Category Archives: Uncategorized

αυτό είναι ένα γρήγορο email

είχαμε υποσχεθεί ότι δεν θα χαθούμε έτσι, ότι δεν θα τεμπελιάσουμε, ότι αυτή τη φορά θα κάνουμε κάτι με συνέπεια. Αλλά τα γράμματα και τα πακέτα αραίωσαν, το skype έκλεισε και τα περισσότερα emails μας ξεκινάνε με την απολογητική εισαγωγή “αυτό είναι ένα γρήγορο email” και τελειώνουν με την υπόσχεση του πιο αναλυτικού με τα νέα που δεν έρχονται ποτέ.

Αυτό είναι ένα πολύ γρήγορο email, σε έχω πάντα με αστεράκι δίπλα, σ’ αυτά που επείγουν και θέλω να απαντήσω, αλλά δεν προλαβαίνω, κι έτσι γράφω ένα βιαστικό σημείωμα να ξέρεις ότι σε σκέφτομαι και μου λείπεις, αλλά πρέπει να τελειώσω κι αυτήν την επιμέλεια μέσα στις επόμενες δύο ώρες. Ή τουλάχιστον αυτή είναι η επισημη δικαιολογία. Η ουσία όμως είναι ότι έχεις χάσει τόσα μικρά κομμάτια της καθημερινότητάς μου που τώρα χρειάζονται πολλές εξηγήσεις πριν σου περιγράψω το αστείο περιστατικό που θέλω. Δεν ξέρεις κανέναν από τους κανούργιους φίλους μου, δεν έχεις δει κανένα από τα καινούργια στέκια μου, οι φωτογραφίες αδικούν το πάρκο που πηγαίνω κάθε απόγευμα με τον Μικρό Άνθρωπο. Στη ζωή που χτίζω εδώ και πέντε χρόνια δεν είσαι πια παρούσα.

Ναι, πέντε χρόνια μετανάστευσης κλείσαμε φέτος το καλοκαίρι, αυτό το καλοκαίρι που δεν ήρθαμε στην Ελλάδα για διακοπές, αυτό το καλοκαίρι που είμαι πάλι έγκυος και λιγουρεύομαι ΙΟΝ σοκολάτες και κουλούρια Θεσσαλονίκης.

(αυτό είναι ένα γρήγορο post, θα σου γράψω πιο αναλυτικά άλλη μέρα, θα περάσει ακόμα ένας χρόνος πριν σε δω, ελπίζω να σε βρω στην Αθήνα το 2016, γιατί οι περισσότεροι φίλοι μας έφυγαν πια.)

IMG_1826

7 Comments

Filed under Uncategorized

Γράμμα από την Αμερική

Έχω καιρό να σου γράψω, εβδομάδες που γίνανε μήνες, θέλω να σου πω γι’ αυτό το χιόνι που δεν λέει να φύγει από την αυλή μας και για τον Μικρό Άνθρωπο που μεγαλώνει και μιλάει και έσπασε ήδη ένα δόντι σε κάποια περιπέτεια, θέλω να σου πω για τους φίλους που έφυγαν και τους φίλους που έμειναν, για ιδέες, κανούργια κείμενα, ένα blog που διαβάζω κάθε πρωί με τον καφέ και αυτήν την ιστορία του Murakami που διάβαζα εχθές το βράδυ αργά, αλλα δεν μπορώ να σε πετύχω εύκολα, δουλειές, παιδιά και μερικά time zones κάνουν τα πάντα λίγο πιο περίπλοκα, αν μου έχει λείψει κάτι από την περιπλάνησή μας στην από εκεί πλευρά του πλανήτη τον προηγούμενο χρόνο είναι ο αυθορμητισμός των τηλεφωνημάτων μας. Και οι εβδομάδες που γίνονταν μήνες και που μας έφερναν λίγο πιο κοντά στις μέρες που θα περνούσαμε μαζί. Τώρα ξέρουμε πως θα αλλάξει ακόμα ένας χρόνος πριν ξαναβρεθούμε και μου φαίνεται βαρύ, το νήπιο στο σπίτι μου θυμίζει πώς τρέχει ο χρόνος, πόσες αλλαγές και στάδια χάνεις, ακόμα και αν ήθελα να υποκριθώ ότι δεν έχουν σημασία αυτοί οι μήνες, εκείνος που ψηλώνει και μιλάει όλο και περισσότερο μέρα με τη μέρα είναι σαν παλιομοδίτικο ρολόι που χτυπάει με θόρυβο τα δευτερόλεπτα.

