Category Archives: Random days and nights

Thessaloniki Love

Στη Θεσσαλονίκη ανοίγει η καρδιά σου βρε παιδί μου, βγαίνεις μια βόλτα στην παραλία, σ’ αυτήν την παραλία που είναι πιο όμορφη από ποτέ, και βρέχεσαι λιγάκι από τα κύμματα και από το σιντριβάνι που αποφάσισε να εξερευνήσει ο Μικρός Άνθρωπος και καμαρώνεις τα παιδιά με τα ποδήλατα και αυτό το μπαρ που είναι ένα τεράστιο ποδήλατο (μα γιατί δεν υπήρχαν τέτοια στα 20’ς μου, αν έκανα πετάλι με κάθε σφηνάκι, θα ήμουν έτοιμη για τον γύρο της Γαλλίας τώρα), και γελάς έτσι χωρίς λόγο, γιατί, θα το πω κι ας πέσει η κουκουβάγια της Αθηνάς να με πλακώσει, είναι μια πανέμορφη πόλη. Φυσικά, όλα αυτά με τα μάτια του τουρίστα, ειλικρινά φίλη Θεσσαλονικιά δεν ξέρω πώς είναι να ζεις εδώ, αλλά θα το μάθω, ένα μήνα έχω μπροστά μου, ξεστόμισα ήδη φράσεις όπως “είμαστε στην παιδική χαρά της Ναυαρίνου” και “πάω για ψώνια στην Τσιμισκή” και κάπως λιγώθηκα, τι ωραία ζωή, τι ωραία πόλη, και η μυρωδιά έξω από τον Τερκενλή όπως πάντα ονειρεμένη.

Σου γράφω από ένα καφέ πάνω από τη Ροτόντα, φοιτητές με piercing και στριφτά τσιγάρα, φτηνές μπύρες και κρασί, τεράστιες τσάντες και γυαλιά με χοντρούς σκελετούς, η μουσική πιο δυνατή απ’ ό,τι αντέχουν τα –μη φοιτητικά– αυτιά μου, νυχτώνει σιγά σιγά και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι τα πυροτεχνήματα που θα πέφτουν σήμερα στο πάρκο δίπλα στο σπίτι μας στο Ann Arbor.

Καλό σαββατοκύριακο φίλη και φίλε μου, σε όποια πόλη και αν βρίσκεσαι ελπίζω να να έχεις κι εσύ κάποιο λόγο να κοιτάς με χαρά τη νύχτα που ξεκινάει.

 

IMG_1667

Advertisements

1 Comment

Filed under Friends connection, Random days and nights, Thessaloniki stories, Traveling around the world

oktoberfest

να, ορίστε, φαγωθήκατε εσείς οι γρουσούζηδες του wake-me-up-when-September-ends, τελείωσε ο μήνας και τι καταλάβατε, ξυπνήστε να μας πείτε.

Έκλεισε και το κέντρο του Ann Arbor το σαββατοκύριακο για το Oktoberfest, ήρθαν οι φίλοι με hangover στο farmers market, κοκκίνησαν τα φύλλα έξω από το παράθυρο, είναι επίσημο πια, ήρθε ο Οκτώβριος, που για το καλό όλων μας ελπίζω να είναι γιαλαντζί σαν τον περσινό, δηλαδή Αθηναϊκός και όχι Μισιγκανέζικος, να βγαίνεις έξω σαν άνθρωπος και να μην ψάχνεις μετά να βρεις την μύτη σου στο πεζοδρόμιο.

Αυτό όμως σημαίνει ότι πρέπει ν’ αρχίσω να φτιάχνω την λίστα με τις ταινίες του χειμώνα, τις ιδιωτικές προβολές φυσικά, αυτές τις βραδιές που δεν μπορείς να είσαι πολύ κοινωνικός και θέλεις μόνο να ζεστάνεις τον μηλίτη σου και να κάτσεις με τα πόδια πάνω στο τραπεζάκι (εσείς οι 20something που χαμογελάτε ειρωνικά, θα δείτε πόσο δίκιο έχω εν ευθέτω χρόνω). Πάνω σ’ αυτό το πρότζεκτ, έβαλα στην λίστα πρώτο πρώτο το Detropia, το ντοκιμαντέρ για το γειτονικό Detroit, που πεθαίνω να δω.

