το κουτί με τα κουλούρια

σήμερα που λες μιλούσα με την μητέρα στο σκάιπ και μου θύμισε πως ήρθε και πάλι η πιο αγαπημένη εποχή του χρόνου, η εποχή που κάνει ακόμα και τα πρωινά καλύτερα, η εποχή των μουστοκούλουρων. Κάθε φθινόπωρο ένα μεγάλο κουτί διασχίζει τον ατλαντικό, ένα κουτί αεροστεγώς κλεισμένο που περιέχει χειροποίητα κουλουράκια της μητέρας με μούστο από το αμπέλι του πατέρα και φτάνει ως τις ΗΠΑ όπου θα ανοιχτεί με δάκρυα συγκίνησης. Μαζί του πάντα και ένα σακουλάκι ελληνικός καφές, γιατί δεν μπορείς να έχεις το ένα χωρίς το άλλο.

Και κάθε φορά που μιλάμε για μουστοκούλουρα, θυμάμαι τον γείτονά μου στο LA, τον Murder καλέ, έναν δίμετρο γκοθά που ποτέ δεν είδα χωρίς το λευκό μακιγιάζ του και τα αίματα στο πρόσωπο, ο οποίος είχε γίνει ο καλύτερος φίλος μου στις αϋπνίες και όταν είχε προβλήματα με την κοπέλα του, ανέβαινε πάνω στο σπίτι μας και του έφτιαχνα καφέ και του έδειχνα πώς να βουτάει τα μουστοκούλουρά του μέσα με το μικρό δαχτυλάκι σηκωμένο. Πάντα ένιωθε καλύτερα μετά τις κουβέντες μας και κατέβαινε ανάλαφρος στον κήπο, όπου γύριζε μια ταινία με ζόμπι τότε. Τώρα τον καμαρώνω τον γείτονα από στο facebook, κάνει καριέρα ο Murder, πάντα το ήξερα, είναι από τους χαρακτήρες του LA που σου μένουν αξέχαστοι, σαν τα μουστοκούλουρα της μητέρας, να, μια φορά είχε χαθεί ένα κουτί και πήγα να το αναζητήσω στο ταχυδρομείο του Hollywood και είχε μισοανοίξει από την ταλαιπωρία και η μυρωδιά τους έκανε όλους να θέλουν από ένα, τους μοίρασα λοιπόν και είναι αυτές οι ιστορίες που σε δένουν με μια πόλη και τους ανθρώπους της, ποτέ δεν ξαναπερίμενα στην ουρά στο συγκεκριμένο υποκατάστημα, με είχαν πριγκίπισσα και όσο να πεις πήγαινα και συχνά, ήταν η εποχή που έστελνα εκείνα τα πακέτα στον Mr. Right, τους δύσκολους μήνες που είχαμε σχέση εξ’ αποστάσεως.

Να, όλα αυτά κρύβονται πίσω από ένα κουτί με κουλούρια, και άλλες πολλές κουβέντες και μεσημέρια με την μαμά μου στο σπίτι της και πρωινά στο δικό μου, ο καφές και τα μουστοκούλουρα που μοιράστηκα με τα κορίτσια στο περιοδικό και με τις ξαδέρφες σε μπαλκόνια, δεν υπάρχει τίποτα που να με κάνει να νοσταλγώ όσα έχουν περάσει τόσο πολύ.

Και τώρα είναι πάλι η εποχή που θα περιμένω κάθε μέρα στα σκαλιά του front porch να έρθει ο αγαπούλης με την γκρι στολή και να μου φέρει το περίφημο κουτί που μυρίζει αγάπη.

(Τι κρίμα που η τωρινή γειτόνισσα είναι τόσο βαρετή, μου λείπει ο φίλος Murder και οι συλλογές του από αυθεντικά movie paraphernalia σαν ντεκόρ στους καφέδες και τις συζητήσεις μας: 

2 Comments

Filed under Friends connection, Homesickness and other maladies

2 responses to “το κουτί με τα κουλούρια

  1. ένα φλιτζάνι καφέ και μουστοκούλουρα να μυρίσει ο τόπος…
    απόλαυση…εύχομαι να το έχεις σύντομα!φιλάκια πολλά!!

  2. αχ, δεν ξέρεις πώς το περιμένω!😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s