Το βιβλίο στο κομοδίνο μου λέει “home is where you’ll be missed when you’re gone” αλλά, αγαπημένε Aleksandar Hemon, δεν ψάχνω πια να βρω το σπίτι μου, το ξέρω τώρα, είναι εδώ, εδώ με τα χιόνια που δεν λιώνουν για μήνες και τα λεωφορεία που μυρίζουν καφέ και σαμπουάν το πρωί, εδώ με τους Δυτικούς που βγαίνουν έξω στο κρύο με βρεγμένα μαλλιά και αφήνουν τα παράθυρά τους ανοιχτά χωρίς κανένα σεβασμό στο Ρεύμα που σκοτώνει ανθρώπους στα βαλκάνια, εδώ που οι εταιρίες έχουν customer service και μια απονεύρωση κοστίζει όσο ένα ταξίδι στην Αθήνα, εδώ που τα παιδιά φιλάνε μια οθόνη για να πουν καληνύχτα στους παππούδς τους και αγκαλιάζουν μόνο την δασκάλα στον παιδικό. Εδώ που οι άγνωστοι σου χαμογελάνε αν πέσει το βλέμμα σου πάνω τους, στη χώρα με τις τεράστιες βιβλιοθήκες και τις ακόμα μεγαλύτερες αδικίες, εδώ που ήρθα και πάλι με one way ticket, από εδώ θα σου γράφω για πάντα, το ξέρω τώρα, αυτό είναι το σπίτι μου. Και μάλλον γι’ αυτό μου λείπεις περισσότερο αυτές τις μέρες, ήταν πιο εύκολο όσο ζούσα στο μεταίχμιο, όσο πίστευα ότι ανήκω εκεί όσο κι εδώ, όσο είχα διεύθυνση και αγαπημένο στέκι στην Αθήνα, νόμιζα ότι είμαστε λίγο πιο κοντά. Μόνο που κόπηκε ο ομφάλιος λώρος και τώρα παίρνω τις πρώτες ανάσες μόνη μου. Και από το σοκ δεν μπορώ παρά να κλάψω δυνατά.

IMG_1068

6 Comments

Filed under Uncategorized

Ann Arbor love

είναι αυτή η μαγική εποχή που τα φύλλα στα δέντρα γίνονται πορτοκαλί και φούξια, που όλη η πόλη μυρίζει ζεστό μηλίτη και κανέλα, που τα παιδιά φοράνε αστεία καπέλα από την ανυπομονησία τους για το Halloween, που σφίγγεις το παλτό και τυλίγεις το κασκόλ και τρως ακόμα ένα ντόνατ που σε κερνάνε στη σαββατιάτικη αγορά. “Happy fall”σου λένε χαμογελαστοί αυτοί οι ήρωες του Midwest που μένουν εδώ χειμώνας μπαίνει χειμώνας βγαίνει και κάποτε απορούσες γιατί δεν έχουν μετακομίσει όλοι μαζί στη Φλόριντα, αλλά τώρα ξέρεις, υπάρχει κάτι τρομερά γλυκό και οικείο στην αλλαγή της εποχής, σχεδόν ανυπομονείς για τα πρώτα χιόνια (καλά, σχεδόν είπαμε) και ξέρεις ότι δεν θα ήθελες να είσαι σε κανένα άλλο σημείο του πλανήτη, παρά μόνο εδώ, στο Ann Arbor, με τα βουνά από τα πεσμένα κόκκινα φύλλα στα οποία βουτάει ο Μικρός Άνθρωπος ενθουσιασμένος λίγο πριν προσπαθήσει να κλωτσήσει την κολοκύθα στο front porch. Όχι, αγάπη μου, δεν είναι  μπάλα, διακοσμητικό είναι, κάτσε για λίγο ακίνητος και θα δεις τα σκιουράκια που θα έρθουν να την μασουλήσουν, ακίνητος είπαμε, καλά, μην τρέχεις στο δρόμο, έρχομαι κι εγώ να πάμε στο παρκο.

