Category Archives: Friends connection

Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: το γραφείο μας

“Έκλεισε ο ΔΟΛ” διαβάζω στο ποστ με την άσχημη γραμματοσειρά, και είναι αυτή η λεπτομέρεια, αυτό το ακατάλληλο font που με πειράζει, θα έχουν απολυθεί όλοι οι γραφίστες ήδη, σκέφτομαι, αποκλείεται να υπάρχει art director που να ενέκρινε αυτή την γραμματοσειρά.

Έτσι ξεκίνησε και σε εμάς, έφυγαν μερικοί γραφίστες, συντάκτες, μεταφραστές. Μετά και άλλοι γραφίστες, συντάκτες, μεταφραστές. Μειώσαμε τους φωτογράφους, τις παραγωγές, τις τιμές των κειμένων και των editorials. Μειώσαμε τον κόσμο, την ύλη, την ποιότητα. Μειώσαμε τις ανάγκες μας, την αντίδρασή μας, την απαίτηση να πληρωνόμαστε. Και τώρα απλώς “έκλεισε ο ΔΟΛ” λέει η γραμματοσειρά και όλοι κλαίνε για τις “ιστορικές εφημερίδες” και ξεχνάνε αυτά τα ρημαδοπεριοδικά –γκουχ, γκουχ, αυτά που έφερναν και τη διαφήμιση για να μπορούν να βγαίνουν οι “ιστορικές εφημερίδες.”

Διαβάζω τα αποχαιρετιστήρια ποστς των συναδέλφων και φίλων και προσπαθώ να σκεφτώ πώς θα είναι η ζωή όταν δεν θα περιμένω το επόμενο εξώφυλλο, το επόμενο τεύχος. Από το 2002 που έκανα τα σαρδάμ μου στο πρώτο meeting του Cosmo έως σήμερα, 15 χρόνια ενήλικης ζωής, μετράω τους μήνες με αναθέσεις, επιμέλειες, τίτλους εξωφύλλου. Δεκαπέντε χρόνια φίλη, έγραψα, επιμελήθηκα και μετέφρασα λέξεις σε όλες τις γυαλιστερές σελίδες του ΔΟΛ (Cosmo, Marie Claire, BHMAdonna, Mommy, Γάμος) και ξαφνικά σταματάει το μέτρημα. Στα 15 το τερματίσαμε. Αλλά, μάλλον αυτό σημαίνει ότι πήραμε το κανονάκι και περνάμε στην επόμενη πίστα.

Γιατί εμείς θα συνεχίσουμε να γράφουμε και να ξενυχτάμε μαζί πάνω από τελικά στησίματα που δεν είναι καθόλου τελικά και θα αλλάξουν ακόμα κανά δυο φορές πριν στείλουμε τις σελίδες να τυπωθούν, απλώς δεν θα είναι εκεί. Σ’ εκείνες τις καρέκλες με τα ροδάκια που φέρναμε κοντά κοντά για να φάμε το μεσημεριανό μας και σ’ αυτά τα γραφεία που στολίζαμε με πουά κορδέλες και πούπουλα και κάρτες και φωτογραφίες, σ’ αυτόν τον οργανισμό που έκανε τον μπαμπά μου περήφανο καθώς κατέβαζε τα γυαλιά του και χανόταν στις σελίδες των Νέων και του Βήματοςτης Κυριακής.

