Category Archives: The maternity leave

beautification

*disclaimer: αυτό το post έχει πολλές λεπτομέρειες για κομμωτήρια, φίλες και άλλα τέτοια ανατριχιαστικά, παρακαλούνται οι άντρες αναγνώστες να προσέλθουν προσεκτικά και με δική τους ευθύνη.*

το βάφτισμα του πυρός στην Ξένη Χώρα είναι το κομμωτήριο. Εγώ ανέβασα την πίστα λίγο ακόμα και πρόσθεσα φρύδια και νύχια, γιατί ήρθε η ώρα της ανοικοδόμησης της μάνας που δυστυχώς με βρήκε στην Τουρκία. Χωρίς να μιλάω Τουρκικά.

Πήγα που λες στον γιο του Αλί που αγαπάμε και εμπιστευόμαστε και η Κυρία Κάτια μας εδώ τον ξέρει από μωρό, κάθισα στις υπερμοντέρνες καρέκλες του, ακούμπησα το macbook στον καθρέφτη μπροστά και του έδειξα την φωτογραφία με το κούρεμμα που ήθελα. Κανένα ρίσκο όταν πρόκειται για τρίχες, να μην τα ξαναλέμε.

“Ταμάμ” μου είπε ο γιος του Αλί, ο Μοντέρνος Τούρκος σαν αυτούς που βλέπεις στα σίριαλ, κι έμεινα ήσυχη να σιγοπίνω τον ελληνικό/τούρκικο/αραβικό καφέ που μου είχαν σερβίρει με πολλή αγάπη.

Ο στόχος ήταν αγορίστικα μαλλιά. Ο Μοντέρνος Τούρκος έκοψε, έκοψε, αλλά σταμάτησε πολύ νωρίς και άρχισε να βάζει τις τελευταίες πινελιές σ’ ένα καρέ. “Shorter” του λέω και κάνω χαρακτηριστικές κινήσεις με τα χέρια. Στενοχωριέται λίγο, αλλά κόβει άλλο ένα χιλιοστό. “Shorter” επιμένω και του δείχνω την φωτογραφία. Την οποία την βλέπει ο αγαπούλης, αλλά δεν μπορεί να πιστέψει ότι θέλω να κόψω τα μαλλιά μου τόσο κοντά. Και τότε μου έρχεται η επιφοίτηση: αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδα κορίτσι με αγορίστικα μαλλιά στην Κωνσταντινούπολη;

Ο γιος του Αλί με χέρια που έτρεμαν έκοψε τελικά και τα τελευταία εκατοστά, αλλά νομίζω ότι εκείνος ταράχτηκε περισσότερο από εμένα που είδα τα παλιά μου μαλλιά στο πάτωμα, αρκετά για μια μικρή κουβερτούλα για τον χειμώνα. (Παρακαλούνται οι φίλοι ανθρωπολόγοι να κάνουν μια έρευνα για την σχέση των μαλλιών με την κουλτούρα, υπόσχομαι ότι θα συνεχίσω να δίνω αναφορές από διάφορα κομμωτήρια της Πόλης.)

Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα, ήξερα να πω και “κόκκινο” στην Αϊσέ που μου έφτιαχνε τα νύχια, γιατί είναι ένα βιβλιοπωλείο εκεί στο Γαλατά, η Κόκκινη Γάτα, που πολύ το αγαπάω και κάπως έτσι κουτσομαθαίνω λέξεις. Αλλά φίλε μου, ευχή και κατάρα σου δίνω, μην πέσεις ποτέ στην ανάγκη γυναίκας με κλωστή στο χέρι που ετοιμάζεται να σου κάνει αποτρίχωση και ξέρει ότι δεν μπορείς να τη βρίσεις στην γλώσσα της, ούτε να πεις ένα “πρόσεχε κυρά μου δεν βλέπεις το δάκρυ κορόμπηλο;” γιατί θα σε γονατίσει.

