Category Archives: Glossy pages

Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: το γραφείο μας

“Έκλεισε ο ΔΟΛ” διαβάζω στο ποστ με την άσχημη γραμματοσειρά, και είναι αυτή η λεπτομέρεια, αυτό το ακατάλληλο font που με πειράζει, θα έχουν απολυθεί όλοι οι γραφίστες ήδη, σκέφτομαι, αποκλείεται να υπάρχει art director που να ενέκρινε αυτή την γραμματοσειρά.

Έτσι ξεκίνησε και σε εμάς, έφυγαν μερικοί γραφίστες, συντάκτες, μεταφραστές. Μετά και άλλοι γραφίστες, συντάκτες, μεταφραστές. Μειώσαμε τους φωτογράφους, τις παραγωγές, τις τιμές των κειμένων και των editorials. Μειώσαμε τον κόσμο, την ύλη, την ποιότητα. Μειώσαμε τις ανάγκες μας, την αντίδρασή μας, την απαίτηση να πληρωνόμαστε. Και τώρα απλώς “έκλεισε ο ΔΟΛ” λέει η γραμματοσειρά και όλοι κλαίνε για τις “ιστορικές εφημερίδες” και ξεχνάνε αυτά τα ρημαδοπεριοδικά –γκουχ, γκουχ, αυτά που έφερναν και τη διαφήμιση για να μπορούν να βγαίνουν οι “ιστορικές εφημερίδες.”

Διαβάζω τα αποχαιρετιστήρια ποστς των συναδέλφων και φίλων και προσπαθώ να σκεφτώ πώς θα είναι η ζωή όταν δεν θα περιμένω το επόμενο εξώφυλλο, το επόμενο τεύχος. Από το 2002 που έκανα τα σαρδάμ μου στο πρώτο meeting του Cosmo έως σήμερα, 15 χρόνια ενήλικης ζωής, μετράω τους μήνες με αναθέσεις, επιμέλειες, τίτλους εξωφύλλου. Δεκαπέντε χρόνια φίλη, έγραψα, επιμελήθηκα και μετέφρασα λέξεις σε όλες τις γυαλιστερές σελίδες του ΔΟΛ (Cosmo, Marie Claire, BHMAdonna, Mommy, Γάμος) και ξαφνικά σταματάει το μέτρημα. Στα 15 το τερματίσαμε. Αλλά, μάλλον αυτό σημαίνει ότι πήραμε το κανονάκι και περνάμε στην επόμενη πίστα.

Γιατί εμείς θα συνεχίσουμε να γράφουμε και να ξενυχτάμε μαζί πάνω από τελικά στησίματα που δεν είναι καθόλου τελικά και θα αλλάξουν ακόμα κανά δυο φορές πριν στείλουμε τις σελίδες να τυπωθούν, απλώς δεν θα είναι εκεί. Σ’ εκείνες τις καρέκλες με τα ροδάκια που φέρναμε κοντά κοντά για να φάμε το μεσημεριανό μας και σ’ αυτά τα γραφεία που στολίζαμε με πουά κορδέλες και πούπουλα και κάρτες και φωτογραφίες, σ’ αυτόν τον οργανισμό που έκανε τον μπαμπά μου περήφανο καθώς κατέβαζε τα γυαλιά του και χανόταν στις σελίδες των Νέων και του Βήματοςτης Κυριακής.

Θα γραφτούν πολλά, μελό και επαναστατικά, ρομαντικά και ρεαλιστικά, θα δεις. Οικονομικές αναλύσεις και πολιτικές αναλύσεις, κάποιες από ειδικούς, κάποιες όχι. Κι εμείς θα συναντηθούμε σε ένα μαγαζί του κέντρου και θα πιούμε και θα πέσουμε στη δική μας ιστορική αναδρομή, στα γραφεία στη Βουλής που ήταν μια ευθεία μόνο μέχρι το Guru, και στα θέματα που μας έκαναν να γελάσουμε μέχρι δακρύων, στις διευθύντριες που μας έκαναν να κλάψουμε μέχρι να μας πιάσουν γέλια, στις αναποδιές και τα ξενύχτια και όλα αυτά που μάθαμε για την δουλειά, για τα media, για τον εαυτό μας. Κυρίως όμως για τους ανθρώπους. Αυτούς που καλημερίζαμε κάθε πρωί και αγκαλιάζαμε κάθε απόγευμα, αυτούς που μας είδαν να μπαίνουμε στο γραφείο με το make up της προηγούμενης μέρας, αυτούς που μας πήραν τούρτες στα γενέθλιά μας και starbucks τα βράδια του κλεισίματος, αυτούς που μας είδαν να ερωτευόμαστε, να χωρίζουμε, να μαλώνουμε με τις μαμάδες μας στο τηλέφωνο, να κόβουμε το κάπνισμα, να κάνουμε δίαιτες, να παρακαλάμε τους θεούς να βγάλουμε μια άκρη με το ΤΕΒΕ και το ΕΤΑΠ ΜΜΕ και όλη τη γραφειοκρατία που παρά την περιπλοκότητά της δεν κάλυπτε ούτε ένα σφράγισμα. Αυτούς που μας είδαν στα καλύτερα και στα χειρότερά μας και είναι ακόμα στη ζωή μας.