Θα γραφτούν πολλά, μελό και επαναστατικά, ρομαντικά και ρεαλιστικά, θα δεις. Οικονομικές αναλύσεις και πολιτικές αναλύσεις, κάποιες από ειδικούς, κάποιες όχι. Κι εμείς θα συναντηθούμε σε ένα μαγαζί του κέντρου και θα πιούμε και θα πέσουμε στη δική μας ιστορική αναδρομή, στα γραφεία στη Βουλής που ήταν μια ευθεία μόνο μέχρι το Guru, και στα θέματα που μας έκαναν να γελάσουμε μέχρι δακρύων, στις διευθύντριες που μας έκαναν να κλάψουμε μέχρι να μας πιάσουν γέλια, στις αναποδιές και τα ξενύχτια και όλα αυτά που μάθαμε για την δουλειά, για τα media, για τον εαυτό μας. Κυρίως όμως για τους ανθρώπους. Αυτούς που καλημερίζαμε κάθε πρωί και αγκαλιάζαμε κάθε απόγευμα, αυτούς που μας είδαν να μπαίνουμε στο γραφείο με το make up της προηγούμενης μέρας, αυτούς που μας πήραν τούρτες στα γενέθλιά μας και starbucks τα βράδια του κλεισίματος, αυτούς που μας είδαν να ερωτευόμαστε, να χωρίζουμε, να μαλώνουμε με τις μαμάδες μας στο τηλέφωνο, να κόβουμε το κάπνισμα, να κάνουμε δίαιτες, να παρακαλάμε τους θεούς να βγάλουμε μια άκρη με το ΤΕΒΕ και το ΕΤΑΠ ΜΜΕ και όλη τη γραφειοκρατία που παρά την περιπλοκότητά της δεν κάλυπτε ούτε ένα σφράγισμα. Αυτούς που μας είδαν στα καλύτερα και στα χειρότερά μας και είναι ακόμα στη ζωή μας.

Κι εσύ Φίλη μου, εσύ, που ήρθες στο ατελιέ του Marie Claire όταν ήμουν στη σύνταξη, τόοοοοσα χρόνια πριν, εσύ που μου έφτιαχνες τα μαλλιά και μου έλεγες ότι πρέπει να τα μακρύνω για να σταθούν τα ’40s victory rolls, εσύ που μου έστελνες πακέτα και τεύχη ακόμα και όταν είχα πια μετακομίσει στην Αμερική, εσύ λοιπόν, το αποφάσισες, θα μαζέψεις τα κόκκινα κραγιόν και τα CD σου και θα έρθεις εδώ. Εδώ. Μετράω μέρες για την πτήση σου.

Μετά από 6 χρόνια σε διαφορετικές ηπείρους και time zones, θα μπορούμε επιτέλους να πίνουμε τον πρωινό καφέ μας σε πραγματικό χρόνο, χωρίς οθόνη ανάμεσά μας. Όπως εκείνα τα χαοτικά πρωινά με τις απεργίες στην Αθήνα που με έπαιρνες με το κόκκινο αυτοκίνητο για να κατέβουμε μαζί στη Μιχαλακοπούλου και σε όλη τη διαδρομή τραγουδούμε δυνατά και παράφωνα En Vogue.

3 Comments

Filed under American woman?, Athens story, Friends connection, Glossy pages

Thessaloniki Love

Στη Θεσσαλονίκη ανοίγει η καρδιά σου βρε παιδί μου, βγαίνεις μια βόλτα στην παραλία, σ’ αυτήν την παραλία που είναι πιο όμορφη από ποτέ, και βρέχεσαι λιγάκι από τα κύμματα και από το σιντριβάνι που αποφάσισε να εξερευνήσει ο Μικρός Άνθρωπος και καμαρώνεις τα παιδιά με τα ποδήλατα και αυτό το μπαρ που είναι ένα τεράστιο ποδήλατο (μα γιατί δεν υπήρχαν τέτοια στα 20’ς μου, αν έκανα πετάλι με κάθε σφηνάκι, θα ήμουν έτοιμη για τον γύρο της Γαλλίας τώρα), και γελάς έτσι χωρίς λόγο, γιατί, θα το πω κι ας πέσει η κουκουβάγια της Αθηνάς να με πλακώσει, είναι μια πανέμορφη πόλη. Φυσικά, όλα αυτά με τα μάτια του τουρίστα, ειλικρινά φίλη Θεσσαλονικιά δεν ξέρω πώς είναι να ζεις εδώ, αλλά θα το μάθω, ένα μήνα έχω μπροστά μου, ξεστόμισα ήδη φράσεις όπως “είμαστε στην παιδική χαρά της Ναυαρίνου” και “πάω για ψώνια στην Τσιμισκή” και κάπως λιγώθηκα, τι ωραία ζωή, τι ωραία πόλη, και η μυρωδιά έξω από τον Τερκενλή όπως πάντα ονειρεμένη.

