Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: το γραφείο μας

“Έκλεισε ο ΔΟΛ” διαβάζω στο ποστ με την άσχημη γραμματοσειρά, και είναι αυτή η λεπτομέρεια, αυτό το ακατάλληλο font που με πειράζει, θα έχουν απολυθεί όλοι οι γραφίστες ήδη, σκέφτομαι, αποκλείεται να υπάρχει art director που να ενέκρινε αυτή την γραμματοσειρά.

Έτσι ξεκίνησε και σε εμάς, έφυγαν μερικοί γραφίστες, συντάκτες, μεταφραστές. Μετά και άλλοι γραφίστες, συντάκτες, μεταφραστές. Μειώσαμε τους φωτογράφους, τις παραγωγές, τις τιμές των κειμένων και των editorials. Μειώσαμε τον κόσμο, την ύλη, την ποιότητα. Μειώσαμε τις ανάγκες μας, την αντίδρασή μας, την απαίτηση να πληρωνόμαστε. Και τώρα απλώς “έκλεισε ο ΔΟΛ” λέει η γραμματοσειρά και όλοι κλαίνε για τις “ιστορικές εφημερίδες” και ξεχνάνε αυτά τα ρημαδοπεριοδικά –γκουχ, γκουχ, αυτά που έφερναν και τη διαφήμιση για να μπορούν να βγαίνουν οι “ιστορικές εφημερίδες.”

Διαβάζω τα αποχαιρετιστήρια ποστς των συναδέλφων και φίλων και προσπαθώ να σκεφτώ πώς θα είναι η ζωή όταν δεν θα περιμένω το επόμενο εξώφυλλο, το επόμενο τεύχος. Από το 2002 που έκανα τα σαρδάμ μου στο πρώτο meeting του Cosmo έως σήμερα, 15 χρόνια ενήλικης ζωής, μετράω τους μήνες με αναθέσεις, επιμέλειες, τίτλους εξωφύλλου. Δεκαπέντε χρόνια φίλη, έγραψα, επιμελήθηκα και μετέφρασα λέξεις σε όλες τις γυαλιστερές σελίδες του ΔΟΛ (Cosmo, Marie Claire, BHMAdonna, Mommy, Γάμος) και ξαφνικά σταματάει το μέτρημα. Στα 15 το τερματίσαμε. Αλλά, μάλλον αυτό σημαίνει ότι πήραμε το κανονάκι και περνάμε στην επόμενη πίστα.

Γιατί εμείς θα συνεχίσουμε να γράφουμε και να ξενυχτάμε μαζί πάνω από τελικά στησίματα που δεν είναι καθόλου τελικά και θα αλλάξουν ακόμα κανά δυο φορές πριν στείλουμε τις σελίδες να τυπωθούν, απλώς δεν θα είναι εκεί. Σ’ εκείνες τις καρέκλες με τα ροδάκια που φέρναμε κοντά κοντά για να φάμε το μεσημεριανό μας και σ’ αυτά τα γραφεία που στολίζαμε με πουά κορδέλες και πούπουλα και κάρτες και φωτογραφίες, σ’ αυτόν τον οργανισμό που έκανε τον μπαμπά μου περήφανο καθώς κατέβαζε τα γυαλιά του και χανόταν στις σελίδες των Νέων και του Βήματοςτης Κυριακής.

Θα γραφτούν πολλά, μελό και επαναστατικά, ρομαντικά και ρεαλιστικά, θα δεις. Οικονομικές αναλύσεις και πολιτικές αναλύσεις, κάποιες από ειδικούς, κάποιες όχι. Κι εμείς θα συναντηθούμε σε ένα μαγαζί του κέντρου και θα πιούμε και θα πέσουμε στη δική μας ιστορική αναδρομή, στα γραφεία στη Βουλής που ήταν μια ευθεία μόνο μέχρι το Guru, και στα θέματα που μας έκαναν να γελάσουμε μέχρι δακρύων, στις διευθύντριες που μας έκαναν να κλάψουμε μέχρι να μας πιάσουν γέλια, στις αναποδιές και τα ξενύχτια και όλα αυτά που μάθαμε για την δουλειά, για τα media, για τον εαυτό μας. Κυρίως όμως για τους ανθρώπους. Αυτούς που καλημερίζαμε κάθε πρωί και αγκαλιάζαμε κάθε απόγευμα, αυτούς που μας είδαν να μπαίνουμε στο γραφείο με το make up της προηγούμενης μέρας, αυτούς που μας πήραν τούρτες στα γενέθλιά μας και starbucks τα βράδια του κλεισίματος, αυτούς που μας είδαν να ερωτευόμαστε, να χωρίζουμε, να μαλώνουμε με τις μαμάδες μας στο τηλέφωνο, να κόβουμε το κάπνισμα, να κάνουμε δίαιτες, να παρακαλάμε τους θεούς να βγάλουμε μια άκρη με το ΤΕΒΕ και το ΕΤΑΠ ΜΜΕ και όλη τη γραφειοκρατία που παρά την περιπλοκότητά της δεν κάλυπτε ούτε ένα σφράγισμα. Αυτούς που μας είδαν στα καλύτερα και στα χειρότερά μας και είναι ακόμα στη ζωή μας.