ήρθαμε που λες και έτσι κάπως τελείωσε η επική περιπλάνηση των προηγούμενων 18 μηνών στην άλλη πλευρά του ατλαντικού, κατέβασα τις βαλίτσες στο γκαράζ και ορκίστηκα ότι δεν θα τις ξαναδώ σύντομα, εύκολη η προσαρμογή στο Ann Arbor, σαν να μη φύγαμε ποτέ, φίλοι και καφέδες και βόλτες, ο ωραίος παιδικός σταθμός, τα πρωινά στο πάρκο και τα brunch με τους φίλους, το μιούσικαλ στο Ντιτρόιτ από όπου έφυγα με πρησμένα μάτια από το κλάμα, οι δοκιμές των καινούργιων εστιατορίων, η μέρα που ξαπλώνεις στο γρασίδι του campus και αναρωτιέσαι τώρα πια γιατί να φύγει κανείς από εδώ, τι σκεφτόσουν τέλος πάντων!

Καλό φθινόπωρο λοιπόν, εδώ δεν ακούγεται και τόσο κακό σαν ευχή.

photo-2

2 Comments

Filed under Uncategorized

local lokum

πότε νιώθεις πραγματικά ντόπιος σε μια καινούργια πόλη; Είναι η μέρα που σε ρωτάνε στο δρόμο οδηγίες νομίζοντας ότι έχεις ιδέα που πας ή η μέρα που πιάνεις δουλειά στο περιοδικό που δεν είναι άλλο από Τον Οδηγό Πόλης; Όχι, για μένα ήρθε προχθές, σχεδόν 8 μήνες μετά την εγκατάσταση, όταν αυτοσχεδίασα με λεωφορεία και μετρό για να φτάσω στο σπίτι από την άλλη άκρη του κόσμου (που στην περίπτωση της Κωνσταντινούπολης αυτό δεν είναι καν υπερβολή, μπορεί να βρίσκεσαι και σε λάθος ήπειρο).

έχω καιρό να σου γράψω φίλη, κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα μπορείς να πεις σχεδόν ρεαλιστικά, αλλά η καθημερινότητα εδώ μαζί με έναν υπερκινητικό μικρό άνθρωπο που θέλει να εξερευνήσει τα πάντα, είναι, πώς να το πω, hectic θα το πω στη μητρική του Συζύγου. Η πόλη που έχεις περπατήσει μόνο περαστικά σαν τουρίστας ή για λίγο μερικές εβδομάδες, γίνεται ένα τελείως διαφορετικό μέρος όταν αποκτάς το μπλε βιβλιαράκι του κατοίκου. Παραμένει όμως πανέμορφη, να τη θυμηθούμε και πάλι την πιο συγκλονιστική στιγμή από την Πολιτικη Κουζίνα, άντε θα το πω, είναι η πιο όμορφη Πόλη του κόσμου, πριν λίγες μέρες μας εξομολογήθηκε ο Έρολ, γέννημα θρέμμα Κωνσταντινουπολίτης, ότι κάθε φορά που αντικρύζει τον Βόσπορο σοκάρεται από την αρχή. Δεν την συνηθίζεις την ομορφιά της, δεν την βαριέσαι και ποτέ μα ποτέ δεν την κατακτάς όπως κατάλαβα.

και τώρα σου γράφω ακούγοντας στο βάθος το κάλεσμα για την προσευχή από το κοντινό τζαμί, εσύ μάλλον ακούς καμπάνες από κάποιο εκκλησάκι, μας χωρίζει μόνο μια ώρα πτήσης, αλλά οι μέρες μας είναι τόσο μα τόσο διαφορετικές, δεν έχω και youtube να παρακολουθώ ό,τι χαζεύεις τα βράδια.

Χάνω τις μέρες εδώ, δεν υπάρχουν αργίες, μαγαζιά και βιβλιοθήκες ανοιχτά εφτά μέρες την εβδομάδα, μπερδεύεσαι, αν δεν μπλέξεις στην κίνηση της Μεγάλης Εβδομάδας δεν κάνεις Πάσχα. Αύριο θα πάρουμε το καραβάκι για την Χάλκη, είμαστε καλεσμένοι στη Θεολογική Σχολή για τους εορτασμούς, να τσουγκρίσει και ο Μικρός Άνθρωπος ένα κόκκινο αυγό, γιατί δεν τον έχουμε μπερδέψει αρκετά με τρεις γλώσσες και τρεις τόπους κατοικίας, ας ρίξουμε στο μίξερ του μυαλού του και διαφορετικές παραδόσεις.