Κι εσύ Φίλη μου, εσύ, που ήρθες στο ατελιέ του Marie Claire όταν ήμουν στη σύνταξη, τόοοοοσα χρόνια πριν, εσύ που μου έφτιαχνες τα μαλλιά και μου έλεγες ότι πρέπει να τα μακρύνω για να σταθούν τα ’40s victory rolls, εσύ που μου έστελνες πακέτα και τεύχη ακόμα και όταν είχα πια μετακομίσει στην Αμερική, εσύ λοιπόν, το αποφάσισες, θα μαζέψεις τα κόκκινα κραγιόν και τα CD σου και θα έρθεις εδώ. Εδώ. Μετράω μέρες για την πτήση σου.

Μετά από 6 χρόνια σε διαφορετικές ηπείρους και time zones, θα μπορούμε επιτέλους να πίνουμε τον πρωινό καφέ μας σε πραγματικό χρόνο, χωρίς οθόνη ανάμεσά μας. Όπως εκείνα τα χαοτικά πρωινά με τις απεργίες στην Αθήνα που με έπαιρνες με το κόκκινο αυτοκίνητο για να κατέβουμε μαζί στη Μιχαλακοπούλου και σε όλη τη διαδρομή τραγουδούμε δυνατά και παράφωνα En Vogue.

3 Comments

Filed under American woman?, Athens story, Friends connection, Glossy pages

τούρκικο σίριαλ, επεισόδιο τρεις χιλιάδες

ήρθε λοιπόν η μέρα που χάλασε το ασανσέρ και βρέθηκα με το καροτσάκι να προσπαθώ να λύσω την εξίσωση δεκάτου πέμπτου βαθμού για το πώς θα ανεβάσω μωρό και ψώνια πέντε ορόφους, η μέρα που μάζεψα όλο το θάρρος μου, χτύπησα στον θυρωρό μόνο και μόνο για να διαπιστώσω ότι έλειπε (έλα, Μέρφι κι εσύ εδώ;), η μέρα που άρπαξα από το μανίκι τον νεαρό με την τσάντα του γυμναστηρίου και τσίριξα απελπισμένη “ασανσέρ γιοκ, ασανσέρ γιοκ” μέχρι να δεχθεί να με βοηθήσει για να τον αφήσω ήσυχο.

όχι, δεν έχω παράπονο, καλά περνάω στην Τουρκία, θυμάμαι πώς είναι να ζεις σε μια χώρα που η γλώσσα δεν σου θυμίζει τί-πο-τα, το ίδιο αντιμετωπίζεις τις τσιρίδες χαράς των κοριτσιών που μόλις συναντήθηκαν με τις φωνές των γυναικών οδηγών που μαλώνουν σε μια διασταύρωση, μόνο να παραγγείλω σε εστιατόρια μπορώ, ίδια φαγητά με τα ελληνικά, σχεδόν ίδιες ονομασίες, αν στον δρόμο μου πιάσουν κουβέντα για ντολμάδες μπορεί και να κάνω και φίλους.

όσο εγώ περιπλανιέμαι στο Besiktas για να μας βρω καινούργια στέκια (ξέχνα το Ταξίμ, γίνονται διαρκώς επεισόδια και ας σταμάτησαν να τα δείχνουν οι ειδήσεις), εσύ μπες κι εξερεύνησε το καινούργιο αγαπημένο σάιτ popaganda.gr  και όταν κάνεις πολλά αααα και ωωωω και ένα like στην σελίδα τους στο facebook, διάβασε και τις δικές μου σοφίες για το πιο αγαπημένο θέμα όλων: Εβδομάδα Μόδας στη Νέα Υόρκη.

σε αφήνω τώρα, γιατί κάτι κορίτσια εδώ δίπλα στο καφέ βγάζουν selfies και θέλω να γυρίσω το καλό μου προφίλ, μην βγω στο background με διπλοσάγονο.

Leave a comment

Filed under Fashion week, Glossy pages, Istanbul story, Reading, Writer's block

πριν το τέλος

χάθηκα φίλη μου το ξέρω, αλλά είπα σήμερα, αν είναι η τελευταία μας μέρα στη Γη να σου γράψω ένα μικρό σημείωμα, έτσι για να μην αποχωριστούμε χωρίς ένα γεια και καλό ταξίδι, είναι και τέτοια η διαφορά ώρας που πρώτη εσύ θα ζήσεις το τέλος του κόσμου, μην ξεχάσεις να το ανεβάσεις στο ίνσταγκραμ για να ξέρω τι με περιμένει.

