφύρι το έργο, κι έχουμε και μουσικές και βόλτες και πλατσουρίσματα στο ποτάμι και πυροτεχνήματα στο πάρκο και βουνά από παγωμένο γιαούρτι, μεγάλη ευλογία τα pinkberry που ήρθαν στο Αν Άρμπορ, τέτοια χαρά ούτε όταν βρήκα Κορρέ στα Sephora. Αααα, ωραία περνάμε να τα λέμε αυτά. Κι εκείνη η μέρα με τις άλλες δύο φίλες, τη Λαυρεντία και την Δέσποινα, την τριάδα που ένωσε τις δυνάμεις της και παρήγαγε το πιο ωραίο ταψί γεμιστά, εντάξει δύο ταψιά ήταν, αλλά τι να κάνω, λιγουρεύομαι ταβέρνα στο κύμα και αφού δεν μπορώ να την έχω φέτος, συμβιβάζομαι με αγαπημένες συνταγές.

Θα μου πεις, όλα αυτά δεν δικαιολογούν γιατί έχω τόσο καιρό να σου γράψω, το ξέρω φίλη, είμαι αδικαιολόγητη, κι έχω τόσα να σου πω και άλλα τόσα να σχολιάσω από την επικαιρότητα στα πάτρια, δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω, αλλά είναι κι αυτή η ρημαδοζέστη που την μετράνε και σε φάρεναϊτ και βλέπεις εσύ αυτό το 102 στο θερμόμετρο και λιποθυμάς μόνο από αντίδραση.

Ας ελπίσουμε σε ένα καλύτερο αύριο.

2 Comments

Filed under American woman?, Ann Arbor story

2 responses to “πού να στα λέω

  1. Εμείς στο ντάουν άντερ, τώρα που σκάτε όλοι από τη ζέστη, έχουμε 8 βαθμούς και προσπαθούμε να απαγορευσουμε συνταγματικά το χορό της βροχής γιατί δεν αντέχουμε άλλο νερό. Και αυτοί εδώ αυτό το λένε κρύο και σε όλες τις παμπ βλέπεις αναμμένα τζάκια.

  2. writersblokc

    Κοίτα να δεις που απ’το Λοντον μεχρι το Αν Αρμπορ, έχουμε συμφωνία απόψεων – και blog posts! Προσωπικά, μια χαρά μου ακούγονται και οι έναστρες προβολές και τα κεικ, καλά για τα γεμιστά δεν έχω λόγια.. Αλλά και 102 βαθμούς;! Να μην είμαι απο μια μεριά να σε δώ όταν σου είπαν extreme heat wave – έπρεπε να απαντήσεις με (κούνημα κεφαλιού) λέγοντας, όπως τα λέτε… A propos πόσο την καταλαβαίνω την χαρά σου με τον Kορρέ, πρέπει να είναι ίδια με την δική μου όταν τα είδα στα Selfridges.

    Καλή εβδομάδα και καλά κουράγια με τις ζέστες.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s