Εμ, βάλε λίγο τον Τζέφρι Ευγενίδη, βάλε το 8 mile, βάλε λίγο την μουσική σκηνή, το Ντιτρόιτ ήταν μια πόλη που πάντα ήθελα να εξερευνήσω και να που βρέθηκα στην γειτονιά και τώρα είναι ακόμα πιο συναρπαστική (εντάξει και τρομακτική και καταθλιπτική μερικές φορές), αλλά τέλος πάντων τουλάχιστον είναι ενδιαφέρουσα. Άσε που ζω και το δικό μου δράμα εδώ, το δράμα της χαμένης Αθήνας, έτσι μονολογώ με τους γέρους έξω από τα coffee shops που έχουν σανίδες στα παράθυρα, για εκείνα τα χρόνια τα καλά.

6 Comments

Filed under Look what I found!, Random days and nights

frost alert

είναι στο τουίτερ κάτι λογαριασμοί που μετράνε αντίστροφα για τα χριστούγεννα και πολύ μου φτιάχνουν την διάθεση, 92 μέρες δεν σου φαίνονται τόσο πολλές όταν σκέφτεσαι πόσο τ’ αγαπάς και πόσο ανυπομονείς, αλλά, να, σήμερα που τύλιξα το πρώτο κασκόλ της σεζόν και έβγαλα το παλτό από τις λεβάντες κάπως μου στοίχισε αυτή η απότομη προσγείωση, γκρίνιαζα για την ζέστη αλλά δεν ήμουν έτοιμη και για το καταχείμωνο, όλα στα άκρα τα τραβάει αυτός ο καιρός του μίσιγκαν τέλος πάντων. Και ενώ κάθομαι σαν την γάτα με την μύτη κολλημένη στο παράθυρο περιμένοντας τα φύλλα να γίνουν κόκκινα, ακούω για την ειδοποίηση για frost, καλύψτε τους βασιλικούς και τις γλάστρες στο μπαλκόνι, αύριο θα είναι όλα πετρωμένα. Ας ελπίσουμε ότι είναι μια παροδική τρέλα, φίλε, ας ελπίσουμε ότι κάποιος εκεί πάνω θα θυμηθεί ότι είναι ακόμα φθινόπωρο και θα καθυστερήσει τις χιονοθύελλες.

4 Comments

Filed under Random days and nights

californicated much?

μου γυρίσατε όλοι βραχνιασμένοι εχθές από την συναυλία των Red Hot Chili Peppers και με κάνατε περήφανη, παρά την γκρίνια και τα λάθος hashtags, οι περισσότεροι είστε ένας σωρός από πονεμένα άκρα και τσαλαπατημένα δαχτυλάκια, έτσι όπως πρέπει να σε βρίσκει η επόμενη μέρα.

Εγώ από μακριά περιπλανιόμουν online ανάμεσα στα σχόλια, την πικροχολίαση, την ξινίλα και την θολούρα στο instagram αλλά δεν πτοήθηκα, εδώ περάσαμε καλά σ’ εκείνο το φιάσκο του Snoop Dogg σ’ ένα θλιβερό κλαμπ, εκεί που ο κακός ήχος κατάφερε να επαναφέρει στην πραγματικότητα ένα ολόκληρο entourage που δηλώνει high as a kite από τα ’90ς, το OAKA θα μας λυγίσει;

Αλλά δεν πειράζει, ήταν η ώρα της εποχικής συζήτησης για την “κακή οργάνωση”, όπως οι παραολυμπιακοί θύμισαν ότι εκείνες οι ρημαδοράμπες δεν είναι για να διευκολύνουν το παρκάρισμα πάνω στο πεζοδρόμιο, μ’ αρέσουν αυτές οι κυκλικά αναμενόμενες αναλύσεις, είναι καθησυχαστικά οικείες, κάτι σαν την ρουτίνα που σε κοιμίζει γλυκά. Τουλάχιστον ξέρω πως οποιαδήποτε στιγμή και αν επιστρέψω στην Αθήνα, απλώς θα επιβιβαστώ στον ίδιο κύκλο και όλα θα συνεχίσουν ομαλά, τίποτα ουσιαστικό δεν θα έχει αλλάξει. Εκτός απ’ τα όρια των πιστωτικών μας φυσικά.

Leave a comment

Filed under Random days and nights

φουλ μουν αλερτ

Σύμφωνα με έγκυρους υπολογισμούς σήμερα:

– 989754 άτομα θα ανεβάσουν Χαρούλα Αλεξίου στο προφίλ τους στο facebook.

