first world problems

να, πήρα τηλέφωνο την φίλη και πρώην συγκάτοικο στο LA να δω τι κάνει και την πετυχαίνω στο downtown να ρωτάει αγνώστους στον δρόμο αν είδαν έναν παπαγάλο. Έναν παπαγάλο επαναλαμβάνω. Γιατί είχε ξεχάσει πού πάρκαρε και το μόνο που θυμόταν ήταν ένα κλουβί με παπαγάλο απέναντι.

Αυτό που μας ενθουσιάζει σε κάθε τηλεφώνημα είναι να ξεκινάμε ανασκαφές με το “ρε, θυμάσαι που” κι εχθές θυμήθηκε μια κακή μέρα μας διαβάζοντας ένα παλιό blog της από το αείμνηστο 2006, ότι μας είχαν συμβεί πολλά μαζεμένα εκείνη την τραγική μέρα, εγώ ήμουν έξαλλη με έναν καθηγητή στο UCLA, εκείνη θρηνούσε κάτι γκομενικό, μόλις είχαμε τρακάρει μπαίνοντας σε ένα βενζινάδικο — κάτσε το ξαναγράψω αυτό — μόλις είχαμε τρακάρει το αυτοκίνητο ενός φίλου μας μπαίνοντας σε ένα βενζινάδικο, ναι, του ίδιου φίλου που πριν από ένα χρόνο μας είχε ξαναδανείσει το ίδιο αυτοκίνητο και το είχαμε χάσει (αλλά ευτυχώς μας αγαπάει ακόμα), και τελικά στο ντάινερ που καταλήξαμε δεν είχε το στρογγανόφ που θέλαμε. Και εκείνη την ΤΡΑΓΙΚΗ μέρα, ήταν αυτό το τελευταίο που μας λύγισε τελικά.

Καλό σαββατοκύριακο φίλη, ελπίζω τώρα που μιλάμε να κάνεις ρόδες στην Πανεπιστημίου.

Leave a comment

Filed under Dear diary, Friends connection

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s