Category Archives: Athens story

Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: το γραφείο μας

“Έκλεισε ο ΔΟΛ” διαβάζω στο ποστ με την άσχημη γραμματοσειρά, και είναι αυτή η λεπτομέρεια, αυτό το ακατάλληλο font που με πειράζει, θα έχουν απολυθεί όλοι οι γραφίστες ήδη, σκέφτομαι, αποκλείεται να υπάρχει art director που να ενέκρινε αυτή την γραμματοσειρά.

Έτσι ξεκίνησε και σε εμάς, έφυγαν μερικοί γραφίστες, συντάκτες, μεταφραστές. Μετά και άλλοι γραφίστες, συντάκτες, μεταφραστές. Μειώσαμε τους φωτογράφους, τις παραγωγές, τις τιμές των κειμένων και των editorials. Μειώσαμε τον κόσμο, την ύλη, την ποιότητα. Μειώσαμε τις ανάγκες μας, την αντίδρασή μας, την απαίτηση να πληρωνόμαστε. Και τώρα απλώς “έκλεισε ο ΔΟΛ” λέει η γραμματοσειρά και όλοι κλαίνε για τις “ιστορικές εφημερίδες” και ξεχνάνε αυτά τα ρημαδοπεριοδικά –γκουχ, γκουχ, αυτά που έφερναν και τη διαφήμιση για να μπορούν να βγαίνουν οι “ιστορικές εφημερίδες.”

Διαβάζω τα αποχαιρετιστήρια ποστς των συναδέλφων και φίλων και προσπαθώ να σκεφτώ πώς θα είναι η ζωή όταν δεν θα περιμένω το επόμενο εξώφυλλο, το επόμενο τεύχος. Από το 2002 που έκανα τα σαρδάμ μου στο πρώτο meeting του Cosmo έως σήμερα, 15 χρόνια ενήλικης ζωής, μετράω τους μήνες με αναθέσεις, επιμέλειες, τίτλους εξωφύλλου. Δεκαπέντε χρόνια φίλη, έγραψα, επιμελήθηκα και μετέφρασα λέξεις σε όλες τις γυαλιστερές σελίδες του ΔΟΛ (Cosmo, Marie Claire, BHMAdonna, Mommy, Γάμος) και ξαφνικά σταματάει το μέτρημα. Στα 15 το τερματίσαμε. Αλλά, μάλλον αυτό σημαίνει ότι πήραμε το κανονάκι και περνάμε στην επόμενη πίστα.

Γιατί εμείς θα συνεχίσουμε να γράφουμε και να ξενυχτάμε μαζί πάνω από τελικά στησίματα που δεν είναι καθόλου τελικά και θα αλλάξουν ακόμα κανά δυο φορές πριν στείλουμε τις σελίδες να τυπωθούν, απλώς δεν θα είναι εκεί. Σ’ εκείνες τις καρέκλες με τα ροδάκια που φέρναμε κοντά κοντά για να φάμε το μεσημεριανό μας και σ’ αυτά τα γραφεία που στολίζαμε με πουά κορδέλες και πούπουλα και κάρτες και φωτογραφίες, σ’ αυτόν τον οργανισμό που έκανε τον μπαμπά μου περήφανο καθώς κατέβαζε τα γυαλιά του και χανόταν στις σελίδες των Νέων και του Βήματοςτης Κυριακής.