Κι εσύ Φίλη μου, εσύ, που ήρθες στο ατελιέ του Marie Claire όταν ήμουν στη σύνταξη, τόοοοοσα χρόνια πριν, εσύ που μου έφτιαχνες τα μαλλιά και μου έλεγες ότι πρέπει να τα μακρύνω για να σταθούν τα ’40s victory rolls, εσύ που μου έστελνες πακέτα και τεύχη ακόμα και όταν είχα πια μετακομίσει στην Αμερική, εσύ λοιπόν, το αποφάσισες, θα μαζέψεις τα κόκκινα κραγιόν και τα CD σου και θα έρθεις εδώ. Εδώ. Μετράω μέρες για την πτήση σου.

Μετά από 6 χρόνια σε διαφορετικές ηπείρους και time zones, θα μπορούμε επιτέλους να πίνουμε τον πρωινό καφέ μας σε πραγματικό χρόνο, χωρίς οθόνη ανάμεσά μας. Όπως εκείνα τα χαοτικά πρωινά με τις απεργίες στην Αθήνα που με έπαιρνες με το κόκκινο αυτοκίνητο για να κατέβουμε μαζί στη Μιχαλακοπούλου και σε όλη τη διαδρομή τραγουδούμε δυνατά και παράφωνα En Vogue.

Advertisements

3 Comments

Filed under American woman?, Athens story, Friends connection, Glossy pages

3 responses to “Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: το γραφείο μας

  1. Ντινα

    Ώστε έγινε τελικά ….έκλεισε οριστικά ο κύκλος. ….Στενοχωριεμαι γιατί μαζί με το cosmo κλείνει και η ωραία περίοδος φούσκα την οποία απολαυσαμε λίγο πολύ όλοι μας… Συνέχισε να μας γράφεις, μας κάνει πολύ καλό. ..

  2. Ε ντάξ. Μας συγκίνησες πάλι, είχες δεν είχες. Σε γνωρίσαμε και σ’ αγαπήσαμε μέσα από το Cosmo μα ήταν απλώς ένα μέσο. Έντυπο. Αγαπημένο. Για πολλές. Μα υπάρχουν κι άλλα, έρχονται διαφορετικά. Επόμενη φάση. Ευτυχώς τα ενήλικα χρόνια δε συνοψίζονται σε μόνο 15, θα δεις. Θα αγαπήσεις και την επόμενη φάση. Και ο ΔΟΛ θα είναι ένα κομμάτι που σε διαμόρφωσε, ένα κομμάτι της ζωής σου.

  3. Κι όμως πίσω από μια περιόδο “φούσκας” για τον ΔΟΛ και δυστυχως για όλη την Ελλάδα που ξεκίνησε κάπου εκεί στα μεσα της δεκαετίας, δεν θα πω του 1980 (που τοτε ξεκινησε το εγκλημα), αλλά και του 1990, μιας περιόδου εικονικού πλούτου αν και η χωρα δεν παρήγαγε απολύτως τιποτα (απλώς ο ένας παρείχε στον άλλον υπηρεσίες και όλοι μαζί εισάγαμε από το εξωτερικό με δανεικά απο τους εξωτερικο) κρύβονται οι πιο χαρισματικοί άνθρωποι που ο ΔΟΛ ήξερε πάντοτε να διαλέγει, οι πιο ταλαντουχες πένες, το πιο ευφυές χιούμορ…Κι όμως, Γιώτα, επιτρεψε μου να σου πω ότι τα καλύτερα σου κείμενα δεν έχουν γραφτεί ακόμα…για την ακρίβεια έχουν μόλις ξεκινήσει να γράφονται….και, πόσο μα πόσο ειρωνικό, είναι αυτά που δεν αμείβονται…Κι όμως τα έχουμε τόσο μα τόσο ανάγκη…Ο ΔΟΛ δεν θα μπορούσε ποτέ να ήταν η Ιθάκη σου, γι’αυτό και τελικά ίσως σε γέλασε (όλους μας γέλασε) ακόμα κι αν έδωσε την εντυπωση πως το ταξίδι ηταν υπέροχο…Έκανε ομως κάτι σημαντικό…σε προετοίμασε -άθελά του- για το ταξίδι στην άλλη άκρη του Ατλαντικό, ώστε να μπορείς να το κάνεις πραγματικά υπέροχο, κι ας μην σε αφήνει η ξενιτιά να το καταλάβεις…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s