Σου γράφω από ένα καφέ πάνω από τη Ροτόντα, φοιτητές με piercing και στριφτά τσιγάρα, φτηνές μπύρες και κρασί, τεράστιες τσάντες και γυαλιά με χοντρούς σκελετούς, η μουσική πιο δυνατή απ’ ό,τι αντέχουν τα –μη φοιτητικά– αυτιά μου, νυχτώνει σιγά σιγά και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι τα πυροτεχνήματα που θα πέφτουν σήμερα στο πάρκο δίπλα στο σπίτι μας στο Ann Arbor.

Καλό σαββατοκύριακο φίλη και φίλε μου, σε όποια πόλη και αν βρίσκεσαι ελπίζω να να έχεις κι εσύ κάποιο λόγο να κοιτάς με χαρά τη νύχτα που ξεκινάει.

 

IMG_1667

1 Comment

Filed under Friends connection, Random days and nights, Thessaloniki stories, Traveling around the world

Athens love

αχ, αυτή η χαρά της επιστροφής, οι πρώτες σφιχτές αγκαλιές με τις φίλες και τους φίλους, οι μικρές κραυγές ευτυχίας, τα νέα που λέτε λέτε μέχρι να ζεσταθεί ο παγωμένος καφές κάπου στην πόλη και όταν χωρίζετε νιώθεις πως δεν προλάβατε να πείτε και τίποτα. Η Αθήνα του μυαλού μου δεν μοιάζει σε τίποτα με την Αθήνα της κρίσης, αλλά οι δικοί μου άνθρωποι είναι οι ίδιοι, κι αυτοί ακριβώς κάνουν την επιστροφή τόσο υπέροχη.

Αφήνουμε τον Μικρό Άνθρωπο να τρέξει στον Εθνικό Κήπο, να κατέβει κουτρουβαλώντας την Αεροπαγίτου και προσπαθώ να κρατήσω στο μυαλό μου αυτήν την εικόνα, σαν νοητικό κλικ, να το παιδάκι μου που χοροπηδάει χαρούμενο κάτω από την Ακρόπολη, το παιδάκι μου που γεννήθηκε στην Αμερική και περπάτησε στην Τουρκία, αλλά θέλω να νιώθει και την Αθήνα σπίτι του, την Αθήνα με τον τρελό στο μετρό που μπήκε μέσα και ούρλιαζε υπερ της Χρυσής Αυγής και τον έκανε να κλάψει από τρόμο, την μεγαλούπολη της απίστευτης ομορφιάς και ασχήμιας, καμιά μέση κατάσταση εδώ, μόνο άκρα που μπερδεύουν τον μικρό εγκέφαλο και χτυπάνε κόκκινο τα μητρικά ένστικτα.

Οι πρώτες μέρες είναι ένας σίφουνας από γέλια και νέα και γραφειοκρατικές εκρεμότητες που περιμένουν τους ξενιτεμένους με το που φτάσουν, φορολογικές δηλώσεις και απλήρωτα κοινόχρηστα σ’ αυτό το διαμέρισμα που κρατάμε ακόμα με αγάπη για να νιώθουμε πως έχουμε ακόμα ένα σπίτι για τα βιβλία μας εδώ. Μισάνοιχτες βαλίτσες, μπερδεμένα κέρματα στο πορτοφόλι, σηκώνω το κεφάλι στην σερβιτόρα και ετοιμάζομαι να της πω τεσεκιούρ εντερίμ, κρατιέμαι τελευταία στιγμή.

Στην αρχή μου φάνηκε περίεργο που καταλάβαινα τι λένε οι διπλανοί μου, που μπορούσα να διαβάσω όλες τις επιγραφές στο δρόμο, δεν είχα καταλάβει ακριβώς πόσο απομονωτικό είναι να ζεις σε χώρα που δεν μιλάς τη γλώσσα μέχρι που ήρθα πίσω, ας κατεβάσω και το δικό μου volume, τέρμα τα αστεία σε δημόσιους χώρους κάτω από την ασφάλεια της γλώσσας που δεν καταλάβαινε κανείς άλλος.