σχεδόν ένας μήνας από τότε που τα είπαμε τελευταία φορά, μην μου κρατάς κακία, είναι ο Μικρός Άνθρωπος που τρώει όλο τον χρόνο μου και τον περισσότερο του πατέρα του και πάλι δεν χορταίνει, μα, μισό μέτρο και κάτι ψιλά ακόμα και δεν έχεις ιδέα πόση ενέργεια χρειάζεται. Αλλά δεν θέλω να σου γκρινιάξω, ούτε να χρησιμοποιήσω την δικαιολογία του νεογέννητου για να καλύψω την τεμπελιά μου, με προδίδει το γεγονός ότι δεν υπάρχει σειρά στο hulu που δεν έχω δει αυτόν τον καιρό.

ωστόσο, θα σε καταπλήξω λέγοντας πως δεν πέρασα όοοολο τον καιρό μου μασουλώντας τζίτζερμπρεντ κούκις, να, δούλεψα και λίγο και μάλιστα σε καινούργιο περιοδικό, δες και καμάρωσέ με εδώ. H χαρά της συνεργασίας με το BHMADonna είναι ότι πλέον τα κείμενα θα δημοσιεύονται και στο σάιτ του Βήματος, έτσι θα κληρονομήσω τους ευφάνταστους σχολιαστές που κάθε φορά μου φτιάχνουν την διάθεση και με προκαλούν περισσότερο από τα ίδια τα άρθρα. Όπως είδες ήδη πρόλαβε και απάντησε η Elpida, διάβασε το σχόλιό της και θα καταλάβεις τον ενθουσιασμό μου.

σε άλλα νέα, είδα στο πρόγραμμα του επόμενου εξαμήνου εδώ στο πανεπιστήμιο ένα course για την ιστορία της μόδας και σύρθηκα στα πόδια της καθηγήτριας να με αφήσει να το παρακολουθήσω σαν auditor και δέχτηκε, περίμενε να με δεις από τον Ιανουάριο πάλι στα έδρανα με ντοσιέ με το λογότυπο του Μίσιγκαν και στυλό με πούπουλα.

4 Comments

Filed under Back to school, Glossy pages, Writer's block

once a Cosmogirl

“Μαζί σου μεγαλώσαμε. Με τα κόκκινα σταράκια στα σκαλιά της Νομικής” μου έγραψε μια φίλη στο facebook. Δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, αλλά διάβαζε Cosmopolitan. Και να, πώς να στο πω, συγκινήθηκα, γιατί αυτό το φθινόπωρο κλείνω 10 χρόνια από εκείνο το πρώτο meeting των σαρδάμ και το άκυρων προτάσεων, το meeting του μίνι εγκεφαλικού που παραδόξως επιβίωσα και έφυγα με την πρώτη μου ανάθεση κειμένου.

Δέκα χρόνια που λες φίλη, 120 τεύχη, κι άλλα τόσα extra τεύχη, μα, πόσα και πόσα έχουν αλλάξει στην ζωή μου από τότε που έδενα τα κορδόνια στα κόκκινα σταράκια. Θα ήθελα τόσο πολύ να ξέρω όσα άλλαξαν και στην ζωή των κοριτσιών που διάβαζαν Cosmo τότε, όσες μου γράφουν με κάνουν πάντα να χαμογελάω σαν χαζή, δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από αυτά τα μηνύματα, δεν χρειαζόμαστε συστάσεις, αρκεί να αναφέρουν ένα τεύχος, έναν Μπερδεμένο, μια Κρίση, κάτι που έχουμε αναλύσει σε τετρασέλιδα κι αμέσως καταλαβαινόμαστε, τι ωραίες αυτές οι μικρές ματιές που με αφήνουν να ρίξω στις ζωές τους.

Δέκα χρόνια λοιπόν, από την Βουλής στη Μιχαλακοπούλου, από freelancer βοηθός αρχισυντάκτρια και μετά πάλι freelancer λόγω ξενιτιάς, από την Αθήνα στο Λος Άντζελες και μετά πάλι στην Αθήνα, δυο ορόφους πιο κάτω μετά την επιστροφή, το καινούργιο γραφείο μου ήταν στο Marie Claire αλλά σπάνια περνούσε μέρα που να μην ανέβαινα πάνω για καφέ, και τώρα πάλι από μακριά, ίσα ίσα να χάνω τα καλοκαιρινά πάρτι που τόσο ζηλεύω όταν βλέπω φωτογραφίες.

Ε, ναι, μαζί μεγαλώσαμε.

6 Comments

Filed under Glossy pages