Έφυγα μια άλλη από το κομμωτήριο, όπως ήταν και ο στόχος άλλωστε, πέρασα από την Mac για τα απαραίτητα, από τα Mavi για καινούργιο τζιν, από το Midpoint για λαντς με την υπέροχη φίλη Σόφια που με συνόδευσε υπομονετικά σ’ αυτό το ρεσιτάλ ανοικοδόμησης κι αφού τσουγκρίσαμε τα ανθρακούχα νερά μας αποφασίσαμε πως η ζωή είναι ωραία και μείναμε να κοιτάμε στο βάθος το παλάτι του Τοπ Καπί αφηρημένα.

Και κάπως έτσι, μετά από 9 μήνες με ρούχα εγκυμοσύνης και ένα χρόνο θηλασμού με ρούχα Μάνας (και μαλλιά της Τρελής), γύρισα σπίτι κανονικός άνθρωπος. Μέχρι και το παιδί μου μπερδεύτηκε όταν το πήρα αγκαλιά. Συγκινήθηκα για λίγο. Και μετά προσπάθησε να τραβήξει τις επαγγελματικά βαμμένες φλεφαρίδες μου.

roy

Advertisements

2 Comments

Filed under Istanbul story, The maternity leave

art & riots

είμαστε λοιπόν Τρίτη βράδυ στο opening μιας καλλιτεχνικής κολλεκτίβας στο Γαλατά και τα λέμε με την Τζούλι (που έχει περάσει και από την Ελλάδα ψάχνοντας την έμπνευση) και την Ανίκα (που είναι και χορεύτρια μπουρλέσκ, πού να στα λέω), και μιλάμε για τέχνη και πίνουμε όπως ταιριάζει σ’ αυτές τις συζητήσεις, κρασί και τσιγάρα και circus installations, ώσπου ακούμε φασαρία και τον ήχο του πλήθους που είναι θυμωμένο, αλλά δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τι φωνάζει και ανεβαίνουμε στην ταράτσα (teras εδώ) και μυρίζουμε τα δακρυγόνα, ξαφνικά εμφανίζονται άπειρα iphones και όλοι γλιστράνε δάχτυλα πάνω κάτω και ενημερώνουν: έκλεισε ο σταθμός του μετρό, σταμάτησε ένας αγώνας στη μέση, άρχισαν τα επεισόδια. Το κτίριο που φιλοξενεί τους καλλιτέχνες και την έκθεση, κλείδωσε, μείναμε για λίγο όμηροι των φωνών του πλήθους που περνούσε εκεί, δυο τρία τετράγωνα πιο πάνω στην Ιστικλάλ.

“Σκοτώθηκε ένας διαδηλωτής εχθές” με ενημερώνουν “και σήμερα όλοι ετοιμάζονταν για μάχη στο Τακσίμ”.

Με θέα το Σουλταναχμέτ, αρχίζουν τις προσωπικές ιστορίες, όσα είδαν, άκουσαν, έπαθαν του τελευταίους μήνες στην Κωνσταντινούπολη.

κι εγώ το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι τι θα έλεγε η μαμά μου αν ήξερε ότι αφήνω τον Ορφέα να περπατάει ξυπόλυτος σε ένα αναπαλαιωμένο μέγαρο του Γαλατά ενώ έξω μας πολιορκούν ματ και εξοργισμένοι διαδηλωτές.

photo

Leave a comment

Filed under Istanbul story, The maternity leave

όταν η Αθήνα στροβιλίζεται

άφησα την Αθήνα του βασανίζομαι και γύρισα να βρω την Αθήνα του στροβιλίζομαι, ένα σύνθημα τόσο δικό μου ώστε να νομίζω ότι τα βράδια έχω κρυφή ταυτότητα υπερήρωα και βγαίνω και τα γράφω εγώ.