Ήρθε η ώρα να ξαναφορέσω ρολόι, πάει το κάλεσμα για την προσευχή από το διπλανό τζαμί που μου θύμιζε ότι περνάει η μέρα, δεν υπάρχουν κορίτσια με μαντίλα στο μετρό, τα κουλούρια είναι διαφορετικά, να, τώρα που το λέμε, πολύ λιγουρεύτηκα ένα κεμπάπ.

Από την Κωνσταντινούπολη ως την Αθήνα, μια τόσο σύντομη πτήση και τόσο διαφορετική καθημερινότητα.

Μπαίνω στο παλιό μου γραφείο και κοιτάω τις μύτες των παπουτσιών μου, προσπαθώ να αγνοήσω τις σειρές με τα άδεια γραφεία που προσπερνάω, όταν μετακομίσαμε σ’ αυτό το κτίριο στην Μιχαλακοπούλου δεν χωρούσαμε και μαλώναμε για ένα τετραγωνικό, και τώρα ακούς τον ήχο των βημάτων σου στο διάδρομο, αν υπάρχει μία εικόνα για την κρίση είναι αυτοί οι σκοτεινοί υπολογιστές και τα γραφεία που έχουν ακόμα κολλημένα στους τοίχους γύρω τους φωτογραφίες και καρτ ποστάλ να θυμίζουν ότι κάποτε υπήρχε κάποιος εδώ, άδειες καρέκλες και παρατημένα ποστ-ιτ.

Στοίβες τα τεύχη που έχασα, τα κουβαλάω και τα διαβάζω όλα μαζί λαίμαργα, τα κείμενά μου, τα κείμενα των φίλων μου, editorials, καινούργια στέκια που φωτογραφίζουν και ένα χρόνος καθημερινότητας σε γυαλιστερές σελίδες που τον πέρασα πάλι σε άλλη χώρα.

Αναπνέουμε τον αέρα και τις μυρωδιές της πόλης αυτής, πριν πάρουμε τις ίδιες βαλίτσες να μεταφερθούμε για έναν μήνα στη Θεσσαλονίκη και μετά, αχ, μετά πάλι πίσω στην Αμερική, τη βάση μας, μου έχει λείψει το Ann Arbor, η ευκολία της ζωής εκεί, οι φίλοι που φτιάξαμε πάνω από ζεστές σοκολάτες στους ατέλειωτους χειμώνες, οι ανοιχτές βιβλιοθήκες και τα μουσεία για παιδιά.

Το καλοκαίρι στην Ελλάδα περνάει τόσο γρήγορα, θέλεις να κρατήσει κι άλλο, να προλάβεις να τους δεις όλους, να χορτάσεις εικόνες και νοητικά κλικ, να χορτάσει ο Μικρός Άνθρωπος τους έλληνες παππούδες, αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις το χρόνο, μέσα Ιουνίου ήδη, μα, να πριν πέντα λεπτά λέγαμε καλό μήνα.

Καλό καλοκαίρι φίλη μου, μην αφήσεις ούτε μια μέρα χωρίς να κάνεις κάτι ωραίο, κάτι δημιουργικό, σου λέω, τα εισιτήρια δεν αλλάζουν και σύντομα θα μου λείψεις και πάλι.

 

Leave a comment

Filed under Athens story, Friends connection, Homesickness and other maladies, On leaving.

Istanbul stories

η φίλη ήρθε και έφυγε, πήρε μαζί της πετσέτες του χαμάμ και σουτζούκ, άπειρα τσάγια και τον έρωτα για την Κωνσταντινούπολη. Μου άφησε πολλές αστείες στιγμές, ένα σακουλάκι με σοκολατάκια που δεν προλάβαμε να τελειώσουμε και την υπόσχεση να επιστρέψει.

και η Πόλη, αυτή η κανούργια γειτονιά όπου ο Υιός έκανε τα πρώτα του βήματα και γιόρτασε τα πρώτα του γενέθλια, έγινε λίγο πιο δική μας, γιατί τώρα έχουμε τριγυρίσει τους  δρόμους της γελώντας νευρικά με αστεία που κανείς άλλος δεν θα καταλάβαινε, γιατί το αγαπημένο καφέ και το ακόμα πιο αγαπημένο πάρκο έχουν αποτυπωθεί και στις δικές της αναμνήσεις.