Θα γραφτούν πολλά, μελό και επαναστατικά, ρομαντικά και ρεαλιστικά, θα δεις. Οικονομικές αναλύσεις και πολιτικές αναλύσεις, κάποιες από ειδικούς, κάποιες όχι. Κι εμείς θα συναντηθούμε σε ένα μαγαζί του κέντρου και θα πιούμε και θα πέσουμε στη δική μας ιστορική αναδρομή, στα γραφεία στη Βουλής που ήταν μια ευθεία μόνο μέχρι το Guru, και στα θέματα που μας έκαναν να γελάσουμε μέχρι δακρύων, στις διευθύντριες που μας έκαναν να κλάψουμε μέχρι να μας πιάσουν γέλια, στις αναποδιές και τα ξενύχτια και όλα αυτά που μάθαμε για την δουλειά, για τα media, για τον εαυτό μας. Κυρίως όμως για τους ανθρώπους. Αυτούς που καλημερίζαμε κάθε πρωί και αγκαλιάζαμε κάθε απόγευμα, αυτούς που μας είδαν να μπαίνουμε στο γραφείο με το make up της προηγούμενης μέρας, αυτούς που μας πήραν τούρτες στα γενέθλιά μας και starbucks τα βράδια του κλεισίματος, αυτούς που μας είδαν να ερωτευόμαστε, να χωρίζουμε, να μαλώνουμε με τις μαμάδες μας στο τηλέφωνο, να κόβουμε το κάπνισμα, να κάνουμε δίαιτες, να παρακαλάμε τους θεούς να βγάλουμε μια άκρη με το ΤΕΒΕ και το ΕΤΑΠ ΜΜΕ και όλη τη γραφειοκρατία που παρά την περιπλοκότητά της δεν κάλυπτε ούτε ένα σφράγισμα. Αυτούς που μας είδαν στα καλύτερα και στα χειρότερά μας και είναι ακόμα στη ζωή μας.

Κι εσύ Φίλη μου, εσύ, που ήρθες στο ατελιέ του Marie Claire όταν ήμουν στη σύνταξη, τόοοοοσα χρόνια πριν, εσύ που μου έφτιαχνες τα μαλλιά και μου έλεγες ότι πρέπει να τα μακρύνω για να σταθούν τα ’40s victory rolls, εσύ που μου έστελνες πακέτα και τεύχη ακόμα και όταν είχα πια μετακομίσει στην Αμερική, εσύ λοιπόν, το αποφάσισες, θα μαζέψεις τα κόκκινα κραγιόν και τα CD σου και θα έρθεις εδώ. Εδώ. Μετράω μέρες για την πτήση σου.

Μετά από 6 χρόνια σε διαφορετικές ηπείρους και time zones, θα μπορούμε επιτέλους να πίνουμε τον πρωινό καφέ μας σε πραγματικό χρόνο, χωρίς οθόνη ανάμεσά μας. Όπως εκείνα τα χαοτικά πρωινά με τις απεργίες στην Αθήνα που με έπαιρνες με το κόκκινο αυτοκίνητο για να κατέβουμε μαζί στη Μιχαλακοπούλου και σε όλη τη διαδρομή τραγουδούμε δυνατά και παράφωνα En Vogue.

Advertisements

3 Comments

Filed under American woman?, Athens story, Friends connection, Glossy pages

Athens love

αχ, αυτή η χαρά της επιστροφής, οι πρώτες σφιχτές αγκαλιές με τις φίλες και τους φίλους, οι μικρές κραυγές ευτυχίας, τα νέα που λέτε λέτε μέχρι να ζεσταθεί ο παγωμένος καφές κάπου στην πόλη και όταν χωρίζετε νιώθεις πως δεν προλάβατε να πείτε και τίποτα. Η Αθήνα του μυαλού μου δεν μοιάζει σε τίποτα με την Αθήνα της κρίσης, αλλά οι δικοί μου άνθρωποι είναι οι ίδιοι, κι αυτοί ακριβώς κάνουν την επιστροφή τόσο υπέροχη.

Αφήνουμε τον Μικρό Άνθρωπο να τρέξει στον Εθνικό Κήπο, να κατέβει κουτρουβαλώντας την Αεροπαγίτου και προσπαθώ να κρατήσω στο μυαλό μου αυτήν την εικόνα, σαν νοητικό κλικ, να το παιδάκι μου που χοροπηδάει χαρούμενο κάτω από την Ακρόπολη, το παιδάκι μου που γεννήθηκε στην Αμερική και περπάτησε στην Τουρκία, αλλά θέλω να νιώθει και την Αθήνα σπίτι του, την Αθήνα με τον τρελό στο μετρό που μπήκε μέσα και ούρλιαζε υπερ της Χρυσής Αυγής και τον έκανε να κλάψει από τρόμο, την μεγαλούπολη της απίστευτης ομορφιάς και ασχήμιας, καμιά μέση κατάσταση εδώ, μόνο άκρα που μπερδεύουν τον μικρό εγκέφαλο και χτυπάνε κόκκινο τα μητρικά ένστικτα.