αλλά οι πασχαλιές έχουν ακριβώς το ίδιο χρώμα όπου και να είσαι. Αυτό του λέω όταν νομίζω ότι του λείπουν όσα αφήσαμε πίσω, τον κήπο της γιαγιάς του και το πάρκο στο Ann Arbor που μπορεί να έχει ακόμα χιόνια.

Και σε σκέφτομαι και μου λείπεις και ανυπομονώ να σε δω σε μερικές εβδομάδες.

IMG_1270

 

2 Comments

Filed under Uncategorized

it’s christmas time in the city

εσύ που γκρινιάζεις για τους χριστουγεννιάτικους στολισμούς από τον Νοέμβριο, αχ, να ‘ξερες μόνο τι χαρά κάνουμε εμείς εδώ όταν διακρίνουμε κανένα λαμπάκι, ένα δέντρο, μια κάλτσα για το τζάκι κάπου σε κάποιο από αυτά τα δυτικοποιημένα εμπορικά κέντρα της Κωνσταντινούπολης. Βάζουν οι μουσουλμάνες τα παιδιά τους να ποζάρουν δίπλα στον Άγιο Βασίλη, βάζουμε κι εμείς με τη φίλη η μία την άλλη και τραβιόμαστε φωτογραφίες και χαιρόμαστε σαν τα 10χρονα, ποτέ δεν θα ξαναγκρινιάξω για την εμπορική διάσταση των γιορτών και άλλα τέτοια επαναστατικά.

Istanbul_2

 

 

Τα δικά μας χριστούγεννα στη μουσουλμανική χώρα, με μια φιλοξενούμενη φίλη Εβραία, θα είναι τουλάχιστον ενδιαφέροντα. Χμ, γράψε λάθος, η Τουρκία είναι κοσμικό κράτος, ξέχνα αυτό που είπα για τα μουσουλμανικά, μπερδεύτηκα η καημένη με το δικό μας, που βάζουν παπάδες μέσα στη βουλή και ευαγγέλια στα δικαστήρια.

Εν τω μεταξύ, το μπλε διαβατήριο του Συζύγου έγινε το εισιτήριό μου για ένα σούπερ κλαμπ εδώ, των American Professional Women of Istanbul και όχι μόνο γνώρισα την Εύα, ελληνοαμερικάνα που έχει παντρευτεί Τούρκο, αλλά με προσκάλεσαν και σε χριστουγεννιάτικο brunch, βάζοντας σε μία πρόταση τις δύο λέξεις που με ρίχνουν αυτόματα σε κατάσταση ευτυχίας: μπραντς και γιορτές. Pancakes και κουλουράκια σε σχήμα έλατου, καφές και κουβένται, ανταλλαγή δώρων, μα τι να θέλει ο άνθρωπος παραπάνω για να νιώσει ολοκληρωμένος, ε;

Istanbul

Leave a comment

Filed under Uncategorized

είμαστε στον αέρα

το καινούργιο σάιτ του ελληνικού Marie Claire το έχεις δει και έχεις αναπηδήσει από χαρά, σε ξέρω, είναι ακριβώς όπως σου αρέσει, έτσι κι εγώ το αγάπησα με την πρώτη ματιά. Τώρα σου δίνω και άλλο λόγο να το του κάνεις κλικ, σε μια ξεδιάντροπη κρίση αυτοπροβολής, ιδού και το byline μου: εδώ.

Και για να μην ξεχνιόμαστε, θέλω να τουϊτάρεις την αγάπη σου προς τα κορίτσια που το ανανενώνουν διαρκώς και τώρα ξενυχτάνε για να προλάβουν και τα τυπογραφεία και τον ρυθμό της online ζωής.  May the force be with you, φίλες.