κι αυτή η ζωή, η δική μας πραγματικότητα των περιπλανήσεων γίνεται λίγο πιο χειροπιαστή όταν τη μοιράζεσαι με τους φίλους που αγαπάς, όταν υπάρχει και στις δικές τους φωτογραφίες.

είναι περίεργο πόσο εύκολα καλομαθαίνεις στην παρουσία της φίλης στο σπίτι, τώρα το δωμάτιό της είναι άδειο και διστάζω να το ξεστρώσω, λες και έχει πεταχτεί για σιμίτ και θα έρθει πίσω όπου να ‘ναι, ακόμα κι ο Ορφέας φαίνεται να την ψάχνει, πού πήγαν όλα αυτά τα καινούργια αντικείμενα που δεν είχε εξερευνήσει και αυτή η βαλίτσα με τα ροδάκια που τόσο του άρεσε να αδειάζει μεθοδικά στο πάτωμα;

===========================================

δεν χρειάζονται όμως και πάρα πολλά βρε παιδί μου, να, μια φίλη από την Αθήνα, μια άλλη φίλη εδώ που πάντα με περιμένει με χαμόγελα, ένα στέκι που ξέρουν τι καφέ πίνεις και δεν χρειάζεται να τα ξαναλές σε σπαστά τούρκια, τα κορίτσια του Vanilla Bakery που σε κερνάνε μωβ cupcakes όταν βλέπουν ότι η μέρα σου δεν πάει καλά και ξαφνικά είναι σαν να ζούσες πάντα εδώ, δεν μπορείς να θυμηθείς άλλη καθημερινότητα χωρίς τις χαριτωμένες γριούλες της γειτονιάς που σε λούζουν με τούρκικες ευχές ακόμα και αφού έμαθαν ότι δεν τις καταλαβαίνεις.

Μέσα στο κλίμα εγκατάστασης ήρθε και μια καινούργια συνεργασία με το Time Out Istanbul (έλα μαμά, είμαι και στα περίπτερα της γείτονος τώρα), ένα front row στην Εδβομάδα Μόδας, μερικά press releases για μια ανερχόμενη εταιρία και νιώθω σχεδόν ντόπια.

Κι εσύ φίλε που σκέφτεσαι να μεταναστεύσεις, πρέπει να βάλεις και την Τουρκία στους πιθανούς προορισμούς, οι δουλειές σε βρίσκουν ακόμα και αν δεν τις ψάχνεις, σκοντάφτεις και βρίσκεσαι με κανούργια πρόταση, είναι σαν την Αθήνα circa 2002, μπαίνεις στα εμπορικά κέντρα και περιμένεις την τσάντα σου να περάσει από το μηχάνημα της ασφάλειας και την χάνεις μέσα στις Chanel και τις Hermes που αργοσέρνονται στον ιμάντα.

IMG_0573

1 Comment

Filed under Fashion week, Friends connection, Istanbul story

I’m going back (back) to Cali (Cali)

θέλω να κυλιστώ στην άμμο, να με πάρει ο ύπνος κάτω από τον ήλιο, να φάω αρκετά In-n-Out για ν’ αναπληρώσω τον χρόνο μακριά τους, ν’ αγκαλιάσω στοργικά έναν φοίνικα, να κάνω highfive με όλους τους σέρφερς που περνούν από δίπλα. Είμαι στο San Francisco φίλη (και φίλε που ξέρω ότι το έχεις στην λίστα με τους μελλοντικούς προορισμούς), εδώ που έχει λουλούδια και δέντρα με φύλλα και κόσμο που κάθεται σε καφέ έξω με σαγιονάρες και άλλους που κάνουν ποδήλατο με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα από τις ανηφόρες, δεν μπορώ καν να σου περιγράψω τον ενθουσιασμό μου, είμαι αυτή που γονάτισε και φίλησε το καλιφορνέζικο έδαφος μετά την αποβίβαση από το αεροπλάνο.