Οι πρώτες μέρες είναι ένας σίφουνας από γέλια και νέα και γραφειοκρατικές εκρεμότητες που περιμένουν τους ξενιτεμένους με το που φτάσουν, φορολογικές δηλώσεις και απλήρωτα κοινόχρηστα σ’ αυτό το διαμέρισμα που κρατάμε ακόμα με αγάπη για να νιώθουμε πως έχουμε ακόμα ένα σπίτι για τα βιβλία μας εδώ. Μισάνοιχτες βαλίτσες, μπερδεμένα κέρματα στο πορτοφόλι, σηκώνω το κεφάλι στην σερβιτόρα και ετοιμάζομαι να της πω τεσεκιούρ εντερίμ, κρατιέμαι τελευταία στιγμή.

Στην αρχή μου φάνηκε περίεργο που καταλάβαινα τι λένε οι διπλανοί μου, που μπορούσα να διαβάσω όλες τις επιγραφές στο δρόμο, δεν είχα καταλάβει ακριβώς πόσο απομονωτικό είναι να ζεις σε χώρα που δεν μιλάς τη γλώσσα μέχρι που ήρθα πίσω, ας κατεβάσω και το δικό μου volume, τέρμα τα αστεία σε δημόσιους χώρους κάτω από την ασφάλεια της γλώσσας που δεν καταλάβαινε κανείς άλλος.

Ήρθε η ώρα να ξαναφορέσω ρολόι, πάει το κάλεσμα για την προσευχή από το διπλανό τζαμί που μου θύμιζε ότι περνάει η μέρα, δεν υπάρχουν κορίτσια με μαντίλα στο μετρό, τα κουλούρια είναι διαφορετικά, να, τώρα που το λέμε, πολύ λιγουρεύτηκα ένα κεμπάπ.

Από την Κωνσταντινούπολη ως την Αθήνα, μια τόσο σύντομη πτήση και τόσο διαφορετική καθημερινότητα.

Μπαίνω στο παλιό μου γραφείο και κοιτάω τις μύτες των παπουτσιών μου, προσπαθώ να αγνοήσω τις σειρές με τα άδεια γραφεία που προσπερνάω, όταν μετακομίσαμε σ’ αυτό το κτίριο στην Μιχαλακοπούλου δεν χωρούσαμε και μαλώναμε για ένα τετραγωνικό, και τώρα ακούς τον ήχο των βημάτων σου στο διάδρομο, αν υπάρχει μία εικόνα για την κρίση είναι αυτοί οι σκοτεινοί υπολογιστές και τα γραφεία που έχουν ακόμα κολλημένα στους τοίχους γύρω τους φωτογραφίες και καρτ ποστάλ να θυμίζουν ότι κάποτε υπήρχε κάποιος εδώ, άδειες καρέκλες και παρατημένα ποστ-ιτ.

Στοίβες τα τεύχη που έχασα, τα κουβαλάω και τα διαβάζω όλα μαζί λαίμαργα, τα κείμενά μου, τα κείμενα των φίλων μου, editorials, καινούργια στέκια που φωτογραφίζουν και ένα χρόνος καθημερινότητας σε γυαλιστερές σελίδες που τον πέρασα πάλι σε άλλη χώρα.

Αναπνέουμε τον αέρα και τις μυρωδιές της πόλης αυτής, πριν πάρουμε τις ίδιες βαλίτσες να μεταφερθούμε για έναν μήνα στη Θεσσαλονίκη και μετά, αχ, μετά πάλι πίσω στην Αμερική, τη βάση μας, μου έχει λείψει το Ann Arbor, η ευκολία της ζωής εκεί, οι φίλοι που φτιάξαμε πάνω από ζεστές σοκολάτες στους ατέλειωτους χειμώνες, οι ανοιχτές βιβλιοθήκες και τα μουσεία για παιδιά.