– 1908309530 χρήστες του ίνσταγκραμ θα αποφασίσουν να ανεβάσουν την ίδια φωτογραφία ταυτόχρονα  και θα ρίξουν το σύστημα.

– το τουίτερ θα έχει πέσει ήδη.

– οι πιο ρομαντικοί θα προσπαθήσουν να φιληθούν με φόντο την πανσέληνο, κρατώντας το κινητό με το ένα χέρι ψηλά.

– οι πιο ριψοκίνδυνοι θα αποφασίσουν να βγάλουν τις πατούσες τους με φόντο το ολόγιομο φεγγάρι, τερματίζοντας έτσι το κόνσεπτ “ελληνικό καλοκαίρι”.

– εγώ θα αναστενάζω πάνω από τις φωτογραφίες από εκείνη την πανσέληνο στα αρχαία της Σαμοθράκης, που ήταν και ωραία και λίγο ανατριχιαστική λόγω Μυστηρίων.

– όσοι έχουν ακόμα δουλειές, θα κρατήσουν τις δυνάμεις τους για την επόμενη, στο τέλος του μήνα.

2 Comments

Filed under Random days and nights

οι εντολές

διαβάζει που λες ο διδακτορικός δίπλα μου για την θεωρία του βιβλίου σαν αντικείμενο, και κρυφοκοιτάζω κι εγώ τις σημειώσεις του, πάω κατευθείαν στο συμπέρασμα, αποθηκεύω γνώσεις που κάποτε θα με κάνουν πρωταθλήτρια στο τρίβιαλ, αλλά μέχρι τότε ανακαλύπτουμε στην wikipedia ένα λήμμα για τα τυπογραφικά λάθη που έχουν γίνει στην Βίβλο μέσα στους αιώνες. Και κάποια είναι πολύ αστεία, κάποια σχεδόν θλιβερά, ένα αγαπημένο μου είναι που ένας κακομοίρης ξέχασε να βάλει το “ου” στις δέκα εντολές και ουσιαστικά προέτρεψε τους πάντες να κάνουν ό,τι τους κατέβει.

Έτσι είναι κι η άλλη εντολή, αυτή που πάει κι έρχεται στην Αθήνα, πέρα δώθε στο ιστορικό κέντρο, από την διόρθωση στο τυπογραφείο και πάλι πίσω, αλλά στα περίπτερα δεν έχει βγει ακόμα, μάλλον δεν συμφωνούν ποιο CD να την συνοδεύσει, ξυπνάω κάθε πρωί κι αναρωτιέμαι, σήμερα θα είναι η μέρα που θα έχουμε καινούργια κυβέρνηση; να έχω κι εγώ κάτι χειροπιαστό να απαντήσω στις ερωτήσεις των εδώ για τα εκεί.

Αλλά δεν θέλω να σε πρήξω μεσημεριάτικα (ξημερώματα εδώ) για αυτά που ξέρεις ήδη φίλη, τα έχουν υπεραναλύσει άλλοι, ειδικοί και μη, θα μείνω μόνο στο σημερινό νέο, ότι πάνω από 1 εκατομμύριο άνθρωποι είναι άνεργοι. Αναρωτιέμαι πόσοι ανάμεσά τους είναι δημοσιογράφοι και πόσοι θα μπορούσαν να διαγραφούν από αυτή την θλιβερή στατιστική, αν ήταν λίγο πιο ευέλικτα τα ταμεία μας, ξέρεις, απλά πράγματα, να συμβαδίζουν με τις εργασιακές εξελίξεις αυτού του αιώνα, ή έστω των τελευταίων δύο δεκαετιών, δεν ζητάμε και τίποτα παράλογο.