πατουσάκια στον ωκεανό, βουνά από παγωτά, βόλτες στο Ferry Building μέχρι να πονέσουν τα πόδια σου από το περπάτημα και τα μάγουλά σου από τα πολλά γέλια με τον φίλο, τον ίδιο φίλο που μου άνοιξε τον μαγικό κόσμο του cheesecake πριν χρόοοοονια στο LA, όταν ήμασταν νέοι και ανεύθυνοι και ο μεταβολισμός μας σήκωνε επισκέψεις στο Cheesecake Factory για πρωινό, μεσημεριανό και βραδικό. Και για τα ενδιάμεσα σνακ. Και για τις έκτακτες λιγούρες. Κι ένα κομματάκι για τον νονό. Κι ένα γιατί υπάρχουν παιδάκια στην Αφρική που πεινάνε και δεν κάνει να αφήνουμε φαγητά στα ψυγεία. Και γιατί έτσι. (το κόβω εδώ, γιου γκετ δε πικτσερ).

πάω για τουρ δοκιμής σοκολάτας στο Castro τώρα, σε αφήνω να ετοιμαστώ και να βγάλω τουριστικές φωτογραφίες σε όοοοοολες τις γέφυρες.

6494134499_dda01b1b00_z

 

2 Comments

Filed under Friends connection, Traveling around the world

η ζωή είναι ωραία και άλλα τέτοια

στο στρογγυλό τραπέζι του εστιατορίου, οι τέσσερις φίλες και ο μικρός άνθρωπος μασουλάνε από διάφορα πιάτα του κυριακάτικου brunch και πίνουν σαμπάνια. Γιορτάζουμε γενέθλια, επικείμενες αναχωρήσεις, το γεγονός ότι ήρθε η άνοιξη επιτέλους. Tο Candy Dancer είναι το καινούργιο αγαπημένο μου μέρος πάνω στη γη, ζει μέσα στον ιστορικό σταθμό του τρένου, έχει όλες αυτές τις λεπτομέρειες που κράτησαν στην αναπαλαίωση και όταν περνάει το τρένο δίπλα ακριβώς από τις τεράστιες τζαμαρίες του, όλοι χειροκροτούν. Και θα στο πω, μου αρέσει πολύ η ιδέα του μπουφέ, γιατί ποτέ δεν μπορώ να αποφασίσω τι θέλω, γλυκό ή αλμυρό, φρούτο ή γλυκό, αυγά benedict ή ομελέτα, κι εκεί δεν χρειάζεται να δεσμευτώ βρε παιδί μου, όλα στο πιάτο σε μικρές γωνίτσες και στη μέση ο ανανάς.

Επιστρέφοντας στο κέντρο από το Kerrytown, εκεί στην ανηφόρα που σου κόβει την ανάσα, μαζεύω όλες τις δυνάμεις μου για ν’ ανακοινώσω στη φίλη ότι είμαι τρομερά ευτυχισμένη, ότι η ζωή είναι ωραία και άλλα τέτοια που τα αποφασίζεις κυρίως μετά από ένα καλό γεύμα, αλκοόλ και ένα ποτάμι φρέσκου καφέ. Κι εκείνη δεν μου χαλάει χατήρι, συμφωνεί, καθώς μπαινοβγαίνουμε στα μαγαζιά και ξαναπερνάμε από το Literati, το καινούργιο βιβλιοπωλείο, να τους πούμε πόσο τους αγαπάμε και πόσο χαιρόμαστε που ήρθαν εδώ,  και καθώς πλησιάζουμε την Main St παρατηρούμε ότι ένα ανησυχητικά μεγάλο ποσοστό περαστικών, ακόμα και για το Ann Arbor του “come as you are” και του “προςθεού be yourself”, να κυκλοφορεί με γελοία καπέλα και ρούχα, τα παιδιά έχουν μεταμορφωθεί σε ρομποτάκια με τη βοήθεια χαρτόκουτων, και ο δρόμος έχει κλείσει για τα αυτοκίνητα, ετοιμάζουν ένα είδος παρέλασης. Ε, δεν είναι να το χάσουμε, βρίσκουμε το πιο ωραίο τραπεζάκι στο μπαλκόνι του Felix και καθόμαστε με τη φίλη στην πρώτη γραμμή των γεγονότων και ενώ μοιραζόμαστε ένα cheesecake παίρνουμε μέρος στο πρώτο μας Festifool, με τις τεράστιες μαριονέτες να περνάνε πάνω κάτω και όλοι να χειροκροτούν σε ένα σύννεφο από μπουρμπουλήθρες, ενώ η μουσική, ο κόσμος και τα παιδάκια με τα πολύχρωμα ρούχα έκαναν τον Μικρό Άνθρωπο να τσιρίζει από ευτυχία. Και κοιταζόμαστε με τεράστια χαμόγελα γι’ αυτό το αναπάντεχο, εμείς στα σπίτια μας πηγαίναμε και να που το απόγευμά μας γέμισε από μουσική και art performances και γέλια και είναι ένας από τους λόγους που αγαπώ αυτό το μέρος, συνέχεια οργανώνεται κάτι, blink and you miss it, κάθε μέρα και μια έκπληξη. Ειδικά την άνοιξη. Γιατί κι εσύ αν είχες επιβιώσει ΑΥΤΟΝ τον χειμώνα, στους δρόμους θα ήσουν τώρα με ένα τεράστιο καπέλο του Dr. Seuss να χορεύεις με τα χέρια ψηλά από την χαρά σου που ξεπαγώσαμε.