Το καλοκαίρι στην Ελλάδα περνάει τόσο γρήγορα, θέλεις να κρατήσει κι άλλο, να προλάβεις να τους δεις όλους, να χορτάσεις εικόνες και νοητικά κλικ, να χορτάσει ο Μικρός Άνθρωπος τους έλληνες παππούδες, αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις το χρόνο, μέσα Ιουνίου ήδη, μα, να πριν πέντα λεπτά λέγαμε καλό μήνα.

Καλό καλοκαίρι φίλη μου, μην αφήσεις ούτε μια μέρα χωρίς να κάνεις κάτι ωραίο, κάτι δημιουργικό, σου λέω, τα εισιτήρια δεν αλλάζουν και σύντομα θα μου λείψεις και πάλι.

 

Leave a comment

Filed under Athens story, Friends connection, Homesickness and other maladies, On leaving.

όταν η Αθήνα στροβιλίζεται

άφησα την Αθήνα του βασανίζομαι και γύρισα να βρω την Αθήνα του στροβιλίζομαι, ένα σύνθημα τόσο δικό μου ώστε να νομίζω ότι τα βράδια έχω κρυφή ταυτότητα υπερήρωα και βγαίνω και τα γράφω εγώ.

Στο σπίτι με τον Σύζυγο (ΑΚΑ ο Μεγάλος Στρόβιλος) και με τον Υιό (ΑΚΑ ο Μικρός Στρόβιλος) και στο δρόμο, σε κάθε τοίχο που χαζεύω, έτσι τυχαία, ας πούμε σηκώνω το κεφάλι για να πιω νερό από το πλαστικό μπουκαλάκι του περιπτέρου σαν τουρίστας, κι έτσι πέφτει το μάτι μου σε κάτι άλλο εκτός από το πεζοδρόμιο και τη λίστα με τις δουλειές που εκκρεμούν, κι εκεί η γνωστή γραμματοσειρά με περιμένει να μου θυμίσει ότι δεν πρέπει ν’ αγχώνομαι, μόνο να στροβιλίζομαι σαν να μην υπάρχει κέντρο βάρους.

την αγαπώ λίγο παραπάνω αυτήν την Αθήνα, είναι κομμάτι της στροβιλοοικογένειάς μας πια, εδώ ο Σύζυγος είπε μεταξύ αστείου και σοβαρού, αλλά περισσότερο σοβαρού για να ήμαστε δίκαιοι, να ελληνικοποιήσουμε το επώνυμο του Υιού και από Στρόεμπελ να γίνει Στρόβιλος, έτσι τον φωνάζουμε δηλαδή, αχ, σου λέω, είμαστε στην πόλη μας. Ε, και για πρώτη φορά μετά από 30+ χρόνια, θα περάσω κι Αύγουστο εδώ.

images

Leave a comment

Filed under Athens story, Mr. Right, The maternity leave

σαμερ ντέιζ

το παθαίνεις κι εσύ αυτό που κοιτάς μια μέρα την ημερομηνία στο iCal εκεί ύπουλα κάτω κάτω στην οθόνη και αναπηδάς επιτόπου στην καρέκλα σου, δεν μπορεί να είναι σωστή, λάθος κάνει η apple όχι εσύ, ΜΑ ΠΟΥ ΠΗΓΕ Ο ΙΟΥΛΙΟΣ;

σε λίγο θ’ ανατωτιέμαι και πού πήγε το καλοκαίρι μου, το ξέρω, το έχω ξαναδοκιμάσει το πιοτό τούτο, ο χρόνος είναι περίεργος τώρα που το μετράω σε mommy years, άλλες μονάδες μέτρησης, άλλη αίσθηση, παράλληλο σύμπαν.

τουλάχιστον φέτος έχω και μια δικαιολογία, φιλοξενήσαμε τους μισούς αμερικάνους τουρίστες που πέρασαν να αφήσουν τα ντόλαρς τους στο μουσείο της Ακρόπολης, δεν υπάρχουν άνθρωποι που να έχουν δουλέψει πιο σκληρά για το μέλλον του τουρισμού.

