art & riots

είμαστε λοιπόν Τρίτη βράδυ στο opening μιας καλλιτεχνικής κολλεκτίβας στο Γαλατά και τα λέμε με την Τζούλι (που έχει περάσει και από την Ελλάδα ψάχνοντας την έμπνευση) και την Ανίκα (που είναι και χορεύτρια μπουρλέσκ, πού να στα λέω), και μιλάμε για τέχνη και πίνουμε όπως ταιριάζει σ’ αυτές τις συζητήσεις, κρασί και τσιγάρα και circus installations, ώσπου ακούμε φασαρία και τον ήχο του πλήθους που είναι θυμωμένο, αλλά δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τι φωνάζει και ανεβαίνουμε στην ταράτσα (teras εδώ) και μυρίζουμε τα δακρυγόνα, ξαφνικά εμφανίζονται άπειρα iphones και όλοι γλιστράνε δάχτυλα πάνω κάτω και ενημερώνουν: έκλεισε ο σταθμός του μετρό, σταμάτησε ένας αγώνας στη μέση, άρχισαν τα επεισόδια. Το κτίριο που φιλοξενεί τους καλλιτέχνες και την έκθεση, κλείδωσε, μείναμε για λίγο όμηροι των φωνών του πλήθους που περνούσε εκεί, δυο τρία τετράγωνα πιο πάνω στην Ιστικλάλ.

“Σκοτώθηκε ένας διαδηλωτής εχθές” με ενημερώνουν “και σήμερα όλοι ετοιμάζονταν για μάχη στο Τακσίμ”.

Με θέα το Σουλταναχμέτ, αρχίζουν τις προσωπικές ιστορίες, όσα είδαν, άκουσαν, έπαθαν του τελευταίους μήνες στην Κωνσταντινούπολη.

κι εγώ το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι τι θα έλεγε η μαμά μου αν ήξερε ότι αφήνω τον Ορφέα να περπατάει ξυπόλυτος σε ένα αναπαλαιωμένο μέγαρο του Γαλατά ενώ έξω μας πολιορκούν ματ και εξοργισμένοι διαδηλωτές.

photo

Leave a comment

Filed under Istanbul story, The maternity leave

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s