ποια κυριακάτικη μελαγχολία, γύρισα στο σπίτι χοροπηδώντας, μ’ έναν Μικρό Άνθρωπο που για να επεξεργαστεί όλα αυτά τα καινούργια χρώματα, εικόνες και ήχους έπεσε ξερός για ύπνο, κι ορκίστηκα στον Σύζυγο που είχε κλειστεί στο σπίτι μελετώντας, ότι ζούμε στην πιο ωραία πόλη του κόσμου. Toυς λόγους, τους έχουν βάλει άλλοι σε αλφαβητική σειρά μάλιστα, αλλά θα σου προσθέσω έναν ακόμα, το τμήμα νεοελληνικών σπουδών εδώ που μας κάνει τόσο περήφανους.

και σήμερα Δευτέρα (να μην τα ξαναλέμε πόσο τη μισούμε) έχω ξυπνήσει σχεδόν με κέφι κι ετοιμάζω τον μικρό άνθρωπο για μια επίσκεψη στη δημόσια βιβλιοθήκη, όπου διαβάζουν ιστορίες και λένε τραγουδάκια για τα μωρά, ενώ οι μαμάδες πίνουν καφέ κι ευχαριστούν τους διοργανωτές από τα βάθη της ψυχής τους.

 

7 Comments

Filed under Ann Arbor story, Friends connection

μέρες ευχαριστιών

thanksgiving αύριο φίλη, η μέρα που κάνουμε ένα διάλειμμα από την γκρίνια και το άγχος να μετρήσουμε όλα όσα μας κάνουν ευτυχισμένους καθώς καταβροχθίζουμε γλυκοπατάτες με γκρέιβι. Κανονικά θα έπρεπε να προσθέσω και γαλοπούλα στη λίστα της κραιπάλης, αλλά όπως θυμάσαι, πέρσι γιορτάσαμε με παστίτσιο και φέτος το βλέπω να ξεαφαντώνουμε με κράκερς και τυρί, λόγω της καινούργιας άφιξης που δεν μας αφήνει και πολύ χρόνο για μαγείρεμα.

στις δικές μου ευχαριστίες πάντως, φέτος έχουν περίοπτη θέση οι Φίλοι, αυτοί που μας κουβάλησαν δείπνα και groceries και ζεστές pecan pies, η φίλη που σκέφτηκε να μου κάνει δώρο ένα μασάζ στον παράδεισο με το όνομα Relax Station,  η άλλη φίλη που μας έκανε ντελίβερι σπιτικά σουτζουκάκια, ο φίλος που έφερε espresso beans καλυμμένα με σοκολάτα για να γιορτάσω το γεγονός ότι θα πιω καφέ στο προσεχές μέλλον. Και ξέρεις πόσο μου λείπουν οι δικοί μου στην Ελλάδα, αλλά αυτές τις μέρες νιώθω πολύ τυχερή που μέσα σε δύο χρόνια και κάτι ψιλά βρήκα τόσο καλούς φίλους εδώ στο Μίσιγκαν. Και, ναι, αυτό μπορώ να το γιορτάσω ακόμα και με κράκερς και τυρί.

3 Comments

Filed under Friends connection