Στο σπίτι με τον Σύζυγο (ΑΚΑ ο Μεγάλος Στρόβιλος) και με τον Υιό (ΑΚΑ ο Μικρός Στρόβιλος) και στο δρόμο, σε κάθε τοίχο που χαζεύω, έτσι τυχαία, ας πούμε σηκώνω το κεφάλι για να πιω νερό από το πλαστικό μπουκαλάκι του περιπτέρου σαν τουρίστας, κι έτσι πέφτει το μάτι μου σε κάτι άλλο εκτός από το πεζοδρόμιο και τη λίστα με τις δουλειές που εκκρεμούν, κι εκεί η γνωστή γραμματοσειρά με περιμένει να μου θυμίσει ότι δεν πρέπει ν’ αγχώνομαι, μόνο να στροβιλίζομαι σαν να μην υπάρχει κέντρο βάρους.

την αγαπώ λίγο παραπάνω αυτήν την Αθήνα, είναι κομμάτι της στροβιλοοικογένειάς μας πια, εδώ ο Σύζυγος είπε μεταξύ αστείου και σοβαρού, αλλά περισσότερο σοβαρού για να ήμαστε δίκαιοι, να ελληνικοποιήσουμε το επώνυμο του Υιού και από Στρόεμπελ να γίνει Στρόβιλος, έτσι τον φωνάζουμε δηλαδή, αχ, σου λέω, είμαστε στην πόλη μας. Ε, και για πρώτη φορά μετά από 30+ χρόνια, θα περάσω κι Αύγουστο εδώ.

images

Leave a comment

Filed under Athens story, Mr. Right, The maternity leave

Friday I’m in love

Πώς μπορείς να κάνεις μια freelancer να αγαπήσει την Παρασκευή από την αρχή; Μπορείς να της κρατήσεις το μωρό και να την αφήσεις να βγει με τις φίλες της ΓΙΑ ΟΣΕΣ ΩΡΕΣ ΘΕΛΕΙ.

Να, αυτό το δώρο μου έκανε ο Σύζυγος απόψε και τι να σου πω φίλη, από την χαρά μου έβαλα ΚΑΙ μάσκαρα ΚΑΙ ρουζ, και ρούχα προ εγκυμοσύνης πήγα να βάλω, αλλά τα κουμπιά και τα φερμουράρ τους είχαν διαφορετική άποψη, τι να κάνουμε, we agreed to diasagree, τραβήξαμε διαφορετικούς δρόμους κι ελπίζω κάποτε να συναντηθούμε.

Βγήκα που λες στον έξω κόσμο, κι εκεί σε μια διασταύρωση με φώτα και κόσμο που γελούσε δυνατά και μαγαζιά και βιτρίνες, ένιωσα έτοιμη ν’ αρχίσω ένα χορευτικό στην μέση του δρόμου και να συγχρονιστούν μετά και οι άλλοι και να ξεφαντώσουμε με τα χέρια ψηλά τύπου μπόλιγουντ, τινάζοντας μεταξωτά φουλάρια στις φιγούρες μας και με μια βροχή από γκλίτερ και πυροτεχνήματα στο background.

Η συνάντηση κορυφής έλαβε χώρα στο Vellum, το καινούργιο αγαπημένο μέρος, αυτό που θα σε πάω όταν μου έρθεις για να δοκιμάσεις το chestnut cake με ασορτί παγωτό και να καταλάβεις πως η ζωή σου δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια.

Το ηθικό δίδαγμα του sugar high μου είναι ότι είμαι καλύτερη μητέρα αν με βγάλεις για λίγο έξω και με αερίσεις, να, όταν επέστρεψα ο Μικρός Άνθρωπος είχε νεύρα, αλλά εγώ είχα απωθέματα σοκολάτας από την γαρνιτούρα στο αίμα μου και στο ορκίζομαι, ποτέ δεν τον έχω ταχταρίσει με τόση χαρά. Ναι, ακόμα και πάνω στην yoga ball που σου πεθαίνει την πλάτη.

Για το καλό του παιδιού λοιπόν, λέω να το επαναλαμβάνω κάθε εβδομάδα.

9 Comments

Filed under Ann Arbor story, The maternity leave