I (heart) GR

τινάζουμε από πάνω μας ζάχαρη και κανέλα από τις μπουγάτσες της Θεσσαλονίκης για να κάνουμε χώρο για την άχνη των λουκουμιών της Σύρου, με ένα μικρό διάλειμμα στην Αθήνα και τα Σερμπέτια, ο γλυκατζής τουρίστας που τριγυρνάει στην Ελλάδα είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο.

βαλίτσες στο μετρό, βιαστικές επιβιβάσεις, τρέξιμο στους δρόμους απέναντι και η διαπίστωση: δεν υπάρχουν ράμπες και ανελκυστήρες στο Σταθμό Λαρίσσης, εκεί που εξορισμού θα κατέβεις με τη βαλιτσάρα (και το καρότσι καλή ώρα). Ζω στην Ελλάδα των παράλληλων κόσμων, από την μία τα γυαλιστερά πατώματα του μετρό και από την άλλη η απουσία βασικών παροχών. Κι αφού έχεις κατέβει από το πεντακάθαρο τρένο από την Θεσσαλονίκη, ακούς τον θόρυβο που κάνουν οι τεράστιες βαλίτσες στα τσιμεντένια σκαλιά, ντουπ, ντουπ, κατέβα κάτω, ανέβα μετά πάλι πάνω για να βγεις από τις πλατφόρμες, ντουπ ντουπ, σέρνουν οι μεσήλικοι ιδροκοπώντας τα μπαγκάζια, ντουπ ντουπ σέρνουμε κι εμείς τον Μικρό Άνθρωπο, μας βρίζουν από μέσα τους οι από πίσω που βιάζονται, δίκιο έχετε, αλλά δεν υπάρχει πιο γρήγορος τρόπος, αμέτρητα τα ντουπ ντουπ.

κι αφού επιστρέψεις στο σπίτι, λίγο καμμένος από τα πρώτα μπάνια, λίγο χαρούμενος που μόλις θυμήθηκες την σακούλα με τις χαλβαδόπιτες, ξέρεις ότι όσο και να γκρινιάζεις δεν υπάρχει άλλο σημείο στον πλανήτη που να σε κάνει να νιώθεις ότι το καλοκαίρι μπορεί να κρατήσει για πάντα. Εχέμ, ειδικά να δεν έχεις να κατέβεις στο γραφείο μες στον καύσωνα, μην ανησυχείς, έχω απόλυτη επίγνωση της προνομιακής μας θέσης.

προνομιακή θέση είπα και θυμήθηκα την απατεωνιά που κάναμε στο καράβι της επιστροφής από την Σύρο, απλωθήκαμε στις αεροπορικές και αφήσαμε τον κλιματισμό και την ησυχία να μας παρασύρει στην απόλυτη χαλάρωση, αλλά τα εισιτήριά μας ήταν μόνο για κατάστρωμα, ναι, ένιωσα πολλές τύψεις, αλλά θα σου δικαιολογηθώ ότι ήταν η τελευταία στάση πριν το Πειραιά, όλοι οι υπόλοιποι χώροι ήταν γεμάτοι και οι θέσεις αυτές άδειες, κενές όσο έβλεπε το μάτι σου. Εκτός από την συνείδηση όμως, βάρυνε και το κάρμα μου και μου έκλεψαν το πορτοφόλι, μου άξιζε θα μου πεις, αλλά πολύ φοβάμαι ότι αυτός ο κλέφτης θα ψάξει να με βρει και να μου το πετάξει πίσω στα μούτρα, πού να φανταστεί ότι πέτυχε τον μόνο ταξιδιώτη με 5 λεπτά σε μετρητά και δυο ληγμένες πιστωτικές κάρτες που είχε ξεχάσει ν’ αντικαταστήσει με τις καινούργιες; Μόνο την ταυτότητά μου κλαίω, ήταν από το 1994, όταν είχα ακόμα μακριά μαλλιά κι ενωμένα φρύδια, ανεκτίμητες οι φωτογραφίες της εφηβείας, θα μου λείψει πολύ.

κάποια μέρα θα σου πω και για την κωμωδία της δήλωσης της απώλειας, αλλά άλλη φορά, τώρα έχω ακόμα μισό κουτί λουκούμια μαστίχα με αμύγδαλο πάνω στο τραπεζάκι μπροστά μου, δεν μπορώ παρά να βγάλω γλύκες για όλους.

 

1 Comment

Filed under Traveling around the world

One response to “I (heart) GR

  1. αυτά τα λουκουμάκια μας έχουν κάψει φέτος. Εγώ έφερα με μέλι. Απαπαπα, αμαρτωλά κυβάκια🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s