Αυτά σκεφτόμουν και προχθές, όταν ήρθε ένα email από την Ενωτική Κίνηση Δημοσιογράφων, αυτό το διαμάντι συνδικαλιστικού ήθους, και σκέφτηκα εγώ η αγαθή ότι επιτέλους αποφάσισαν να πιέσουν για αλλαγές, να μην μας ρίχνουν στην μαύρη τρύπα του ΤΕΒΕ και άλλα τέτοια αισιόδοξα, αλλά το email ανακοίνωνε πως κάποιος κύριος θα κάνει μήνυση σε κάποιον άλλο για συκοφάντηση, όλοι με τίτλους και παράτιτλους, πρόεδροι και δήμαρχοι, ή πιο συγκεκριμένα ένας πρώην Ταμείας αμφισβητεί την δημοσιογραφική ιδιότητα ενός Αντιπροέδρου, και να μωρέ, στενοχωρήθηκα λίγο, γιατί ακόμα και μέσα στην καρδιά της πυρκαγιάς, αυτοί οι κύριοι κοιτάνε το μανικιούρ τους και όχι το δάσος που έχει καψαλιαστεί. Ένα εκατομμύριο άνεργοι και κάτι ψιλά (όπου “ψιλά” είναι 70.724, που αν το σκεφτείς σε οικογένειες ζαλίζεσαι λίγο), αλλά τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από την τιμή που πρέπει να διαφυλάξουμε επειδή κάποιος μας έβρισε online και δεν προλάβαμε να του πούμε “καθρεφτάκι”. Είναι που αυτός ο ένας κύριος δεν είχε διαβάσει σωστά την τρίτη εντολή, και τόλμησε να αμφισβητήσει την ακεραιότητα του Αντιπροέδρου, δεν πήγε στην wikipedia να το εξετάσει προσεκτικά “Ου λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω” λέμε, ή μπορεί να διάβασε και την λάθος εκδοχή με το typo και μ’ αυτά και μ’ αυτά, το συνδικαλιστικό μένος ξύπνησε και το δίκιο του εργαζόμενου θα βρεθεί στo facebook. Τώρα κοιμάμαι πιο ήσυχη για το μέλλον μου.

Αν μπορούσα να κοιμηθώ δηλαδή. Don’t get me started μ’ αυτές τις καινούργιες αυπνίες, όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν έχει ούτε περίπτερα εδώ στην Αμερική να βγω στην γωνία να πάρω μια σοκολάτα, ένα περιοδικό, κάτι τέλος πάντων, μόνο τα seven eleven μένουν ανοιχτά, αλλά αυτά είναι σαν σούπερ μάρκετ, δεν σου δίνουν την χαρά του περιπτέρου, που το κυκλώνεις και μία και δύο και τρεις φορές σαν καρχαρίας πριν αποφασίσεις ανάμεσα σε soft kings και παγωτό.

Ακούω βήματα στα σκαλιά, πάω να καλημερίσω τoν milkman.

1 Comment

Filed under Random days and nights, What's wrong with you?

mάιος σου λέω

δεν είναι αργία εδώ η πρωτομαγιά, την αντικατέστησαν με το Labour Day, γιατί είναι οργανωμένοι άνθρωποι οι αμερικάνοι, έπρεπε να βεβαιωθούν ότι θα πέφτει 3μερο, η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου σου λέει είναι off, να πας να κάνεις τα πικνίκ σου και να το καταπιείς πιο εύκολα που ξεκινάει η καινούργια χρονιά στο σχολείο. Μ’ αρέσει αυτό, θα ήθελα να εισηγηθεί μια κυβέρνηση και στην Ελλάδα πιο συγκεκριμένες αργίες, να πέφτουν όλες Δευτέρες, να μην το παίζεις ρουλέτα κάθε χρόνο με τα ημερολόγια στο χέρι.

Όχι πως έχει και μεγάλη σημασία για έναν freelancer, μεταξύ μας, εγώ από καιρό αποφάσισα να κρατάω τις αργίες και των δύο χωρών, λοιπόν δεν δουλεύω, θα πάω σε μια λίμνη εδώ πιο πάνω, να παραγγείλω έναν φρεντοτσίνο και να βγάζω φωτογραφίες τα δαχτυλάκια μου με φόντο τα πράσινα νερά, έτσι για να νιώσω ότι είμαι ακόμα μία από εσάς.

Καλό μήνα φίλοι και σύντροφοι, ξέρει κανείς  να μου πει γιατί εκείνοι οι άνθρωποι στα Εξάρχεια καίνε πάλι σκουπίδια; Είναι για το καλό της μέρας ή θυμήθηκαν κάτι άλλο, πιο πρόσφατο, και ξεσηκώθηκε πάλι το μένος της λαϊκής επανάστασης, χτυπώντας το κεφάλαιο εκεί που πονάει (στους σκουπιδοτενεκέδες);

Leave a comment

Filed under Random days and nights