Athens love

αχ, αυτή η χαρά της επιστροφής, οι πρώτες σφιχτές αγκαλιές με τις φίλες και τους φίλους, οι μικρές κραυγές ευτυχίας, τα νέα που λέτε λέτε μέχρι να ζεσταθεί ο παγωμένος καφές κάπου στην πόλη και όταν χωρίζετε νιώθεις πως δεν προλάβατε να πείτε και τίποτα. Η Αθήνα του μυαλού μου δεν μοιάζει σε τίποτα με την Αθήνα της κρίσης, αλλά οι δικοί μου άνθρωποι είναι οι ίδιοι, κι αυτοί ακριβώς κάνουν την επιστροφή τόσο υπέροχη.

Αφήνουμε τον Μικρό Άνθρωπο να τρέξει στον Εθνικό Κήπο, να κατέβει κουτρουβαλώντας την Αεροπαγίτου και προσπαθώ να κρατήσω στο μυαλό μου αυτήν την εικόνα, σαν νοητικό κλικ, να το παιδάκι μου που χοροπηδάει χαρούμενο κάτω από την Ακρόπολη, το παιδάκι μου που γεννήθηκε στην Αμερική και περπάτησε στην Τουρκία, αλλά θέλω να νιώθει και την Αθήνα σπίτι του, την Αθήνα με τον τρελό στο μετρό που μπήκε μέσα και ούρλιαζε υπερ της Χρυσής Αυγής και τον έκανε να κλάψει από τρόμο, την μεγαλούπολη της απίστευτης ομορφιάς και ασχήμιας, καμιά μέση κατάσταση εδώ, μόνο άκρα που μπερδεύουν τον μικρό εγκέφαλο και χτυπάνε κόκκινο τα μητρικά ένστικτα.

Οι πρώτες μέρες είναι ένας σίφουνας από γέλια και νέα και γραφειοκρατικές εκρεμότητες που περιμένουν τους ξενιτεμένους με το που φτάσουν, φορολογικές δηλώσεις και απλήρωτα κοινόχρηστα σ’ αυτό το διαμέρισμα που κρατάμε ακόμα με αγάπη για να νιώθουμε πως έχουμε ακόμα ένα σπίτι για τα βιβλία μας εδώ. Μισάνοιχτες βαλίτσες, μπερδεμένα κέρματα στο πορτοφόλι, σηκώνω το κεφάλι στην σερβιτόρα και ετοιμάζομαι να της πω τεσεκιούρ εντερίμ, κρατιέμαι τελευταία στιγμή.

Στην αρχή μου φάνηκε περίεργο που καταλάβαινα τι λένε οι διπλανοί μου, που μπορούσα να διαβάσω όλες τις επιγραφές στο δρόμο, δεν είχα καταλάβει ακριβώς πόσο απομονωτικό είναι να ζεις σε χώρα που δεν μιλάς τη γλώσσα μέχρι που ήρθα πίσω, ας κατεβάσω και το δικό μου volume, τέρμα τα αστεία σε δημόσιους χώρους κάτω από την ασφάλεια της γλώσσας που δεν καταλάβαινε κανείς άλλος.

Ήρθε η ώρα να ξαναφορέσω ρολόι, πάει το κάλεσμα για την προσευχή από το διπλανό τζαμί που μου θύμιζε ότι περνάει η μέρα, δεν υπάρχουν κορίτσια με μαντίλα στο μετρό, τα κουλούρια είναι διαφορετικά, να, τώρα που το λέμε, πολύ λιγουρεύτηκα ένα κεμπάπ.

Από την Κωνσταντινούπολη ως την Αθήνα, μια τόσο σύντομη πτήση και τόσο διαφορετική καθημερινότητα.

Μπαίνω στο παλιό μου γραφείο και κοιτάω τις μύτες των παπουτσιών μου, προσπαθώ να αγνοήσω τις σειρές με τα άδεια γραφεία που προσπερνάω, όταν μετακομίσαμε σ’ αυτό το κτίριο στην Μιχαλακοπούλου δεν χωρούσαμε και μαλώναμε για ένα τετραγωνικό, και τώρα ακούς τον ήχο των βημάτων σου στο διάδρομο, αν υπάρχει μία εικόνα για την κρίση είναι αυτοί οι σκοτεινοί υπολογιστές και τα γραφεία που έχουν ακόμα κολλημένα στους τοίχους γύρω τους φωτογραφίες και καρτ ποστάλ να θυμίζουν ότι κάποτε υπήρχε κάποιος εδώ, άδειες καρέκλες και παρατημένα ποστ-ιτ.

Στοίβες τα τεύχη που έχασα, τα κουβαλάω και τα διαβάζω όλα μαζί λαίμαργα, τα κείμενά μου, τα κείμενα των φίλων μου, editorials, καινούργια στέκια που φωτογραφίζουν και ένα χρόνος καθημερινότητας σε γυαλιστερές σελίδες που τον πέρασα πάλι σε άλλη χώρα.

Αναπνέουμε τον αέρα και τις μυρωδιές της πόλης αυτής, πριν πάρουμε τις ίδιες βαλίτσες να μεταφερθούμε για έναν μήνα στη Θεσσαλονίκη και μετά, αχ, μετά πάλι πίσω στην Αμερική, τη βάση μας, μου έχει λείψει το Ann Arbor, η ευκολία της ζωής εκεί, οι φίλοι που φτιάξαμε πάνω από ζεστές σοκολάτες στους ατέλειωτους χειμώνες, οι ανοιχτές βιβλιοθήκες και τα μουσεία για παιδιά.

Το καλοκαίρι στην Ελλάδα περνάει τόσο γρήγορα, θέλεις να κρατήσει κι άλλο, να προλάβεις να τους δεις όλους, να χορτάσεις εικόνες και νοητικά κλικ, να χορτάσει ο Μικρός Άνθρωπος τους έλληνες παππούδες, αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις το χρόνο, μέσα Ιουνίου ήδη, μα, να πριν πέντα λεπτά λέγαμε καλό μήνα.

Καλό καλοκαίρι φίλη μου, μην αφήσεις ούτε μια μέρα χωρίς να κάνεις κάτι ωραίο, κάτι δημιουργικό, σου λέω, τα εισιτήρια δεν αλλάζουν και σύντομα θα μου λείψεις και πάλι.

 

Leave a comment

Filed under Athens story, Friends connection, Homesickness and other maladies, On leaving.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s