Και οι φίλοι μας νομίζουν ότι τους κάνουμε χάρη που τους ξεναγούμε, αλλά δεν θα άλλαζα ποτέ αυτήν την  στιγμή που ξεφορτώνεις τον Ξένο από τον ηλεκτρικό και τον περπατάς από το Μοναστηράκι στο Θησείο, απολαμβάνεις τα επιφωνήματα ενθουσιασμού του ενώ περικυκλώνετε την Ακρόπολη, γελάς καθώς ποζάρει συγκινημένος μπροστά από το Ηρώδειο κι εκεί λίγο πριν βγείτε στις Στήλες του Ολυμπίου Διός τον χώνεις στην Πλάκα και τον αποτελειώνεις.

και οι βόλτες τις επόμενες μέρες, η ζωή, τα μουσεία, οι καφέδες με θέα και αεράκι κάτω από τον Αττικό ουρανό, αχ, τι ωραία αίσθηση να είσαι περήφανος για την πόλη σου, φουσκώνω και καμαρώνω σαν να έκανα εγώ με τα χεράκια μου όλα αυτά τα ωραία γκραφίτι που φωτογραφίζουν με μανία και ανεβάζουν στο ίνσταγκραμ, κάθε κλικ και μια υπενθύμιση γιατί αγαπάμε την Αθήνα τόσο πολύ.

skyline-Athens-Greece

Leave a comment

Filed under Athens story

in awe

στο δημαρχείο του Νέου Ηρακλείου είμαι έτοιμη να περάσω πάνω από το τζάμι του γκισέ και να φιλήσω σταυρωτά την υπάλληλο. Είμαστε στο τμήμα αλλοδαπών φίλη και έχουν άλλαξει τα πάντα: μεταφέρθηκε από το υπόγειο στον δεύτερο όροφο, έφυγε ο Αγενής Γέρος που πληκτρολογούσε με το ένα δάχτυλο διστακτικά και προκαλούσε ουρές απεγνωσμένων μπροστά από το γραφείο του, έφυγαν οι Αγενείς Κότες που δεν άνοιγαν καν τους υπολογιστές τους, μόνο μιλούσαν υποτιμητικά σε κάθε φουκαρά που τις ενοχλούσε με ερωτήσεις, αντικαταστάθηκαν οι πιο απαράδεκτοι δημόσιοι υπάλληλοι που έχω δει ποτέ, με τους πιο ευγενικούς του κόσμου. Είναι τρία νέα παιδιά, ευγενικά, μιλάνε ελληνικά αργά και καθαρά και, εχέμ, ξέρεις, κάνουν την δουλειά τους.

Φεύγοντας τους είπα ότι είναι πολύ καλοί κι ευγενικοί και τους ευχαριστούμε, εδώ σκέφτομαι να πάω με γλυκά την επόμενη φορά, μια σπιτική σπανακόπιτα, κάτι.

Είδα κι άλλα θετικά φίλη, ήρθα με τον φόβο του καθημερινού καβγά (όπως αυτόν που έριξα στον σταθμό του τρένου όταν μου πρότειναν να κατέβω με το καροτσάκι του μωρού από τις κυλιόμενες γιατί δεν ξέρουν πότε θα έρθει ο ηλεκτρολόγος για να φτιάξει τον ανελκυστήρα), αλλά δεν χρειάζεται, φυσάει καινούργιος αέρας στα γραφεία με τους γκρι τεράστιους υπολογιστές, ακόμα και όταν σου ζητάνε τα πάντα σε διπλές φωτοτυπίες χαμογελάς, γιατί τέλος πάντων τι ήθελες, κάποιον να στις ζητήσει γλυκά ήθελες.

Η ζωή μας είναι πλέον μια ατελείωτη ουρά σε δημόσιες υπηρεσίες και προξενεία, κάποια μέρα θα σου πω για εκείνη την Γεωργιανή που έβρισε την  υπάλληλο στο Τούρκικο Προξενείο, υποστηρίζοντας ότι θα το βρει από τον Θεό, γιατί αυτή είναι Χριστιανή και η άλλη Μουσουλμάνα και γι’ αυτό θα πάει στον διάολο.