4 Comments

Filed under Uncategorized

αnd α hάααααppy nεw yεar

άργησα να σου ευχηθώ φίλη, αλλά έχω μια καλή δικαιολογία, ή πολλές, έχω τα σπιτικά τζιν και τόνικ του Τζέρεμι που έκαναν την πρώτη μέρα του χρόνου να περάσει χωρίς να το καταλάβω, ενώ αναπαυόμουν Τζέιν-Οστεν-ικά στον καναπέ, ή απέφευγα τις μικρές λαστιχιένιες footballs που μου πετάει ο Will αυτές τις μέρες για να με κρατήσει σε εγρήγορση, αλλά ποτέ δεν προλαβαίνω να πιάσω έγκαιρα κι έτσι τις τρώω πάνω στο κοκκάλινο σκελετό του ματόγυαλου, βάλε λοιπόν λίγο την κούραση από το πρωτοχρονιάτικο partying, βάλε τους 8ωρους καφέδες με τις φίλες, βάλε το Saturday Night Live που έζησε μεγάλες επιτυχίες φέτος στις γιορτές, ε, πέρασαν οι μέρες και δεν σου ευχήθηκα. Αλλά, δεν είναι ν’ αγχώνεσαι, γιατί εσύ κι εγώ ξέρουμε πως θα έρθει αργά ή γρήγορα μια βραδιά αϋπνίας, μια μέρα που θα ξυπνήσεις χωρίς λόγο στις 4 το πρωί και δεν θα μπορείς να ξανακοιμηθείς, κι έτσι θα μπορέσουμε να κάνουμε το catch up μας. Εδώ λοιπόν, αφού έχω τελειώσει την λίστα με τα ρεζολούσιονς –καλά δεν ήταν και δύσκολο, τα μισά τα είχα έτοιμα από πέρσι– ήθελα να σου πω χρόνια πολλά. Και καλή χρονιά. Για την ακρίβεια, όχι μόνο μια καλή χρονιά, αλλά μια χρονιά δημιουργική, γεμάτη δυνατά γέλια, πολλές καινούργιες ιδέες και ταξίδια. Έχω αυτήν την αίσθηση ότι το 2012 θα είναι συναρπαστικό, και μου έχει κολλήσει εδώ και μέρες, ακόμα και όταν ξεθώριασε η πειθώ των σπιτικών τζιν και τόνικ, ήμουν ακόμα σίγουρη πως θα είναι μια χρονιά σημαδιακή. Εξοπλίστηκα και με ένα κόκκινο moleskine πλάνερ, όοοοχι της τσέπης, το άλλο, το ασήκωτο, για να το κουβαλάω και να καταγράφω κάθε μικρή λεπτομέρεια αυτής της χρονιάς.

αν εσύ έχεις ήδη γυρίσει στο γραφείο και δεν μπορείς να συμμεριστείς τον ενθουσιασμό μου, ααα, σε καταλαβαίνω, κι εγώ τα ίδια μούτρα θα είχα στην θέση σου, δοκίμασε να κάνεις κλικ εδώ, και να αφήσεις αυτό το κορίτσι να σου φτιάξει αμέσως την διάθεση με ωραία ποστς, ρούχα, φωτογραφίες και μικρές εξομολογήσεις και να σου θυμίσει γιατί αγαπάς ακόμα την Αθήνα.

εν τω μεταξύ θα σου ανοίξω μια παρένθεση εδώ, σε ένα νοσταλγικό μπλαστ φρομ δε παστ, πέρσι τέτοια εποχή, επέστρεφα ξανα-παντρεμένη από το Βερμόντ. Ωραία περνάμε εδώ στην εξοχή, δεν λέω, αυτά σκεφτόμουν σήμερα μέσα στο χιόνι, καθώς έκανα τις ιστορικές αναδρομές μου, όταν θυμήθηκα ότι φέτος έκλεισα 4 χρόνια από τα Χριστούγεννα που έκοψα το κάπνισμα. Τέσσερα χρόνια φίλη και ακόμα που φαίνεται σαν χθες το περίπτερο που είχα ανοίξει στο γραφείο με τα τσούπα τσουπς και τις καραμέλες βουτύρου για να ξεγελιέμαι και να μην κλαίω συνέχεια, ειδικά όταν άκουγα τα γέλια σας από το καπνιστήριο. Άλλες εποχές θα μου πεις κουνώντας με στόμφο το κεφάλι, ούτε εσύ καπνίζεις τώρα, αλλάξαμε συνήθειες, μπαρ και τελικά time zones, αλλά να το ξέρεις, όσες ώρες νωρίτερα κι αν ξεκινάει η δική σου μέρα, το 2012 θα είναι συναρπαστικό. Στο υπόσχομαι.

7 Comments

Filed under Uncategorized