Σε περίπτωση που αναρωτιέσαι, δεν ξέρω πού θα πάνε οι αγνωστικιστές και οι άθεοι, οι βουδιστές και οι ινδουιστές, δεν έμεινε αρκετή ώρα η Εξοργισμένη Χριστιανή να μας στείλει όλους εκεί όπου ανήκουμε, μείναμε χωρίς προορισμό, ίσως το μάθω στον επόμενο διπλωματικό τσαμπουκά.

Κατά τα άλλα, ωραίο το γκρικ σάμερ ρε φίλη, ωραία και η Αθήνα, ωραίες και οι Αθηναίες, βλέπω κορίτσια με κόκκινα κραγιόν και φορέματα στο μετρό και στα μπαρ και θέλω να τις φτύσω μην τις ματιάσω, ξεπλύθηκε αυτή η μπουζουκοαισθητική όσο έλειπα, τόσο περήφανη για την νέα γενιά δεν είχα νιώσει ποτέ.

όχι μπράβο, μόνο καλά πράγματα έχω να πω σήμερα.

 

 

3 Comments

Filed under Athens story

αθίνιανς

κοντοστεκόμαστε δίπλα σε μια ουρά από ελεύθερα ταξί επί της Σταδίου.

Αυτή θα μπορούσε να είναι η πρώτη πρόταση ενός post apocalyptic μυθιστορήματος όπου ο μισός πληθυσμός θα έχει μεταλλαχτεί σε σαλιγκάρια από έναν μυστηριώδη ιό και εμείς επιβιώσαμε από τύχη, πχ. επειδή μας πήρε ο ύπνος ένα απόγευμα και δεν είδαμε το ηλιοβασίλεμμα.

κοντοστεκόμαστε που λες μπροστά από τα ταξί και κουνάμε το κεφάλι και είναι αυτή η ατελειωτη κίτρινη αλυσίδα που μας προσγειώνει στην καινούργια πραγματικότητα.

είμαστε στην Αθήνα φίλη, σχεδόν δύο εδβομάδες τώρα,

κάνει ζέστη εδώ κι έχει ανοιχτές αγκαλιές όπου πάμε, μυρίζει φαγητό μανούλας και άνοιξη, ακούγονται μηχανάκια και τραγούδια και δυνατά γέλια.

χόουμ σουίτ χόουμ και συγκίνηση.

είμαστε στην Αθήνα σου λέω.

pool-athens-july-1961

 

9 Comments

Filed under Athens story, Homesickness and other maladies

εν τω μεταξύ

μιλάω με τον μπαμπά μου στο skype και η αισιοδοξία του είναι το αντίδοτο στον κυνισμό μου, ενώ έχει αποχαιρετήσει τα 3/4 της σύνταξής του με βεβαιώνει πως θα την ξαναχτίσουμε την Ελλάδα, καλύτερη και ομορφότερη και μέχρι το καλοκαίρι του 2013 που θα ξαναβρεθούμε στην Αθήνα, όλα θα έχουν βελτιωθεί. Με κλείνει γιατί έχει να βγει στον κήπο να κόψει τριαντάφυλλα για την μαμά μου, δεν υπάρχουν χρήματα για ανθοδέσμες-υπερπαραγωγή, αλλά πιστεύει πως αυτή που θα φτιάξει θα είναι η πιο όμορφη του κόσμου. Από μέσα μου σκέφτομαι who are you?, γιατί ο πρώην αεροπόρος 65χρονος πατέρας μου δεν είσαι, και μετά σκέφτομαι πως αυτή είναι η σωστή αντιμετώπιση, η αισιοδοξία, η πίστη πως στις εκλογές σε μερικές εβδομάδες όλοι θα κάνουν το καθήκον τους και με δουλειά και σοβαρότητα η χώρα θα επιστρέψει στο μεγαλείο του 2004, κάθε δρόμος κι ένα γλέντι, χωρίς τις σπατάλες ίσως του 2004, αλλά με την ίδια σιγουριά πως ζούμε στην πιο ωραία χώρα του κόσμου. Η οποία μπορεί να μην είναι χώρα-υπερπαραγωγή, αλλά θα την έχουμε φτιάξει με τα χεράκια μας.

7 Comments

Filed under Athens story